Wie houdt van culinaire verwennerij, kan ook genieten van boerenkool met worst. Voor een stevige pot ouderwetse death metal, op smaak gebracht met een flinke dosis doom, thrash en punk, ben je bij Slaughterday aan het juiste adres. Dread Emperor is het vijfde album van de Oost-Friezen.

Op het podium is het een band, maar in de studio is Slaughterday een duo. Gitarist/bassist Jens Finger (Temple Of Dread, ex-Obscenity) en drummer/frontman Bernd Reiners (ex-BK 49) waarborgen betrouwbaarheid. Sinds het debuutalbum Nightmare Vortex (2013) is er weinig veranderd, hoewel Tyrants Of Doom (2022) gevarieerder is en meer solo's bevat dan de eerdere albums. De nieuwe plaat is wat rauwer, schurender en agressiever. Kortom, een album voor mensen die van death metal in zijn puurste vorm houden.

Genadeloos opent Reiners de aanval op de trommelvliezen met zijn woeste gegrom. Finger verrijkt zijn melodieën met een vleugje Zweedse death. Het tempo varieert van hectisch tot langzaam, waarbij hints naar Autopsy, Massacre, Carcass, Death en Asphyx tot de essentiële ingrediënten behoren. Wat betreft de teksten blijven de heren trouw aan hun liefde voor Lovecraft-achtige nachtmerries met tentakels. Dat blijkt ook uit het artwork van Pär Olofsson. Hij bouwt werelden waar je niet wil zijn. De verhalen zijn overigens een metafoor voor de actuele angsten en sociale spanningen. Het is horror, maar soms lijkt het verdacht veel op de werkelijkheid.

Het korte instrumentale Enthroned zorgt voor een duistere sfeer, voordat een opzwepende deathriff het razende geweld met de titel Obliteration Crusade aankondigt. De muziek moet gewoon kloppen en deze jongens hebben geen ingewikkelde riffs nodig. De gitaarmelodie in Rapture Of Rot is weemoedig, Astral Carnage heeft wat meer punk-invloeden en Subconscious Pandemonium is groovend met een melodieus refrein. Er zit wat funk in de hoofdriff van het stampende titelnummer, een vleugje Autopsy in The Forsaken Ones en een stuwende ritmesectie in Necrocide. En zoals de meeste Slaughterday-releases eindigt het album met een cover, ditmaal de titeltrack Golem (1988) van Protector.

Het is een maalstroom van invloeden en toch blijft het een logisch geheel. Er zijn genoeg hooks te vinden, of het nu een riff, melodie, refrein of wat dan ook is. Dit is simpelweg uitstekende death metal: goed geschreven en vakkundig uitgevoerd. Bovendien lenen de nummers zich goed voor een live-setting. De krachtige en transparante productie van Jörg Uken (Soundlodge) doet de rest. Een goede sound, zeker niet te klinisch, is essentieel om op te vallen met de stortvloed aan OSDM-releases.

Dread Emperor is precies het album dat je van Slaughterday mag verwachten. Niets van dit alles is nieuw, maar het is zo verdomd goed gedaan en daardoor effectief.

Tracklist:
1. Enthroned
2. Obliteration Crusade
3. Rapture Of Rot
4. Astral Carnage
5. Subconscious Pandemonium
6. Dread Emperor
7. The Forsaken Ones
8. Necrocide
9. Dethroned
10. Golem (Protector cover)