Nog niet zo heel lang geleden stond Morse al live op het podium in Nederland, samen met andere prog-grootheden in het nieuw leven ingeblazen Transatlantic. Een memorabel optreden, waarbij die band maarliefst drieëneenhalf uur (!) speelde en drummer Mike Portnoy het publiek na de tweede toegift vriendelijk verzocht om nu toch écht naar huis te gaan. Ditmaal moet Morse het echter zonder dergelijke grootheden doen, hoewel de relatief jonge (deels Nederlandse) band die hij om zich heen heeft verzameld bijzonder capabel zal blijken.

Aangezien ik vanmiddag ruim op tijd aanwezig ben vanwege een interview met Morse, krijg ik de gelegenheid om een groot deel van de soundcheck mee te pikken. Dat is op zichzelf al een boeiende ervaring. Het is mooi om te zien hoe Morse zich op haast vaderlijke wijze over zijn bandleden ontfermt. De band repeteert het epos Seeds Of Gold, afkomstig van de bonus CD van Testimony 2. Aangezien dit pas het tweede optreden samen is, en bovendien de eerste keer dat het betreffende nummer live gespeeld zal worden, is zo’n extra repetitie wel nodig. Regelmatig geeft Morse aanwijzingen aan de overige leden: een vioolstuk dat net iets meer ingetogen gespeeld moet worden of een invallende gitaar die juist nóg wat meer moet spetteren. Het muzikale inzicht en de toewijding waarmee die aanwijzingen worden gegeven, zijn mooi om te zien.

Tegen een uur of acht gaat het optreden van start, voor een relatief lege zaal die duidelijk niet is uitverkocht. Toch een contrast met het stijf uitverkochte optreden van Transatlantic in de 013. Morse en zijn bandleden laten zich niet kennen. Het begin is spontaan en verrassend. Daar waar iedereen verwacht dat geopend zal worden met Testimony 2, trapt Morse doodleuk af met het Spock’s Beard-oudje Beware Of Darkness. Met het hierop volgende, opzwepende en bij vlagen zelfs frivole Leviathan begint de avond redelijk luchtig. Na The Separated Man volgt het vanmiddag zo driftig gerepeteerde epos Seeds Of Gold, een majestueus nummer dat zich kan meten met de betere ‘progmammoeten’ van Transatlantic. Hoewel de band hier en daar hoorbaar een klein steekje laat vallen, deert dat geen moment. De spelvreugde en het enthousiasme zijn er namelijk niet minder om.

Na een relatief korte reguliere set verdwijnen Morse en consorten even voor een kleine pauze. Na die pauze wordt het volledige Testimony 2-album vertolkt. Het is wat mij betreft niet het allerbeste album van Morse, maar toch weer een ijzersterk en bij vlagen ontzettend ontroerend album. Als de band de emotionele ballad Jayda inzet, voel je het kippenvel gewoon bij de aanwezigen over de rug lopen. Tranentrekkend mooi! Het contrast met het swingende Nighttime Collectors is groot, maar Morse weet op alle momenten indruk te maken.

Na een kleine twee en een half uur is de koek op en verdwijnt de band na één korte toegift definitief van het podium. Dat is tegelijkertijd het enige kleine minpuntje dat ik kan bedenken. Waarschijnlijk ben ik de laatste jaren iets te veel verwend met eindeloze progconcerten, maar ik verwachtte op zijn minst nog één epos van een half uur. Nu heb ik toch het gevoel té veel geniale nummers te moeten missen. Maar goed, dat zegt waarschijnlijk meer over het indrukwekkende oeuvre van Morse dan over de kwaliteit van dit optreden. Dat was namelijk van begin tot eind torenhoog.

Setlist:

1. Beware Of Darkness (Spock's Beard)
2. Leviathan
3. The Separated Man
4. Seeds Of Gold
5. Rejoice
6. Oh Lord My God

Testimony 2
7. Mercy Street
8. Overture No. 4
9. Time Changer
10. Jayda
11. Nighttime Collectors
12. Time Has Come Today
13. Jesus' Blood
14. The Truth Will Set You Free
15. Chance Of A Lifetime
16. Jesus Bring Me Home
17. Road Dog Blues
18. It's For You
19. Crossing Over / Mercy Street Reprise

Toegift:

20. King Jesus