Ik kom binnen als de mannen van Sanity al bezig zijn aan hun set. De band maakt melodieuze black metal en is met drie albums in korte tijd vooral rond de eeuwwisseling actief. Na een lange onderbreking van ruim tien jaar is de groep uit Berlijn aan zijn tweede jeugd begonnen, met twee ep’s als (ietwat mager) resultaat. Gezien het vroege tijdstip is het nog behoorlijk leeg in de zaal, met misschien dertig bezoekers. De meesten daarvan zal het gevoel bekruipen dat ze best iets langer de tijd hadden kunnen nemen om nog even te eten, want de muziek van het viertal is bijzonder nietszeggend. De composities zijn clichématig en de uitvoering is matig. Zanger Felix Albe komt niet verder dan een benepen, tweederangs Dani Filth-krijsje. Het helpt ook niet dat zowel de keyboardpartijen als de basgitaar van de backingtrack komen. Als ik dan toch een compliment moet uitdelen, is het dat de epische, cleane vocalen van gitarist Florian Weishaupt wel verdienstelijk zijn – en af en toe wel wat Mercenary-achtig klinken. Verder valt het optreden van Sanity te typeren als goedbedoeld gerommel in de marge.

Het eveneens uit Duitsland afkomstige Halls Of Oblivion brengt het er in ieder geval al beter vanaf. Ook nu komen de keyboardpartijen van de backingtrack, maar met twee gitaristen die hun vak verstaan, betere nummers en iets meer cohesie qua podiumpresentatie komt de muziek in ieder geval al een stuk professioneler over. Dat de groep op weinig bekendheid kan rekenen, zal ongetwijfeld samenhangen met het feit dat de mannen slechts twee albums in de afgelopen negentien jaar hebben uitgebracht. De lange, uitgesponnen nummers die Halls Of Oblivion in het half uur speeltijd ten gehore brengt, klinken echter niet slecht. Vooral de melodieuze, onderkoelde gitaarpartijen van het gitaristenduo smaken naar meer. Daardoor komt de muziek af en toe een beetje in het vaarwater van groepen als Dissection en Unanimated. Dat niveau haalt Halls Of Oblivion zeker niet, maar de heren weten het publiek wel een half uur te boeien.

Het optreden waar ik het meest naar uitkijk, is dat van de Poolse deathmetalgroep Hate. Iedere keer als ik deze band aan het werk zie, word ik volledig omvergeblazen door de muur van geluid en de immense kracht die de muziek van dit gezelschap uitstraalt. Ook op plaat staat Hate al jarenlang garant voor kwaliteit. Het viertal pakt vanavond uit met een behoorlijk ambitieuze podiumaankleding, met een soort spreekgestoelte, vuur en schedels die her en der ter decoratie worden ingezet. De mannen krijgen maar veertig minuten speeltijd, wat natuurlijk te weinig is om recht te doen aan de imponerende discografie die de band heeft opgebouwd. Niet verrassend ligt de nadruk vanavond vooral op het meest recente, dertiende (!) album Bellum Regiis (2025), dat net als zijn voorgangers vol staat met eersteklas deathmetalnummers. Voorzien van een loeihard, maar duidelijk geluid blaast Hate het gruis van de muren. Het muzikale krachtsvertoon wordt nog eens versterkt door de kolossale buldergrunts van frontman ‘Adam The First Sinner’. Zowel in vocaal als instrumentaal opzicht doet Hate niet onder voor zijn succesvolle land- en genregenoten (Behemoth, Vader) en het is dan ook onbegrijpelijk dat deze groep niet veel groter is. Het enige kleine minpunt is dat er wat dynamiek ontbreekt in het optreden. Een machtig midtemponummer als Leviathan (van Crvsade:Zero, 2015) zou welkom zijn geweest. Desondanks weet Hate te imponeren met een overdonderend optreden.

