Het is nog vroeg in de avond als Charlotte Wessels’ The Obsession het podium betreedt en overtuigend van start gaat met Chasing Sunsets. De energie spat van het podium af en de afgetrainde Wessels maakt vocaal indruk van achter haar met bloemen versierde microfoonstandaard. Het is echter niet alleen de frontvrouw die de aandacht trekt, want de andere bandleden krijgen de spotlight ook terecht op zich gericht. Allereerst Nina van Beelen. Tot medio vorig jaar kwam veel achtergrondzang nog van backingtrack, maar de toetseniste neemt sindsdien die partijen voor haar rekening. De vorig jaar afgestudeerde zangeres doet dat cum laude. Bovendien draagt het bij aan een echte live-ervaring.

Charlotte wijst er daarnaast op dat Joey de Boer vanwege een achillespeesblessure met één voet drumt. En dan is er nog Timo Somers, die met zijn soleerwerk nog maar eens bewijst een van de beste gitaristen in ons kikkerlandje te zijn en bovendien daarbij heel veel beleving toont. Een echte showman. Daarnaast verrast hij ook nog eens met cleane en extreme zang in Tempest, net als After Us, The Flood een nieuwe track. Hoewel het geluid niet optimaal afgesteld staat, maar tijdens het optreden wel verbetert, heeft de show veel overtuigingskracht en krijgen de muzikanten het publiek makkelijk mee. Met name tijdens The Exorcism kun je een siddering door de zaal voelen gaan. Wat een intensiteit en wat een knappe lange uithaal van Wessels! Het daverende applaus en gejuich van waardering is dan ook beslist verdiend.

Met Amaranthe op het podium weet je dat een feest gegarandeerd is. Het is moeilijk om niet mee te bewegen, springen, klappen of te dansen op de mix van energieke, moderne metal, power metal, pop en metalcore. Toch draait niet iedereen er vanavond warm voor - muziek blijft nou eenmaal een kwestie van smaak - maar dat doet niets af aan de performance. De bandleden zijn constant in beweging, waarbij het uiteraard de maar liefst drie vocalisten zijn, die het meest in het oog springen.

Daarvan maakt de gepassioneerde Nils Molin over de hele linie de beste indruk. Je zou zeggen dat dat Elize Ryd is, maar door het wat rommelige, schelle en harde geluid moet ze bij vlagen schreeuwen en dat doet afbreuk aan haar onderscheidende zangstem. Daar staat tegenover dat ze juist imponeert op de rustige momenten, zoals in de fraaie duetten met Molin (Crystalline en Strong) en de klassieker Amaranthine. De (semi-)ballads worden afgewisseld met flitsende danstracks en stevige nummers. Zo volgt op het kalme Crystalline met een knal het extreme Boom!, waarin de hoofdrol is weggelegd voor Mikael Sehlin met zijn razendsnelle extreme vocalen.

Uiteraard leveren de klassiekers de meeste bijval op en maken Damnation Flame, The Catalyst en PVP veel minder indruk. Re-Vision doet het van de tracks van het meest recente album The Catalyst (2024) veruit het beste. En over nieuw gesproken:  Chaos Theory, dat vandaag officieel is uitgebracht, komt live goed tot zijn recht. Vroeg in de set brengen Viral en Digital World (met fraaie licht- en lasershow) er al beweging in bij de fans. Het zijn echter The Nexus, Call Out My Name, Archangel, That Song (met een stukje tekst van Queen) en Drop Dead Cynical die er echt een feest van maken. Hoewel het geluid verre van optimaal was en Amaranthe niet aan iedereen besteed is, slaagt de energieke band er toch in om een positieve vibe te bewerkstelligen en een feest ervan te maken.

Er gaat op voorhand echter niets boven Epica. Hoewel de verwachtingen torenhoog zijn, is er tevens het volste vertrouwen dat de symfonische metalband weer een verbluffende indruk gaat maken en zijn er altijd wel verrassingen. Voorafgaand aan de show is de rij bij de merchandisestand, waar exclusieve items te koop zijn, dan ook al aanzienlijk. De van The Symphonic Synergy bekende 'robot' Kevin verwelkomt de toeschouwers "to the moment you've all been waiting for", roept op om te genieten van het moment en de telefoon tijdens het optreden op te bergen. Hoewel niet iedereen die boodschap heeft meegekregen of zelfs negeert, is de show prima te volgen, mede vanwege de schermen naast en op het podium die close-ups tonen van de bandleden.

