Laten we eerst even heel kort de bands bespreken die niet echt interessant zijn voor de gemiddelde Metalfanlezer. Anouk zet een flitsende set neer, die echter nergens verrast. De Dijk blijkt nogmaals een van de beste Nederlandse rockacts ooit te zijn terwijl Normaal bewijst waarom Normaal-fans eigenlijk zoveel zuipen. In nuchtere staat is de muziek namelijk niet om aan te horen. Zelfs de klassieker Oerend Hard sputterde en verdronk. Volkszanger Jannes krijgt het publiek mee met zijn vrolijke liedjes, maar ook Des'Ray en rapper D-Rock van eurohouse-legende 2 Brothers On The 4th Floor overtuigden met bekende opgerakelde hits als Never Alone en Dreams waarvan stiekem iedereen genoot. Ja, zelfs een kerel met een Sick Of It All-tattoo zong met volle borst mee. Unity!

De eerste hardere band van de dag was Th' Legendary Shack Shakers. De mix van punk, rockabilly, psychobilly en snoeiharde gitaarrock knalde als een vuurwerkramp. Zanger J.D. Wilkes spoort voor geen meter. Dit uit zich bijvoorbeeld in het eten van een toegeworpen sigaret, een bloederige sprong tegen de dranghekken, een slecht aflopende salto en de meest gestoorde danspasjes. En tussen al dat mallootgedoe presteert hij het ook nog om elke seconde te vullen met zijn schreeuwstem en mondharmonicaspel. Het beste concert van het festival.

Het gaat goed met Chimaira. De band van Ohio heeft het laatste jaar heel wat nieuwe (en vaak jonge) zieltjes gewonnen met hun opgefokte mix van pakweg Fear Factory, Machine Head en de betere Slipknot songs. De heren zijn slim genoeg om veel materiaal te spelen van de vorig jaar verschenen doorbraakplaat Chimaira, maar ook oudere songs passeerden de revue. Opvallendste figuren in de band zijn zanger Mark Hunter die een volksmenner geworden is, bassist Jim LaMarca die veelvuldig contact maakt met het publiek en toetsenist Chris Spicuzza die een leuke dimensie meegeeft aan de muziek. Een vermakelijk concert.

Omdat de crewleden van het Italiaanse Lacuna Coil een half uur langer soundcheckten als gepland, heb ik hun concert jammer genoeg moeten missen want het optreden van zangeres Beth Hart wou ik voor geen goud missen. Deze Amerikaanse rockchick heeft zowel zoete pianoballades, stevige hardrocksongs als bluesy nummers op haar repertoire staan. Beth is altijd een aparte vrouw geweest en ook vandaag kwam ze enkele keren klaar op het podium en liep ze een rondje in het verbaasde publiek. Pure klasse van een dame die je echt niet kwaad wil krijgen.

Madball is sinds de release van het comebackalbum Legacy voortdurend op tour geweest. De New York Hardcore legende is dan ook in bloedvorm en ook vanavond spelen ze een lekker setje. Nieuwe songs als Adapt And Overcome, het sublieme Legacy en het tien seconden durende Hardcore Pride worden afgewisseld met klassiekers als Set it off en uiteraard Pride (The Times Are Changing). Demonstrating My Style is de voorspelbare toegift die het publiek nog eens los krijgt. Zanger Freddy sluit de avond met een oprecht dankwoord af omdat het zeer gevarieerde publiek dat voor het grote deel nog nooit had gehoord van Madball de band toch een warme ontvangst heeft gegeven.

Laten we dit festival ook eens 'keuren'.
+ zeer gevarieerd programma
+ iedereen dronk gezellig een biertje met elkaar
+ strakke organisatie en vriendelijkheid van het personeel
+ lekker festivalweertje
+ Mambo Kurt die met zijn koffer in de hand cd's probeert te verkopen
+ maar 10 euro voor een fraai festivalshirt
+ randanimatie als een dwerg die ballonnen opblaast
+ je kunt je kinderen gerust meenemen

- te gevarieerd programma voor sommigen
- shirts van bands waren alleen zeer kort voor het optreden te verkrijgen
- de 'band' Enge Buren
- eten scoren duurt te lang
- Hellendoorn ligt wel heel erg ver weg van de bewoonde wereld