De Duitsers van Sardonic openen de avond met een korte, compacte set van handvol nummers die lijken te schommelen tussen botte deathmetal, thrash en wat cleane stukken die live overigens een stuk minder clean klinken. Op cd is Sardonic een redelijk overbodige band, het is allemaal nét niet boeiend genoeg, maar live doet de band het stukken beter, zo blijkt al gauw. Wat uiteraard ook meehelpt is het feit dat het geluid al tijdens de eerste band meteen lekker hard staat, waardoor Sardonic een muur(tje) van geweld van het podium lijkt te stoten. Hoewel de zaalvulling nog lang niet optimaal is doet Sardonic het beslist niet onaardig en aan de respons van de wél aanwezigen te horen wordt deze waarneming redelijk gedeeld.
Met onder meer Abulia, Mutilated God en de hekkensluiter van het optreden Surviving The Abortion laat Sardonic zich live niet uit het veld slaan en hoewel er (nog) geen sprake is van een killershow, is de toon van vanavond in ieder geval gezet.

De thrashers van Warbringer mogen vervolgens kun kunstje doen en een opjuttende noot rolt door de inmiddels al beter gevulde zaal. De enthousiaste band is vastberaden Bibelot er flink van langs te geven, met zwepende gitaren en oorverdovend gebrul gaat Warbringer op oorlogspad. Begin dit jaar verscheen, na een reeks demo's, de eerste full-length,War Without End, en uiteraard wordt dit album vanavond behoorlijk in het zonnetje gezet. De wederom korte set bestaat enkel uit nieuwe nummers (Dread Command, Systematic Genocide, Instruments of Torture, Shoot To Kill, Total War…), de band benut de speeltijd volledig om de nieuwe plaat aan de man te brengen.
Hoewel ik doorgaans geen groot liefhebber van thrash ben, kost het Warbringer geen grote moeite om mijn hoofd met het ritme te verenigen. Muziek die mij op cd wederom weinig doet pakt live heel aardig uit en zorgt voor enige dynamiek in de zaal. Dit is met recht een opwarmer die het echt harde werk op een gepaste manier voorgaat.

Suffocation heeft mij live nog nooit in de kou laten staan. Dit is een band waar ik, en velen met mij, blind op vertrouw en iedere keer blijkt dit vertrouwen wederom gegrond. Onder alle omstandigheden rost Suffocation live de oren van je kop, je kop van je nek, je nek van je romp en je benen er onder vandaan. Zodra Suffocation de aftrap geniet is het dan ook onvermijdbaar dat zowel de band als de royale zaalvulling vanavond blij naar huis gaan.
Eigenlijk worden al mijn Suffocation live-verslagen ondertussen redelijk hetzelfde. Wederom doet de band een prima show en zit (staat) Frank Mullen zoals altijd op een stevige praatstoel. Tussen de nummers door is er altijd tijd voor een verhaaltje. Over wiet, hoezeer hij het mist en hoe blij hij altijd is om weer in Nederland te zijn. Over de prachtige vrouwen, ohja, het nummer Entrails Of You is trouwens voor jullie. Over het allereerste nummer dat de band in elkaar heeft zitten schroeven (uiteraard wordt Catatonia dan ook gespeeld). Dat hij zich vermaakt... vermaken wij ons trouwens ook? Het publiek lijkt dan plots massaal aan tongzweer te lijden en is de respons weinig oorverdovend, echter bewijzen de goedkeurende blikken, de rondzwiepende haren en (enkele) ledematen dat we het wel degelijk naar ons zin hebben.
Ook Suffocation speelt vanavond geen hele lange set. De strakke schema loopt geolied en dus moet de band flink doorhakken. Ondertussen pilsen wij ons met plezier door onder meer nog Brood Of Hatred, Seeds Of The Suffering, Abomination Reborn, Pierced From Within en Bind, Torture, Kill heen.
Tja, er zijn beslist ergere dingen om je donderdagavond mee te vullen.

Wegens een interview met Brutus heb ik Napalm Death vervolgens in z'n geheel moeten missen.