Het Duitse Caliban leverde onlangs het goede album The Opposite From Within af. Eerder dit jaar waren ze ook al in Nederland, toen ze bij In Flames in het voorprogramma zaten. Sindsdien hebben ze een nieuw platencontract, en nu mochten ze met labelmates Machine Head mee op tour. Net als op het nieuwe album lieten ze in Tilburg ook horen waarom ze met de top van de metalcore meekunnen. De band was in vorm, en speelde beter dan toen met In Flames. Het begint wat flauw te worden nu de laatste tijd bij diverse metalcore bands de Wall Of Death opduikt, maar toch wist het publiek zich daar ook goed mee te vermaken. Het ging er in ieder geval vrij heftig aan toe vlak voor het podium. Deze band komt er wel, al zou ik ze eens een keer een langere set willen zien spelen.

Van God Forbid heb ik slechts een viertal nummers meegekregen, want daarna had ik andere verplichtingen. De metalcore die deze Amerikanen brachten klonk wel aardig, maar miste toch iets. Het bleef gewoon niet echt hangen. Toch kregen ze het publiek aardig mee. Dat ze niet blij zijn met de herverkiezing van George W. Bush staken ze niet onder stoelen of banken, maar daardoor konden ze wel op wat sympatie rekenen vanuit het publiek. Maar zoals gezegd, ik kon er helaas te weinig van zien om echt een goede indruk van de band te krijgen.

Dat Machine Head nog altijd erg populair is bleek wel weer. Het optreden in de Melkweg in Amsterdam was uitverkocht, en toen de band het podium in Tilburg beklom zat de zaal inmiddels ook stampvol. Vanaf opener Imperium tot aan de toegift (met onder andere een cover van Metallica's Creeping Death) hing er een geweldige sfeer, die eigenlijk alleen wat inkakte bij de ballad. Natuurlijk kwamen de bekendere nummers als Davidian, Ten Tom Hammer en The Blood, The Sweat, The Tears voorbij, en ook van het meest recente album werden bijvoorbeeld Days Turn Blue To Grey en het eerder genoemde Imperium gespeeld. Ondanks dat Machine Head live niet altijd zo strak speelt als op de albums, viel het deze keer reuze mee. Zanger Rob Flynn was goed bij stem, en gitarist Phil Demmel genoot zichtbaar van het optreden. Hij stond dan ook als een bezetene te spelen. Natuurlijk moest Flynn weer diverse keren proosten ("proost" wel het enige Nederlandse woord wat hij kent, ondanks dat hij hier toch al jaren komt. En nu had zelfs iemand een bordje met "proost" gemaakt, tot groot vermaak van de band). Toch jammer dat na anderhalf uur de band het voor gezien hield, want ze hadden wat mij betreft, en vele anderen met mij, nog wel langer door mogen gaan.

Machine Head:

God Forbid: