Voor metal en aanverwante muziekstromingen ben je in Rotterdam al snel aangewezen op de Baroeg. Die zaal was echter afgelopen zaterdag al gevuld met andere acts, dus misschien dat daarom Kadavar en Spirits Of The Dead in Rotown speelden. Qua grootte zal het weinig verschil maken. Terwijl thuis op de televisie het land zich vergaapt aan de eerste Nederlandse finalepresentie sinds negen jaar op het Eurovisie Songfestival, zijn er gelukkig altijd genoeg mensen die oprechte en eerlijke muziek opzoeken. Opvallend is wel dat Kadavar bijna exact een maand geleden nog in Nederland te bewonderen was op de laatste editie van Roadburn, terwijl Spirits Of The Dead al twee jaar niet meer op bezoek is geweest. Echter, twee goede bands die enigszins in elkaars straatje liggen, laten we niet snel aan ons voorbij schieten.
Langzaam maar zeker lijkt het Noorse Spirits Of The Dead op de juiste weg te geraken. Met twee goede platen op zak en een derde op komst hebben deze heren nog maar weinig succes kunnen oogsten. Aan de muziek kan het eigenlijk niet liggen, want de psychedelische retrorock is vrij toegankelijk en bij vlagen zelfs catchy te noemen. Hoewel het geluid tijdens het openingsnummer nog erg zwak is, komt het optreden vrij snel op gang. Frontman Ragnar Vikse probeert al swingende het publiek voor zich te winnen en het duurt niet lang voordat vooraan de eerste kopjes beginnen mee te knikken. We mogen genieten van goede nieuwe songs als The Song Of Many Reefs en puik oud materiaal. Van het debuut wordt het lijflied Spirits Of The Dead gespeeld. Het betekent echter wel het einde van het optreden. Na een half uur stapt de band al van het podium en blijft een stomverbaasd publiek achter. Bij navraag bleek dat ook de afspraak te zijn, maar het blijft zonde dat een goed optreden zo vroeg afgelopen is.
Dat Kadavar er live een feestje van kan maken, bleek wel op Roadburn. Op plaat groeit de muziek maar mondjesmaat, maar op het podium komt de energie pas echt los. Net als bij Spirits Of The Dead het geval was, laat het geluid soms te wensen over. Het lijkt de drie mannen uit Berlijn niet te deren. Het is in ieder geval de eerste band waarbij ik zie dat het drumstel op de voorgrond neergezet is. Het beperkt de bewegingsruimte van de mobielere muzikanten, maar het is een gouden zet! Tiger headbangt zich namelijk een nekhernia achter zijn drumstel en is misschien wel de beste muzikant van het gezelschap. Met zijn strakke, kundige spel en gave performance een waar monster achter de drumkit. Opvallend voor een band waar de aloude riff centraal staat, maar de op het eerste gezicht rustige Lindemann verandert na de eerste noten eveneens in een dansende haarmassa. De eerste rijen volgen in rap tempo. Alleen de bassist doet niet mee en is de rust zelve. Dat de band het afgelopen jaar bijna continu op tour is geweest, mag duidelijk zijn. In deze sterke set komt het grootste deel van het reeds geschreven materiaal voorbij. Ik mis bijvoorbeeld Liquid Dream, maar we krijgen wel het machtige Purple Sage voorgeschoteld. Na een uur is de pret helaas weer voorbij. Voor een volgende keer mag de band wel wat meer contact met het publiek zoeken, maar ook dit optreden scoort een heel dikke voldoende!
