Nadat de auto niet wilde starten (en het aanduwen in de stromende regen weer een plekje in `t parkeervakje had opgeleverd), het gehakt van de chili maar niet gaar wilde worden, de bus maar niet wilde komen en de trein het juiste station bijna voorbij reed zag ik de kans bijna schoon om wieder terug in de warme, veilige (?) wieg te kruipen. Bijna, echter, want wonder boven wonder bereikte ik (veel te laat) de Nighttown alsnog zonder kleerscheuren, pleisters en krukken.
Isle of Man werd die avond bijgestaan door Omission en Gilgamesh, twee bands die ongetwijfeld de nodige kwaliteitslading in de strijd hadden geworpen op die onfortuinlijke avond van 11 maart. Maar daar mijn persoon wegens omstandigheden waar ik liever niet over praat uren te laat de zaal binnen kwam stuiven moest ik genoegen nemen met de werkelijk allerlaatste noot van Gilgamesh die de versterkers vervolgens het zwijgen oplegde en het podium (voor zover aanwezig) ruimde voor de hoofdact van de dag.
En potjandorie, de hoofdact deed mijn herinneringne aan de glibberige auto onder mijn vermoeide handen werkelijk in de allerdiepste sloot zinken. Verkleed als the Village People kwamen de mannen van Isle of Man de planken op gewandeld en na een korte doch hilarische intro (welja, ook middels de neusgaten is het bier best verteerbaar) liet de band het plafondkalk sneeuwen.
Ongelooflijk maar waar, want de indiaan, leernicht, bouwvakker, neger en matroos van Nederlands recente trots lieten het vrolijke deuntje van de intro met hetzelfde gemak uiteen spatten als ze er mee waren opfgekomen. Tijdens de eerste noten van het openingsnummer "Memphis Tennessee" werd het menig bezoeker al snel duidelijk dat deze band ieder teentje tot gruis vermaalt mits je de grens tussen "hahaha" en het echte werk negeert. Doordrenkt met humor stortte Isle of Man zich op een 8 nummers tellende set waarbij het de band niet aan energie, volume en kwaliteit mocht ontbreken. Naast de inmiddels bekende nummers afkomstig van "Breathe Plastic" smeet de band ook met nieuw materiaal in vorm van "Get Ready For Hunting Season", "We Just Call It Industry" (not murder?) en "1000 Mile Manifest", en deze opgefokte, tegendraadse en bizarre muzikale creaties deden de nekwervels der mijn persoontje alleen maar stretchten, in afwachting op de nieuwe plaat van dit extraordinair metalgezelschap.
Gelukkig was het geluid ook goed verteerbaar en een enkel schoonheidsfoutje door de vingers ziend kan ik consateren dat Isle of Man haar opwachtingen meer dan waar heeft gemaakt. Een bizarre, kleurrijke en publieksgerichte show met een reteharde kern (en slechts enkele adempauzes) was waar het vrijdagavond allemaal om draaide. En toen de band met "Pigroast" haar laatste nummer aankondigde had de tijd plots vleugels aangekweekt. De avond was om en had wat mij betreft nog even zo door mogen beuken.
En ja, dan komt het beeld van `t levenloze koekblik in `t parkeervakje ook weer op `t gemakje bovendrijven...