Nadat er daarop is afgeteld van tien, verschijnen de bandleden ten tonele en kunnen ze na een kort, industrieel intro aan de slag. Direct blijkt hoe goed het geluid staat afgesteld in vergelijking met de vorige twee bands. Gelukkig hier geen last van een schelle of rommelige sound, maar het klinkt strak en helder, waarbij alle bijdragen goed te volgen zijn. Hard, doch met definitie. Wat daarnaast opvalt, is hoe alles visueel tot in de puntjes is verzorgd, van de flitsende lichtshow tot de uitstekende timing van de rook- en vuurwerkshow tot de projectie. Constant is er wat te zien, zodat de kijker geboeid blijft. Prachtig hoe storm en bliksem in beeld worden gebracht tijdens Eye Of The Storm. Elk nummer heeft zijn eigen show. Het gaat dan ook te ver om dat in detail te bespreken.

Toch springen enkele zaken er wel uit. Zo zal voor velen Sirens - Of Blood And Water een hoogtepunt zijn. In de door blauwe lampen gehulde mist verschijnen Charlotte Wessels en Elize Ryd om samen met Simone Simons deze ballad van The Alchemy Project (2022) ten gehore te brengen. En of dat niet genoeg is, worden ze vergezeld door Alissa White-Gluz (ex-Arch Enemy), die eerst op een verhoging plaatsneemt, maar zich later bij de anderen voegt. Vier toppers van zangeressen bij elkaar. Wat een verrassing!

Ten opzichte van de originele versies van de nummers wordt er hier en daar afgeweken. Zo begint Unleashed heel rustig en kiest drummer Ariën van Weesenbeek voor een andere partij, zoals de grappige reggaeton-partij in Cry For The Moon. Verfrissend. Fabelachtig is de uitvoering van Tides Of Time, waarvoor Coen Janssen voorop het podium plaatsneemt met piano en Simons op een verhoging de sterren van de hemel zingt. Kippenvel!

Nadat Janssen zicht als een droogkloot heeft voorgesteld ("Ik ben Coen, een jongen uit Brabant") een woord van dank heeft gericht aan het publiek en kort stil staat bij de stijgende populariteit (van een "kutrockbandje" tot een droom die uitkomt in Ziggo Dome) wordt Cry For The Moon ingezet, voor velen een meezingmoment met wellicht nostalgische gevoelens. Hoewel iedereen zijn favorieten zal hebben, passen die niet in de set, die met tachtig minuten voor sommigen te kort aanvoelt, doch veel voldoening geeft en waar voor je geld biedt. Epica sluit een werkelijk fantastisch optreden af met het feestelijke Beyond The Matrix, waarin White-Gluz nog even meebrult en zowel bandleden als veel bezoekers meespringen. Aan een legendarische concertavond komt helaas een eind, maar hier zullen muzikanten, technici en bezoekers nog lang met veel plezier aan terugdenken.

Setlist Epica:
1. Apparition
2. Cross The Divide
3. Martyr Of The Free Word
4. Eye Of The Storm
5. Unleashed
6. Never Enough
7. Sirens - Of Blood And Water
8. Tides Of Time
9. The Grand Saga Of Existence
10. Cry For The Moon
11. Fight To Survive
12. The Last Crusade
13. Beyond The Matrix

Setlist Amaranthe:
1. Fearless
2. Viral
3. Digital World
4. Damnation Flame
5. Maximize
6. Strong
7. PvP
8. Crystalline
9. Boom!
10. The Catalyst
11. Re-Vision
12. Chaos Theory
13. Amaranthine
14. The Nexus
15. Call Out My Name

Toegift::
16. Archangel
17. That Song
18. Drop Dead Cynical

Setlist Charlotte Wessels' The Obsession:
1. Chasing Sunsets
2. Dopamine
3. The Crying Room
4. Soft Revolution
5. Tempest
6. After Us, The Flood
7. The Exorcism