De bezoekers in de textielstad hebben geluk, want Illumishade staat niet elke dag van de tour als supportact op het podium. Vandaag dus wel. Het is de allereerste show in Nederland van de band rond Fabienne Erni, de zangeres en harpiste van Eluveitie. Toetseniste Mirjam Schnedl kan er helaas niet bij zijn en dat betekent dat haar partijen van backingtrack klinken. Jonas Wolf (Eluveitie) is er wel bij, de gitarist die samen met Erni de band in het leven riep. Toch ligt de muziek niet in het verlengde daarvan, maar krijgt het publiek een mix van jarentachtigpop, symfonische metal, fantasy en wat prog. Zoals we van Erni gewend zijn, staat ze glunderend en enthousiast op te treden.

Die positieve energie vind je ook in de muziek terug. Uiteraard sieren de songs van het debuutalbum Eclyptic: Wake Of Shadows (2020) de setlist, maar al vroeg krijgen we ook de prima nieuwe single Hymn te horen. Illumishade laat in een half uur zijn veelzijdigheid gelden, waarbij de powerballad Rise (met Erni achter het keyboard), Crystal Silence en World’s End de beste visitekaartjes zijn. Erni heeft een mooie zangstem, maar maakt minder indruk als ze te hard moet werken om boven de anderen uit te komen. Ze gaat dan te veel schreeuwen, zoals in Tales Of Time. Verder niets dan lof voor de goed presterende muzikanten, die veel bijval krijgen.

Gelukkig is Ambre Vourvahis weer fit. Vorig jaar september was de zangeres van Xandria helaas ziek toen de symfonische metalformatie in Enschede optrad. Daardoor kon ze niet alles geven. Vandaag doet ze dat wel. Ze is veel beweeglijker en maakt meer contact met het publiek. Vocaal maakt ze echter een wisselvallige indruk. Sterke momenten worden afgewisseld met niet zuivere zang. Op het gebied van consistentie is er voor de half Griekse, half Franse frontvrouw dus nog wel werk aan de winkel. Ook is het jammer dat de algehele geluidsmix, zeker de eerste helft van het optreden, niet ideaal is.

Uiteraard is er veel aandacht voor het comeback-album The Wonders Still Awaiting. Dat is immers de plaat waarop we Vourvahis voor het eerst horen. Maar liefst zes van de zeven songs die vanavond aan bod komen, vinden we op die langspeler terug. Het is een prima terugkeer aan het front en ondanks de punten van kritiek blijven de composities overeind. Het enige oudere nummer op de setlist is Nightfall, dat wat minder krachtig klinkt dan voorheen, maar waaraan de nieuwe frontvrouw haar eigen draai geeft. Ook haar screams in andere tracks zijn een verfrissend element. Ondanks de punten ter verbetering krijgt ook Xandria veel bijval en is het na afloop druk bij de merchandisestand met handtekeningenjagers en fans die met de bandleden op de foto willen.

De meeste bezoekers zijn voor Delain gekomen. De headliner is vandaag baas boven baas. Vanaf het begin staat het geluid goed afgesteld, heeft de muziek power en is het genieten van de uitstekend zingende Diana Leah. Ze brengt niet alleen de nummers van het meest recente album Dark Waters op indrukwekkende wijze, ook het zingen van de oudere nummers gaat haar prima af. Wel heeft ze wat minder power dan haar voorgangster, maar waar het timbre van Leah op de nieuwe plaat wel wat van Wessels heeft, is er live toch een groter onderscheid, waardoor je veel minder duidelijk een vergelijking kunt trekken.

En zodoende komt naast zes nummers van Dark Waters, waarvan The Cold, Underland en Moth To A Flame hun live-debuut beleven, van elk ander album minimaal een track aan bod. Ze sluiten prima op elkaar aan, want vanaf het begin zit er een prettige flow in het optreden en zijn de fans enthousiast aan het meeklappen en zingen, zoals tijdens Suckerpunch, dat al vroeg in de setl langskomt en het eerste hoogtepunt is. Met Invidia en April Rain wordt de vreugde alleen maar vergroot en neemt de publieksparticipatie nog verder toe. Tussendoor krijgen we The Quest And The Curse, dat tussen de klassiekers niet uit de toon valt. Leah grapt nog even: “If you don’t know the lyrics of the song, just sing random words.”

Halverwege de set is er een grote verrassing als gitarist Ronald Landa aankondigt dat Cordell van The Cranberries gespeeld gaat worden. Tijdens de aankondiging schiet hij vol omdat zijn moeder in de zaal aanwezig is. Het is dan ook bewonderenswaardig dat hij samen met Ivar de Graaf (Kingfisher Sky) op zijn akoestische gitaar het nummer op indrukwekkende wijze zingt. Daarna gaat de distortion er weer op voor Your Body Is A Battleground, waarbij de Italiaanse frontvrouw vocale ondersteuning krijgt van Paolo Ribaldini, die ook op het nieuwe album te horen is. Hij doet het geweldig en blijft daarna staan om nog eens drie andere nummers mee te zingen, beslist een aanwinst.

De laatste van die vier is The Gathering, de überklassieker waarop het lekker meespringen is. Dat laatste gebeurt ook bij Don’t Let Go. Band en publiek genieten van elkaar en Diana Leah staat regelmatig te dansen. Ten opzichte van vorig jaar heeft ze zich verbeterd op het gebied van een praatje maken tussen de nummers door, maar je kunt merken (bijvoorbeeld aan het iets te vaak herhalen van "I have a question" en de iets geforceerde aankondigingen) dat ze geen geboren entertainer is. Dat geeft niet, want het is knap dat ze zich zo snel ontwikkelt. De fans hebben haar omarmd en vragen, nadat de reguliere setlist is afgesloten, met Not Enough om meer. En dat komt er. Mother Machine en We Are The Others sluiten een overtuigend optreden in stijl af. Delain keert sterk terug in 2023, met zowel een prima album als op het podium.

Setlist Delain:
1. The Cold
2. Suckerpunch
3. Burning Bridges
4. Invidia
5. The Quest And The Curse
6. April Rain
7. Underland
8. The Hurricane
9. Cordell
10. Your Body Is A Battleground
11. Queen Of Shadow (with Paolo Ribaldini) (Live debut)
12. Beneath (with Paolo Ribaldini)
13. The Gathering (with Paolo Ribaldini)
14. Don't Let Go
15. Interlude
16. Moth To A Flame (Live debut)
17. Not Enough

Toegift:
18. Mother Machine
19. We Are The Others

Setlist Xandria:
1. You Will Never Be Our God
2. Reborn
3. Ghosts
4. Nightfall
5. Two Worlds
6. The Wonders Still Awaiting
7. My Curse Is My Redemption

Setlist Illumishade:
1. Overture: The Horizon Awaits
2. Hymn
3. Tales Of Time
4. Crystal Silence
5. Rise
6. Elegy
7. World’s End

Met dank aan Wendy Steenmans van Rockportaal voor de foto's.