Sommige recensenten maken van te laat komen zowaar een gewoonte. Zelf wil ik altijd wél graag alles zien. Helaas moet ik door omstandigheden de eerste supportact Krieger (dat Miss Antarctica verving) missen. Excuses.

Gelukkig ben ik nog wel op tijd voor Green Lizard, dat vanavond een thuiswedstrijd speelt. Deze Brabanders gaan toch alweer wat jaartjes mee, maar helemaal doorgebroken zijn ze nooit. Afgaand op hetgeen ze vanavond laten horen hoeft dat, als het aan mij ligt, niet lang meer te duren. Zanger Remi Tjon Ajong laat zich van zijn beste kant zien en de stevige, Amerikaans aandoende rock van deze heren die door de jaren heen tot vakmuzikanten uitgroeiden, klinkt meer dan uitstekend. Goed werk!

Voordat ik het optreden van Life Of Agony bespreek even kort een opmerking gericht aan de persoon die tussen de optredens de zaal ‘vermaakte’ door wat plaatjes te draaien. Het begon goed met AC/DC-klassieker ‘Highway To Hell’, maar om daarna hiphop of wat het ook was te draaien, valt bij mij niet heel goed. Het is verdorie een rockconcert! Als vervolgens de boel ook nog eens begint te haperen en zelfs stilvalt, wordt maar weer ‘Highway To Hell’ ingezet. Misschien wel de beste oplossing.

Als om 10 voor 10 de ‘Broken Valley’-backdrop valt en Life Of Agony het podium met groot enthousiasme bestormt, slaat de schrik me heel even om het hart. Keith verschijnt niet alleen zonder shirt op de bühne, aan zijn eigenzinnige bewegingen te zien heeft hij ook de coffeeshop en de Heineken gevonden, al kan je je afvragen of het daadwerkelijk daardoor komt aangezien hij zich altijd wel frappant over het podium beweegt. Het valt gelukkig ook allemaal wel mee. Hoewel de New Yorker, die enige tijd in Nederland woonde, weleens beter klonk (tijdens 'Weeds' en 'Love To Let You Down' vallen er steken) levert hij allesbehalve een wanprestatie. Al tijdens het tweede nummer, ‘This Time’, krijgt het publiek de kans om los te gaan en die wordt ook meteen aangegrepen. Nadat Caputo zijn gal over platenmaatschappij Sony/Epic gespuwd heeft, is het tijd voor de Life Of Agony-hit bij uitstek; ‘Weeds’.

De muzikanten genieten zichtbaar. Gitarist Joey Z. staat continu op en neer te springen en wendt zicht regelmatig tot het publiek voor een grap of een mededeling. Als na een andere klassieker (‘Lost At 22’ ditmaal) Keith van het podium verdwijnt en de rest van de band enigszins verbaasd achterblijft, lost de charismatische gitarist dit professioneel op door mede te delen dat de kleine zanger even aan het pissen is. Het oponthoud duurt echter langer dan verwacht en wederom wordt de microfoon gezocht; “ik denk toch dat hij zit te schijten”. Juist op dat moment keert de zanger terug van zijn pitstop en wordt ‘Strung Out’ van het jongste album ‘Broken Valley’ ingezet.

Het enthousiasme van de bandleden slaat vanavond prima over op het publiek dat zich geen moment hoeft te vervelen. De setlist bestaat uit veel nieuwe nummers, maar gelukkig ook veel van het debuutalbum ‘River Runs Red’. Na iets langer dan een uur verdwijnt het kwartet achter de schermen om even later weer terug te keren voor een korte toegift. Dat het publiek dit concert de hoge entreeprijs (liefst 24 euro exclusief servicekosten!) waard vond lijkt me, na het horen van het laatste applaus, aannemelijk. Ik heb in ieder geval genoten!

Setlist:
1. Don’t Bother
2. This Time
4. Through And Through
5. Love To Let You Down
6. I Regret
7. Weeds
8. Lost At 22
9. Strung Out
10. Bad Seed
11. Junk Sick
12. Wicked Ways
13. Underground

toegift:
14. The Calm That Disturbs
15. River Runs Red