Bij binnenkomst valt op dat de Main Stage van Effenaar verre van uitverkocht is. Het gehele achterste deel is door middel van gordijnen afgesloten. Het is een verstandige beslissing, want als Vicious Rumors rond acht uur mag aftrappen, blijkt het resterende deel van de zaal behoorlijk goed gevuld. De Amerikaanse heavy/powermetalformatie draait net als de hoofdband van vanavond al aardig wat jaren mee. Wat heet: als de mannen het tot 2029 weten vol te houden, hebben ze er een halve eeuw(!) op zitten.

Het vijftal uit Californië lijkt zich vanavond tot doel gesteld te hebben om vooral uit dat verre verleden te putten. Gitarist en oerbandlid Geoff Thorpe koestert dan ook goede herinneringen aan Eindhoven, waar de band haar eerste successen vierde in de jaren tachtig. Op de vraag wie er toen bij was, gaan heel wat handen omhoog. Thorpe spreekt zijn waardering uit voor het feit dat de band hier vanavond weer op de planken staat. De setlist bestaat vrijwel volledig uit materiaal van de eerste vier albums. Vooral het titelloze, derde album is met vier tracks uitstekend vertegenwoordigd.

De duik in het verleden blijkt een goede keuze, want het publiek weet wel raad met krachtige, stoere composities als Hellraiser en Digital Dictator. Hoewel ik de oude albums niet ken en in die zin dus niet door nostalgische gevoelens wordt beïnvloed, blijkt nieuwe zanger Chalice (Brian Betterton) – die er pas sinds vorig jaar bij is – live bijzonder goed bij stem te zijn. Zijn uithalen zijn indrukwekkend, maar het rauwe randje voegt een welkome dosis vuur toe. In muzikaal opzicht blijkt Vicious Rumors vooral spierballenheavymetal van Amerikaanse snit te laten horen, hoewel er zeker ook ruimte is voor een gevoelige solo. De opzwepende heavy metal noopt enkelen zelfs tot een voorzichtige moshpit, hoewel het meer lijkt op een combinatie van worstelen en een groepsknuffel.

Met Bloodbath krijgen we een nieuw nummer te horen, dat voor het eerst in Nederland wordt gespeeld en afkomstig is van het eind augustus te verschijnen album The Devil’s Asylum. Hoewel die track naadloos lijkt aan te sluiten bij het oudere werk, is het tevens het enige nummer van deze eeuw(!) waarvoor de band ruimte heeft ingebouwd in de setlist. Liefhebbers van old school metal – en die zijn vanavond ruimschoots vertegenwoordigd – genieten van de vermakelijke ‘trip down memory lane’.

Diezelfde spreekwoordelijke trip wordt ook door de mannen van Overkill afgelegd. De legendarische Amerikaanse thrashmetalformatie is opgericht in 1980 en heeft er dus bijna net zoveel jaren actieve dienst op zitten als de openingsact. Hoewel de mannen sinds de moderne klassieker Ironbound (2010) aan hun tweede (derde, of vierde) jeugd zijn begonnen, is het alweer wat jaren geleden dat ik de band live aan het werk zag. De jaren beginnen zichtbaar te tellen voor frontman Bobby "Blitz" Ellsworth en bassist D.D. Verni – de oudgedienden en boegbeelden van de band. Gelukkig klinkt Overkill live echter nog steeds enorm strak en zo scherp als een mes.

Het kwartet trapt af met het groovy titelnummer van het uitstekende, nieuwste album Scorched (2023) en al direct wordt duidelijk dat de leden weliswaar op leeftijd, maar nog lang niet uitgeblust zijn. Overkill presenteert zich zoals altijd met de branie van een stel jonge honden. Het geluid is uitstekend en de heren staan strak als altijd te musiceren, terwijl het felle, snerpende stemgeluid van Ellsworth moeiteloos boven het muzikale geweld uitkomt. Opmerkelijk is wel dat hij tijdens de instrumentale passages regelmatig in de coulissen verdwijnt – wellicht om toch even op adem te komen?

Hoewel Overkill meer dan genoeg recent topmateriaal heeft en de band dus echt niet alleen op oude roem hoeft te teren, komt er toch veel stokoud materiaal voorbij. Tot groot genoegen overigens van de oude garde, waartoe ondergetekende zich inmiddels toch ook wel rekent. Het is een feest der herkenning tijdens uitstekende uitvoeringen van klassiekers als Rotten To The Core, Hello From The Gutter, Deny The Cross en vooral het vlijmscherpe Elimination. Tussen de bedrijven door lult Ellsworth het geheel moeiteloos aan elkaar (“Nederland! Oh no, I mean Brabant, my mistake!”), waarbij hij ook een aardig woordje Nederlands laat horen.

Alle ingrediënten zijn dus aanwezig voor een heerlijke avond, die nostalgisch aanvoelt, maar geen moment belegen is. Want ook de oude nummers hebben de tand des tijds doorstaan en niets aan overtuigingskracht ingeboet. Als de mannen na Ironbound en Elimination terugkeren voor een toegift met de ultieme meezinger In Union We Stand, de klassieker Hammerhead en het onvermijdelijke Fuck You (dat als lijflied geldt, ook al is het een cover), kunnen we wel spreken van de perfecte afsluiting van de set. Overkill heeft weinig poespas nodig voor een enorm vet optreden. Deze dinosauriërs rocken en schuren nog steeds als de neten!

Setlist Overkill:
1. Scorched
2. Rotten To The Core
3. Bring Me The Night
4. Hello From The Gutter
5. Deny The Cross
6. Electric Rattlesnake
7. Horrorscope
8. Necroshine
9. Mean, Green, Killing Machine
10. The Surgeon
11. Ironbound
12. Elimination

Toegift:
13. In Union We Stand
14. Hammerhead
15. Fuck You (The Subhumans-cover)

Setlist Vicious Rumors:
1. On The Edge
2. Abandoned
3. Murder
4. Hellraiser
5. Ship Of Fools
6. Digital Dictator
7. Bloodbath
8. Soldiers Of The Night
9. Don't Wait For Me