Als ik – met dank aan de NS – ruim anderhalf uur nadat de deuren zijn open gegaan bij de Baroeg aankom (en er al vanuit ga dat ik de openingsband Natan heb moeten missen), blijkt al snel dat er van het oorspronkelijke tijdschema niets terecht zal komen. Een medewerker weet mij te vertellen dat ze twee uur achter lopen en dat Natan pas om vijf uur zal beginnen. ‘Gelukkig’, denk ik nog, want het in 2008 verschenen Het Zicht Van De Dood was eigenlijk best een lekker plaatje.

Als Natan echter eenmaal het podium betreedt, blijkt al snel dat de band niet in staat is om hetzelfde niveau als op CD te halen. De lange, complexe nummers blijken zich toch minder goed voor livevertolkingen te lenen, zeker als het geluid in eerste instantie niet bijster sterk is. Bovendien is bijna een uur speeltijd echt veel te veel van het goede en houden na verloop van tijd dan ook steeds meer mensen het voor gezien. Hoewel de screams van Arne Vandenhoeck nog wel overtuigend zijn, leidt de sporadisch opduikende cleane zang, die vaak gewoon vals is, tot gekromde tenen. Jammer, want deze band kan veel beter.

Na een behoorlijk lange ombouwperiode is het aan het Zweedse blackmetalgezelschap IXXI om het publiek te overtuigen. De band kan alvast op beduidend meer publieksbijval rekenen – en terecht. Want hoewel de muziek van IXXI op plaat wat vlakker blijft, komt de vet groovende black ‘n’ roll juist live uitstekend tot zijn recht. Dat komt mede dankzij de uitstekende vocale prestatie van de nieuwe frontman Outlaw, die sinds dit jaar onderdeel uitmaakt van de band en vele malen krachtiger klinkt dan zijn voorganger Totalscorn (die toch de zwakke schakel in het geheel was). De band maakt indruk met nummers als haast Motörhead-achtige ‘groovers’ als Ancient Spirits Are en Elect Darkness. Een zeer sterk optreden dat smaakt naar meer.

Tijdens de lange ombouwtijd tussen IXXI en Lifelover, waarbij bovendien de deuren naar de concertzaal opmerkelijk genoeg gesloten worden, hoor ik dat het optreden van Lifelover vanavond het laatste optreden ooit van de band zal worden. ‘B’ - de gitarist en tevens één van de belangrijkste componisten van de band – is namelijk slechts twee dagen geleden overleden, naar verluidt aan een beroerte, maar dat is niet bevestigd. De rest van de band is uiteraard in shock, maar heeft ervoor gekozen om de laatste twee optredens desondanks door te laten gaan en er dan definitief mee te kappen. Dat maakt her optreden van vanavond dus ineens het allerlaatste Lifelover-optreden ooit.

Het is een emotionele en vreemde avond. De band begint (logischerwijs) veel te laat met spelen - het is natuurlijk überhaupt al knap dat de overgebleven leden zich ertoe kunnen aanzetten om een aantal nummers te spelen. Veel mensen in het publiek zijn al op de hoogte van de situatie en een aantal mensen barst al na het eerste nummer (met volgens mij een gastzanger) in tranen uit. Na het openingsnummer blijft het minutenlang stil, terwijl frontman Kim Carlsson zichtbaar moeite doet om zich bijeen te rapen en een statement voor te lezen. Met trillende stem kondigt hij aan dat vanavond het laatste Lifelover-optreden ooit zal worden, omdat ‘B’, de belangrijkste componist van de band, twee dagen geleden is overleden, en dat hij een waardig afscheid hoopt.

Het wordt een kort, maar bijzonder intens optreden, waarin de emotie en de tragiek van de situatie als een zware deken op de bezoekers drukken. Toch zijn er altijd mensen die ófwel ontzettend egoïstisch, oftewel ongelooflijk dom zijn. Tijdens het allerlaatste nummer betreedt een of andere mongool namelijk het podium om zijn ‘moment of fame’ te claimen en te proberen een foto van Kim en hemzelf te maken. Een woedende Carlsson trapt het stuk vuil echter – terecht – van het podium af. Het is een smet op een verder buitengewoon imponerende en bijzondere avond, waarin de band nadat de laatste noten zijn weggeëbd een minutenlang applaus in ontvangst mag nemen en zichtbaar geraakt vertrekt.

‘You’re welcome, bye”. Dat zijn de laatste woorden van Kim Carlsson. En tevens het einde van Lifelover. Een band die de afgelopen jaren het ‘suicidal black metal genre’ eigenhandig een nieuw gezicht heeft gegeven.

Rest In Peace.