Leprous, Klone en Maraton in Nijmegen | Metalfan.nl Concertreview

Voordat er antwoord op die vragen komt, betreden de heren van Maraton het podium. Frederik Bergersen Klemp als laatste. De zanger krijgt gelijk de blikken op zich gericht. Hij schopt zijn schoenen uit en kopt er eentje weg. Daar blijft het niet bij. De buitengewoon energieke frontman, solliciteert naar de naam Mr. Tambourine Man (hij pakt het instrument er meermaals bij en gooit het net zo makkelijk weer aan de kant), spreekt het publiek meermaals toe zonder de microfoon, ligt al na het eerste nummer op de grond en duikt halverwege de set het publiek in om daar verder te zingen (met microfoon). Gitarist Simen Hundere Ruud, toetsenist Magnus Johansen, bassist Ruben Asknes en drummer Frank Nordeng Røe zijn ook actief, maar het is Bergersen die het middelpunt van de belangstelling is en blijft. De muziek van de landgenoten van Leprous sluit goed aan op die van de hoofdact. Ook The Mars Volta (ritmiek in onder meer Prime), Muse en Agent Fresco komen in gedachten op bij het luisteren naar het songmateriaal.

Het kwintet komt vanavond met de nieuwe single Almost Human en zes tracks van het debuutalbum META (2019). De eerste paar tracks is het vooral zoeken naar de juiste afstelling van het geluid. De ritmesectie overheerst en dat zorgt ervoor dat zeker dichtbij het podium de andere partijen weggedrukt worden. Daarachter is het geheel veel beter in balans. De sterkste kant van de muziek is de ritmiek, zoals in Altered State, en de vocale voordracht, die voor de herinneringswaarde zorgt. In Change Of Skin komt het popaspect wat meer naar voren. Almost Human, het catchy Seismic en het dynamische Spectral Friends zijn de beste visitekaartjes tijdens het energieke en vermakelijke optreden die het toestromende publiek warmdraait.

De tweede band brengt een heel andere energie. Hoewel er stevige secties zijn, doet Klone het een stuk rustiger aan. Het draait vooral om een introspectieve, melancholische sfeer en emotie bij de Fransen. Denk aan een mix van Katatonia, Gojira, Porcupine Tree, post-rock en Sting. Het tempo ligt doorgaans laag en als je niet gegrepen wordt door de songs, zorgt dat ervoor dat de muziek wat langdradig overkomt. Sommige bezoekers kunnen er dan ook niet veel mee en staan vragend naar het podium te kijken. Het grootste deel laat zich echter meeslepen door de muziek. Velen staan wegdromend in hun eigen wereld te genieten van het karakteristieke stemgeluid van Yann Ligner en van de fraaie harmonieën van gitarist/componist Guillaume Bernard en Aldrick Guadagnino.

Ten opzichte van eerdere optredens valt de beleving bij de bandleden in zeer positieve zin op. Tijdens de stevige passages, waarbij drummer Martin Weill en bassist Enzo Alfano de extra power brengen, gaan de heren los. Het zorgt voor de nodige dynamiek in meeslepende composities als Yonder, het bijna reggae-achtige Breach, waarin de baslijnen prachtig zijn uitgelicht, en Immersion. Geen enkele track valt uit de toon, al had er later in de set nog een steviger nummer als Rocket Smoke (de enige oude track op de setlist) op de setlist mogen staan. Tussen de songs door zijn er weinig tot geen woorden. Klone laat de sfeervolle muziek voor zich spreken en doet dat op indrukwekkende wijze met het prachtige Silver Gate als slotakkoord.

Ook Leprous concentreert zich de laatste jaren op de recente albums tijdens optredens. Ruimte voor oudere tracks blijft beperkt tot enkele songs, zo ook vandaag. Mb. Indifferentia, The Valley en Foe zijn de enige van de eerste drie albums. Met name eerstgenoemde (van Bilateral uit 2011) komt zeer sterk uit de verf. Dat komt niet in de laatste plaats door het toevoegen van de cellopartijen van Raphael Weinroth-Browne, die daarmee de reeds sterke composities nog eens verrijkt. Ook nieuwe tracks als Below, Observe The Train en Distant Bells profiteren van zijn bijdragen. Weinroth-Browne neemt rechts achterop het podium plaats, maar treedt meermaals op de voorgrond, zoals in The Price. Ook zit hij in de spotlights tijdens twee intermezzo’s.

Ten opzichte van de show in Leiden zijn er behoorlijk wat wijzigingen op de setlist. Illuminate At The Bottom, Angel, Third Law, Echo en Mirage hebben plaatsgemaakt voor The Valley, Foe, Mb. Indifferentia, Lower en Stuck. Opvallend aan de nieuwe tracks is dat de uitvoering nog beter is dan in september vorig jaar, toen we de band voor het laatst zagen. Kleine aanpassingen in het drumspel van Baard Kolstad, accenten in de zang van Einar Solberg en het baswerk van Simen Daniel Børven geven net dat beetje extra. Bovendien is de totaalsound geperfectioneerd. I Lose Hope swingt daardoor net iets lekkerder (wat Børven ook direct accentueert), publieksfavoriet From The Flame heeft nog meer overtuigingskracht en de climax van Distant Bells is nog epischer. Alle partijen komen goed tot hun recht, want het geluid staat nagenoeg perfect afgesteld.

Iedereen zal zo zijn of haar favoriet hebben, maar complimenten zijn op zijn plaats voor de uitvoering van Observe The Train vanwege de emotionele presentatie van Solberg, de ingetogen lichtshow en de beelden op de achtergrond. Solberg schittert meermaals, want ook zijn uithalen in Alleviate zijn imponerend. Hoewel zijn vervroegde timing bij sommige teksten wellicht wat gemengde reacties oproept, imponeert de frontman met zijn emotionele voordracht en energieke presentatie. Een paar keer neemt hij tussen de nummers door de tijd om het publiek toe te spreken, maar hoewel zijn teksten tot vermaak leiden, gaat zingen hem toch soepeler af.

Na Distant Bells, dat als enige wat minder strak wordt uitgevoerd, verdwijnen de heren van het podium. Na een intermezzo van Weinroth-Browne is het tijd voor de toegift, die begint met het aardige Lower. Daarna volgt het sterke The Price, waarmee het publiek massaal in beweging komt, net als al eerder tijdens From The Flame en The Valley. Afsluiter The Sky Is Red wordt met gejuich ontvangen en bevat de sterkste lichtshow van de avond. Leprous blijft zijn sound en performance tijdens concerten nog iedere keer verbeteren. De nieuwe songs krijgen door de perfectionistische benadering live iets extra’s en de oudere tracks profiteren daarvan mee. De hoofdact zorgde samen met twee prima supportacts voor een uiterst geslaagde concertmaandagavond.

Setlist Leprous:
1. Below
2. I Lose Hope
3. Stuck
4. The Valley
5. Foe
6. From The Flame
7. Observe The Train
8. Alleviate
9. Mb. Indifferentia
10. Distant Bells

Toegift:
11. Lower
12. The Price
13. The Sky Is Red