Year Of The Goat en The Order Of Israfel in Arnhem

De ruim vijftig bezoekers bij aanvang van het optreden van The Order Of Israfel nemen ruim afstand van het podium en daarmee blijft gedurende het hele optreden een afstand tussen de Zweedse doomformatie en het publiek aanwezig. Letterlijk en figuurlijk, want er is maar weinig bijval voor de prestaties. Er is overigens niet veel mis met diezelfde prestaties. Goed, de zang van Tom Sutton staat wat zacht in de mix en het is het minst sterke onderdeel van de band, maar verder is het geluid prima, de heren spelen goed en daarmee ligt het geheel op de onopvallende zang na toch prettig in het gehoor.

Meerdere riffs zijn memorabel, maar ze lijken vanavond aan weinigen besteed, hoe goed het viertal ook zijn best doet en bij vlagen beleving toont. Zelfs de aardige opmerking van de Australische frontman dat hij in Arnhem is en Arnhemland een regio in zijn thuisland is waar zijn vader met aboriginals werkt, vindt weinig bijval. Men knikt wel mee op de muziek, met name tijdens het snellere On Black Wings, A Demon, maar heel veel enthousiasme is er niet in de zaal. De muzikanten hadden meer verdiend.

Inmiddels is het wat drukker in Willemeen, maar veel meer dan tachtig mensen zullen er niet geweest zijn. Year Of The Goat krijgt zeventig minuten, dat zijn er tien meer dan de vorige act. De bezoekers doen een paar flinke stappen vooruit, maar ook hier durft niemand vooraan te staan om de mix van Blue Öyster Cult, The Devil’s Blood en Wishbone Ash-tonen te horen. Wel is het direct duidelijk dat velen juist voor deze Zweedse occulte rockers komen. Het is dan ook jammer dat het geluid aan de harde kant staat en daardoor veel details niet goed tot hun recht komen, zoals het toetsenwerk dat slechts sporadisch te horen is.

Het is eigenlijk vooral een ruisende muur van geluid die door de zaal klinkt. Slecht is het zeker niet, maar het is zo zonde dat de ruige sound afbreuk doet aan een prettige compositie als het catchy Spirits Of Fire. Uitvoeringen die er in positieve zin bovenuit schieten, zijn die van Angels’ Necropolis van het gelijknamige conceptalbum over Lucifer (mellotron is hoorbaar en er zit beleving in de soms Matt Bellamy- achtige zang), Of Darkness (melodielijn komt er goed uit) en Vermillion Clouds (veel beleving op het podium, mooie compositie van de debuut-ep Lucem Ferre).

De aankondigingen van de nummers zijn wat ongemakkelijk en missen overtuiging. Er is daarnaast niet veel contact tussen band en publiek. Af en toe is er een aanmoediging om mee te klappen net als bij The Order Of Israfel, maar op deze woensdag gebeurt dat slechts kort en daarna valt het weer stil. Er zijn wat fans die meezingen en na afloop van elke track is er wel applaus, maar valt er ook snel een stilte in de zaal.

Qua muzikale prestaties scoort het zestal (waarvan drie met gitaar) een ruime voldoende en het sextet sluit de reguliere set overtuigend af met het sterke Riders Of Vultures. Daarna is er nadrukkelijk een roep van de liefhebbers om meer en er volgt nog een toegift met twee songs. Inmiddels is het toeschouwersaantal flink gereduceerd. Dat ligt niet zo zeer aan de prestaties van de band, maar meer aan het matige geluid en daarnaast is het duidelijk een doordeweekse dag, waarbij iedereen op tijd thuis wil zijn, want morgen gaat de wekker weer vroeg af.

Setlist Year Of The Goat:
1. The Key And The Gate
2. Spirits Of Fire
3. Angels' Necropolis
4. Pillars Of The South
5. Of Darkness
6. Black Sunlight
7. Vermillion Clouds
8. For The King
9. This Will Be Mine
10. Riders Of Vultures

Toegift:
11. Song Of Winter
12. Vermin

Setlist The Order Of Israfel:
1. Staff In The Sand
2. The Red Robes
3. On Black Wings, A Demon
4. The Noctuus
5. Von Sturmer
6. Wisdom

The Order Of Israfel