Enquête

Wat is jouw favoriete studio-album uit november 2021?

Archgoat – Worship The Eternal Darkness
Black Label Society – Doom Crew Inc.
Bullet For My Valentine – Bullet For My Valentine
Converge & Chelsea Wolfe – Bloodmoon: I
Crazy Lixx – Street Lethal
Cynic – Ascension Codes
Der Weg Einer Freiheit – Noktvrn
Exodus – Persona Non Grata
Gov't Mule – Heavy Load Blues
Hemelbestormer – Collide & Merge
Hypocrisy – Worship
In Mourning – The Bleeding Veil
Khemmis – Deceiver
Lock Up – The Dregs Of Hades
Lordi – Superflytrap / Lordiversity
Negură Bunget – Zău
Obscura – A Valediction
Omnium Gatherum – Origin
Proscriptor McGovern's Apsû – Proscriptor McGovern's Apsû
Rhapsody Of Fire – Glory For Salvation
Stormkeep – Tales Of Othertime
Swallow The Sun – Moonflowers
Unleashed – No Sign Of Life
Voices – Breaking The Trauma Bond
een ander album uit november, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

Geen concerten bekend voor 04-01-2022.
Kalender
Vandaag jarig:
  • Frank Boeijen (The Gathering) - 48
  • Jan S. Eckert (Masterplan) - 56
  • Jerome Lavail (Your Shapeless Beauty) - 45
  • Kristian "Necrolord" Wåhlin (Diabolique) - 50
  • Mina Caputo (Life Of Agony) - 48
  • Morten Veland (Sirenia) - 44
  • Paul Kuhr (Novembers Doom) - 50
  • Piero Paravidino (Mesmerize) - 49
  • Robert Balci (Stormwitch) - 51

Vandaag overleden:
  • Tommy Bolin (Deep Purple) - 1976
Concertreview

Roadburn 2019
Op 11 april 2019 in 013, Tilburg
Een review door Nicole, Rik, Ruud en Hugo
Foto's door Koen de Gussem en Paul Verhagen

De vierentwintigste editie van Roadburn brengt traditiegetrouw een grote hoeveelheid bezoekers vanuit de hele wereld richting Brabant. Vier dagen lang (vijf, als we de pre-party meetellen) wordt het centrum van Tilburg omgetoverd tot een waar walhalla voor iedere liefhebber van zware en donkere muziek. Meer dan ooit tellen slechts twee criteria: originaliteit en authenticiteit. Waar Roadburn ruim twintig jaar geleden begon als stoner/doom-festival, heeft Walter Hoeijmakers - het creatieve brein achter het festival - er steeds naar gestreefd grenzen te verleggen en de Roadburn-ervaring te verbreden. Van bijzondere, eenmalige optredens tot aan integraal gespeelde klassiekers; van last-minute gastoptredens tot speciaal voor het festival gecomponeerde muziek: er valt meer dan genoeg te ontdekken. Metalfan.nl stuurde Hugo, Nicole, Rik en Ruud naar Planeet Roadburn om verslag te doen.

Woensdag

Het uit Amsterdam afkomstige Temple Fang mag het feestje van vanavond aftrappen en doet dat met verve. De band bestaat uit ex-Death Alley-leden en maakt een uitgesponnen vorm van seventies/stonerrock. De nummers zijn goed opgebouwd en worden gekarakteriseerd door een prettige balans: nu eens licht, psychedelisch, dan weer wat steviger rockend. De cleane zang is alleszins acceptabel en wordt met verve gebracht. Het soepele gitaarwerk verraadt bovendien dat we met prima muzikanten te maken hebben. Temple Fang ademt Roadburn uit iedere porie met zijn woestijnsound en broeierige riffs. Het zal een prettige kennismaking zijn voor het veelal internationale publiek dat vanavond al in Tilburg is neergestreken. (Rik)

De IJslandse hardcoreband Great Grief klinkt ook broeierig, maar op een heel andere manier. Hoewel de muziek bij vlagen melodieus is, heeft de groep een agressieve en intense uitstraling. De groep rondom frontman Finnbogi Örn Einarsson (die eerder met Une Misère optrad op Roadburn) snijdt dan ook indringende thema’s aan in de muziek, variërend van politieke kwesties tot persoonlijke demonen en de geestelijke gezondheidsproblemen in IJsland (een onderwerp waarover weinig in de toeristische brochures van het land te vinden is). Einarsson heeft een nogal opmerkelijke podiumpresentatie: hij heeft het uiterlijk van H.P. Baxxter (de frontman van Scooter), de attitude en arrogante beweginkjes van George Clarke (Deafheaven) en hij lijkt net zo losgeslagen als Kvarforth (Shining). Hoewel hij het publiek probeert op te zwepen, zijn de reacties nogal wisselend. En hoewel het geboden materiaal, vooral afkomstig van het onlangs verschenen Love, Lust And Greed (2019), muzikaal gezien best aardig klinkt, storen de vele, onnodige tempowisselingen in de sound. (Rik)

Het uit Schotland afkomstige Hellripper maakt de zaken een stuk eenvoudiger. Met veelzeggende titels als Bastard Of Hades, Hell's Rock 'N' Roll, Full Moon Witchery en Flesh Ripper is het al snel duidelijk waar Hellripper zijn inspiratie vandaan haalt. Deze band doet zijn naam eer aan en levert een portie old school black/speed metal waarbij er genadeloos op los gerost wordt. Messcherpe, Motörhead-achtige riffs, een opzwepend drumritme en een snerpende en snauwende zanger, die simplistische teksten in de microfoon spuwt: het is precies wat het publiek op dit moment nodig heeft. Al snel is er een flinke pit gaande in de Green Room en is het bukken geblazen voor de bekertjes bier die door de lucht vliegen. De nummers klinken allemaal hetzelfde, maar wat zou het? Hellripper doet waar het voor is uitgenodigd: de zaal in een kolkende, headbangende massa veranderen. We noteren zelfs de eerste paar stagedivers. Na een korte, vurige set kan iedereen met een grote grijns richting hotel (of bar). Roadburn 2019 is geopend! (Rik)

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2021 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.