Het Russische Arkona draait ook alweer meer dan twintig jaar mee. Sinds 2009 resideert het gezelschap bij Napalm Records, waar ook het bescheiden doorbraakalbum Goi, Rode, Goi! (2009) wordt uitgebracht. Inmiddels is het gezelschap uit Moskou toe aan zijn tiende langspeler – het in 2023 verschenen Kob'. Het viertal kan weliswaar rekenen op enkele fanatiekelingen in het publiek, die de band met veel enthousiasme onthalen, maar de rest van het publiek in de toch wat mager gevulde zaal blijkt beduidend afwachtender. Aan de presentatie van zangeres Maria Arkhipova (Masha “Scream”) zal het niet liggen. Zij zingt met veel bezieling en doet er alles aan om de zaal op te zwepen. De mengeling van black metal, pagan metal en folk – waarbij de nadruk op de eerste twee stijlen ligt – klinkt niet onaardig, maar de composities zijn niet heel toegankelijk. In combinatie met de taalbarrière zorgt dat ervoor dat de muziek eigenlijk niet makkelijk beklijft. Slechts bij Goi, Rode, Goi!, waarin ook nadrukkelijker folkinvloeden doorschemeren, slaat er een vonk over naar het publiek. Dat geldt zeker voor het dappere slotstuk Zimushka, waarin Arkhipova vrijwel a capella eindigt. Arkona levert een professioneel optreden af, maar steekt wel wat bleekjes af bij het spierballenvertoon van Hate eerder op de avond.

De ombouwperiode tussen ieder optreden is vanavond tot een minimum beperkt gebleven. Maar voordat Patriarkh begint, hebben de roadies wel wat langer de tijd nodig. Er wordt natuurlijk ook het een en ander uit de kast getrokken, zowel letterlijk als figuurlijk. Er is niet bezuinigd op kaarsen in ieder geval – en bovendien staan er heel wat attributen uitgestald. De band van vocalist Bartlomiej Krysiuk (die sinds 2024 onder een nieuwe naam opereert nadat een rechterlijke uitspraak Krysiuk verbood nog langer gebruik te maken van de naam Batushka) is bezig aan een uitgebreide Europese tour, waarbij het meest recente album Prorok Ilja (2025) in de schijnwerpers wordt gezet. Vanaf het begin weet Patriarkh een plechtige sfeer neer te zetten. De bandleden komen volledig bedekt in zwarte gewaden het podium op, met een zangeres in een contrasterend, volledig wit gewaad, die voor achtergrondvocalen zorgt. Het nieuwe album wordt vrijwel integraal vertolkt, aangevuld met enkele oudere nummers.

Het theatrale aspect slaat aan en het eerste deel van het optreden is behoorlijk sterk. Maar gaandeweg valt echter wel op dat de muziek wat eentonig wordt en dat echt sterke composities ontbreken. Daardoor zakt de aandacht enigszins weg. Jammer genoeg blijkt de sfeer in de zaal ook wat minder te worden, wat vooral op het conto komt van een paar dronken malloten, die het hele optreden een pit proberen te bouwen. Ze voelen zich overduidelijk helemaal het baasje, maar om hen heen zit niemand op het dronken geleur te wachten. Uiteindelijk weet Patriarkh ondanks het sterke begin niet de hele set te overtuigen. Desondanks is het visueel gezien aantrekkelijk om te bekijken. Om relevant te blijven, zal de band de komende jaren echter ook moeten investeren in zijn muzikale ontwikkeling.

Setlist Patriarkh:
1. Wierszalin I
2. Wierszalin II
3. Wierszalin III
4. Wierszalin IV
5. Wierszalin V
6. Wierszalin VIII
7. Pismo V
8. Wieczernia
9. Powieczerje
10. Polunosznica
11. Utrenia
12. Liturgiya

Setlist Arkona:
1. Kob'
2. Ydi
3. Na Strazhe Novyh Let
4. Khram
5. Goi, Rode, Goi!
6. Zimushka

Setlist Hate:
1. Intro
2. Sovereign Sanctity
3. Erebos
4. The Wolf Queen
5. Bellum Regiis
6. Rugia
7. Iphigenia
8. The Vanguard