Maar dan eindelijk toch het podium in zicht hebbend horen we dat Still Remains inmiddels begonnen is. De zaal is verre van vol. Vreemd, als je nagaat hoeveel promotie er in uitgerekend deze show is gestoken. De eerste aankondiging van zanger T.J. Miller leert ons waarom zo wanhopig getracht werd de zaal te vullen. Fabchannel.com filmt het festijn, en dan oogt een publiekloos optreden niet zo mooi. De melodieuze metalcore van de band pompt helder door de ruimte, terwijl vooral gitarist Jordan Whelan en zanger Miller onstuimige metalposes aannemen. Whelan lijkt daarbij zo bij Marilyn Manson van het podium gestapt te zijn met zijn zwarte haar en bleke huid. De toetsenist is een verhaal apart, zodra de verveling bij hem toeslaat rent hij het podium over, springt, en neemt een spurt terug naar zijn knoppenbalken. Van hem horen we overigens weinig het verdere optreden, wat het enige vlekje is op een verder smetteloze show.
Wat 3 Inches Of Blood betreft moet ik mijn mening toch wel ietwat bijstellen. Zodra het extravagante gezelschap het podium betreed om Fear At The Gates in te zetten bemerk ik dat ik half gehypnotiseerd mee begin te brullen. Wat op plaat maar niet wil vlotten klopt live precies! De wisselwerking tussen de twee zangers is perfect en de rest van de band rifft zo strak als een neothrashband. Wykydtron leent zich uitstekend voor meezingen, en Deadly Sinners lijkt toch een bandanthem te gaan worden. Binnenkort wellicht toch Advance And Vanquish weer eens opzetten.
De hit van 2005 is duidelijk. Trivium mag naar voren komen. Kristof, en velen met hem, voorspelden het, en ze hadden gelijk. Trivium is een knaller van jewelste. Met het tweede album Ascendancy als basis voor de setlist is de band verzekerd van een warm onthaal, de zaal is inmiddels goed vol. Met een overgave die verbazingwekkend is aan het einde van een lange tour werkt het viertal een hele lijst krakers af. Like Light To The Flies met de magistrale solo, Suffocating Sight met z'n knallende riffs en het voor meezingen uitermate geschikte A Gunshsot To The Head Of Trepidation doen het allen erg goed, het is amusant om te zien hoe enthousiast de band is. De kleine bassist heeft soms bijna zichtbaar moeite om bij het uiteinde van de hals te komen maar laat zich niet kennen. Om te laten zien waar de mannen het vandaan hebben wordt nog een leuke covermedley gespeeld met Maiden's The Trooper, Metallica's Master Of Puppet en Pantera's Walk. Voor Angel Of Death was helaas geen tijd. Na ruim negentig vermoeiende minuten bedankt de band uitgebreid het publiek, schudt handen en neemt dan toch echt afscheid. Maarrr, in september komen ze weer terug.
's Nachts om half vier, als ik allang slaap, ontspoort er opnieuw een trein nabij Amsterdam Centraal. Zouden ze het dan toch niet op mij gemunt hebben?
