Dan schrijf je een review over een Anthrax concert waar het vijftal haar nieuwe vocalist aan het publiek laat zien, en voordat het stuk tekst goed en wel op de website kan is de nieuwe zanger alweer ontslagen. Wat er gedaan moest worden was voor de redactie ook even stof tot nadenken - het komt namelijk niet elke dag voor dat een band leden sneller ontslaat dan we er over kunnen schrijven. Hier volgt in elk geval alsnog de desbetreffende review - een terugblik op de eerste, en enige keer dat Dan Nelson zich met Anthrax aan ons kon laten zien.

Er was al veel gezegd over de nieuwe zanger van het onverschrokken Amerikaanse vijftal dat de naam Anthrax draagt; het was een brulboei, een schreeuwlelijk, een regelrechte Anselmo-kloon. Het zou dan ook niet echt als een verrassing moeten komen dat Anthrax vervolgens met bands als God Forbid en Devildriver gaat touren – een combinatie die toch vele Anthrax-fans deed fronsen. Wat moest een band als Anthrax nou met die schreeuwmuziek? Vanavond zou er antwoord komen op die vraag.

Maar eerst God Forbid . Deze Amerikanen beten het spits af, in het verrassend volle Paard van Troje. Het publiek liet zich tijdens het kleine half uur aardig opzwepen, met zelfs een kleine cirkelpit als gevolg. Het was echter duidelijk dat bij het leeuwendeel van het publiek de muziek van God Forbid geen potten wist te breken, en men wachtte op de andere bands.

Daarna komen we bij de ambassadeurs van de cirkelpit, DevilDriver. Gedurende de iets langer dan een half uur durende set komen nummers als Not All Who Wander Are Lost, Die (And Die Now), Hold Back The Day en de titeltrack van het nieuwe album Pray for Villain langs, en hoewel het publiek in het begin nog wat wakker lijkt te moeten worden (en Dez Fafara nauwelijks te verstaan is) wordt dit met elk nummer steeds beter, waarna tijdens het nimmer-weggelaten slotnummer en circlepithymne Meet The Wretched er toch nog rondjes gerend kunnen worden. Hoewel het geluid DevilDriver soms wat in de steek laat is het een geslaagde opwarmer voor wat komen gaat.

Eenieder die Anthrax een beetje kent weet hoe groot de schoenen zijn die Anthrax' vierde (!) zanger Dan Nelson vullen moet – of het nu die van Belladonna of die van Bush zijn. Het was mij dan ook benieuwen hoe de nieuwe vocalist zou uitpakken. Ik kan er meteen kort over zijn, de beste man kan best aardig zingen. Gedurende de set van 75 minuten ontpopte Nelson zich als een energieke frontman, die vaardig genoeg is om alles uit de Anthrax voorhistorie foutloos te vertolken en toch het algehele bandgeluid een nieuwe, frisse wending geeft.

Echter, als na de eerste vier oude nummers (Indians, Got the Time, Madhouse en Antisocial) het vijftal het eerste nieuwe nummer (Fight'em 'till you can't) speelt, is duidelijk te merken dat het publiek tammer reageert. Waar het publiek eerst nog in een kamerbrede moshpit ontaardt laat deze keer het publiek zich wel ophitsen, maar duurt het niet lang voordat de boel voor het podium weer stilvalt. Het wordt bovendien duidelijk waarom Anthrax deze keer DevilDriver en God Forbid als supports heeft meegenomen – Nelson gooit er veelvuldig naast een aardige noot ook een aantal screams uit; een ontwikkeling waar velen aan moeten wennen, gezien de hoeveelheid bier wat z'n weg vindt richting het podium. De band doet z'n best het publiek te vermaken met een mix van alles waar het Anthrax label op stond (naast het nimmer-weggelaten Caught in a Mosh komen ook Safe Home, Only en Room for One More langs) en slaagt daarin zeer zeker, al is het dan weer vreemd dat er 2 crewleden als een stel ballenjongens elke crowdsurfer de mensenzee terug in proberen te duwen eer het podium bereikt wordt.

Een stukje in het laatste nummer van de toegift I am the Law legt Scott Ian de boel stil. Eén van de gitaren is niet goed gestemd - die van Caggiano, zo blijkt. De gitaar verdwijnt backstage, maar na verschillende pogingen geeft de bemutste Rob het op en slaat het geheel gade vanuit de coulissen – de jolige Ian en Nelson hebben hier geen zin in, en nadat eerst het publiek wordt gemaand "ROB FUCKED UP!" te roepen trekt Nelson de gitaarloze Caggiano terug het podium op, waar hij even luchtgitarerend verdergaat.

Het komt uiteindelijk toch nog goed met z'n gitaar, en als Judge Dredd's hymne gespeeld is bedankt de immer sympathieke Scott Ian het publiek, 'behalve degene die hun bier verspilden' – een toespraak welke prompt beantwoordt wordt met een halfvol glas uit het publiek. Het was de eerste keer ooit (zo werd ook door Ian aangehaald) dat Anthrax in Den Haag stond...en iets uit Ian's lichaamstaal terwijl hij het podium verliet doet me vermoeden dat het ook de laatste keer is.

Ik verliet de zaal in elk geval met gemengde gevoelens, iets wat wellicht te wijten is aan de ietwat schizofrene inslag die Anthrax nu lijkt te hebben. Toch jammer.

Setlist:
1. Indians
2. Got the Time
3. Madhouse
4. Antisocial
5. Fight'em till you can't
6. Safe Home
7. Caught in a Mosh
8. Only
9. New Noise
10. Room for One More
11. What doesn't die
12. I am the Law