Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

24-11-2020

Isole, Officium Triste, Jack Frost en Akelei
Op 14 mei 2015 in Baroeg, Rotterdam
Een review door Jeffrey
Een doordeweeks concert dat om half vier begint, dat moet wel op een speciale dag zijn. Inderdaad, het was op Hemelvaartsdag dat Baroeg in Rotterdam het podium was voor vier doombands. Het Zweedse Isole is het hoofdprogramma en als onderdeel van de Destroyer Of Europe-tour hebben ze de Oostenrijkers van Jack Frost meegenomen. Officium Triste en Akelei zijn de binnenlandse acts die de line-up completeren.

Laatstgenoemde mag het podium als eerste betreden. Direct valt op dat er wat in de line-up van Akelei is veranderd. Gitarist Michael van Eck (Purest Of Pain) en zangeres Cátia Uiterwijk Winkel-André Almeida (ex-Beyond Sanity) vervangen tijdelijk frontman Misha Nuis. Het stemgeluid van Cátia is wel even wennen, maar past goed bij het nieuwe nummer Stil Verzet, waarmee de set opent. Tijdens de krachtigere oude tracks De Zwaarte en Meer Dan Je Ziet mist ze echter wat power en zijn haar poëtische teksten niet goed te verstaan. Desondanks klinken deze composities verder heel mooi. Muzikaal zit het goed in elkaar en de fraaie melodieën zijn goed te horen. Opvallend aan het nieuwe materiaal is dat het wat minder zwaar is. Klank En Melodie is bijvoorbeeld rustiger en melodieuzer. Het is een van de tracks die op de opvolger van De Zwaarte Van Het Doorstane (2010) zal verschijnen. De formatie uit Tilburg zoekt overigens nog een platenmaatschappij die de nieuwe tracks wil uitbrengen. De prima show van vandaag (ook de achtergrondbeelden passen goed bij de muziek) laat in ieder geval een hele positieve indruk achter. Akelei zorgt voor een mooi begin van deze metaldag.

De tweede band van deze ‘doomsday’ is Jack Frost. De ervaren ‘gloomrockformatie’ laat een mix van doom metal, new wave, stoner en Johnny Cash-vocalen horen. Een bijzondere combinatie, maar de relatief oude rockers weten met meerdere tracks toch wel indruk te maken. Dirty Old Man en She Must Come zijn daar de voornaamste voorbeelden van. Het tempo ligt vaak laag, maar er volgt hier en daar een passage met een wat sneller stonerrockritme en zo wisselt het viertal muzikanten uit Oostenrijk steeds af. De zanger slaat soms wat onbegrijpelijke taal uit tussen de tracks door en lijkt wat lui en vermoeid, maar het past ook wel bij de muziek. De aparte muziek weet meerdere toeschouwers wel te boeien. Het optreden loopt dan ook wat uit omdat de heren al te laat waren begonnen en op verzoek van het publiek dat “Zugabe, Zugabe” roept, ook nog een toegift spelen.

Daarna gaan meerdere bezoekers nog even naar buiten om van de zon en het daglicht te genieten, totdat Officium Triste begint met spelen. De Rotterdamse formatie is hier kind aan huis en er is dan ook veel aanhang aanwezig om het optreden van een van de eerste Nederlandse doombands aan het werk te zien. De nadruk ligt vandaag op het album Reason. Deze was niet meer verkrijgbaar, maar is recentelijk opnieuw uitgebracht. Het begint al direct goed met The Silent Witness en later in de set komen The Sun Doesn’t Shine Anymore en This Inner Twist nog aan bod. Vooral laatstgenoemde maakt veel indruk, mede doordat er wat meer beweging en beleving op het podium is. Ook Your Heaven, My Underworld en My Charcoal Heart kan op veel bijval rekenen en na afloop klinkt wederom “Zugabe, Zugabe”, maar de heren komen helaas niet meer terug. Desondanks een prima optreden van Officium Triste voor een inmiddels aardig gevulde zaal.

Last but not least: Isole. Opvallend is dat het wat rustiger is dan bij Officium Triste, maar vooraan melden zich toch wel genoeg liefhebbers. De ontspannen Zweden trappen af met het titelnummer van de meest recente plaat The Calm Hunter (2014). Ondanks de goede uitvoering mist er wat sfeer aan dit nummer en dat komt omdat het geluid in de zaal wat dof staat afgesteld. Ook de cleane zang is nog niet echt krachtig. Tijdens By Blood en The Lake gaat dat al beter, maar echt veel overtuigende power zit er niet in. Het is degelijk en daardoor vooral een solide optreden van de Zweden, met By Blood en het titelnummer van het debuut Forevermore als sterkste troeven. De fraaie leads in Throne Of Void mogen trouwens ook niet onvermeld blijven.

Vooral de rustige passages overtuigen. Zoals al eerder gemeld, is het vooral het element kracht wat zowel in de zang als in de muziek mist. Meeslepend is het overigens wel en de composities zijn sterk genoeg om van het optreden te genieten, maar ik had eigenlijk op meer gehoopt. Met Moonstone komt er een einde aan de show en gaan we naar buiten, waar het op dat moment nog licht is. Een rare gewaarwording.

Setlist Isole:
1. The Calm Hunter
2. By Blood
3. The Lake
4. Throne Of Void
5. Dead To Me (The Destroyer Part I)
6. Forevermore
7. From The Dark
8. Moonstone

Setlist Officium Triste:
1. The Silent Witness
2. Your Fall From Grace
3. The Sun Doesn’t Shine Anymore
4. Your Heaven, My Underworld
5. My Charcoal Heart
6. This Inner Twist

Setlist Jack Frost:
1. Pain
2. Half A Man
3. No Place In The Sun
4. Dirty Old Man
5. Again And Again
6. Like Icons We Fall
7. I Am Nothing
8. Sink
9. She Must Come

Setlist Akelei:
1. Stil Verzet
2. De Zwaarte
3. Klank En Melodie
4. Meer Dan Je Ziet

[ Terug naar de Concert Reviews ]