Chaos Unleashed opent alsof deze vergeten zijn dat ze niet de headliner zijn, en eerlijk? Niemand die daar bezwaar tegen heeft. Hun mix van Duitse thrashinvloeden en moderne agressie klinkt live alsof iemand de volumeknop van het universum een tik heeft gegeven. Nog voor de tweede track breekt de eerste moshpit al los. Twee man die in een soort geïmproviseerde circlepitmolen draaien en elkaar dan loslaten. Om vervolgens over de vloer te glijden alsof er bananenschillen liggen. Gelukkig is hier op de dansvloer ook ruimte voor. Met dank aan het feit dat de statafels deze keer verstandig genoeg van de dansvloer zijn geweerd. Vorige edities gingen deze meerdere keren om met als resultaat dat er glas geraapt moest worden. Net wanneer American Gods ingezet wil worden, bungelt de veter van de drummer dreigend over zijn pedaal. De band wacht geduldig. Iemand in het publiek roept: “Speel op sokken, joh!” Het is precies het soort chaos dat je bij Chaos Unleashed verwacht. De zaal is inmiddels goed gevuld. Bij het eerste verzoek om mee te juichen vliegen de gebalde vuisten al automatisch omhoog. Een korte adempauze komt met Ripped Apart, een intermezzo dat net lang genoeg duurt om één ademteug te pakken, en daarna meteen weer omver te worden geblazen. Voor het laatste nummer vraagt de band of er fans zijn van Kreator uit de jaren ’80. De respons is een mini-aardbeving. Extreme Aggression wordt er vol gas doorheen gejaagd, aangedikt met een vocale pak rammel waar we voorlopig weer op kunnen teren. Na de aftershow publieksfoto verlaat de band onder luid applaus het podium.

Dan is het tijd voor het Eindhovense Headless Hunter. Headless Hunter stormt het podium op zonder een aankondiging van Niels. Het is meteen duidelijk: dit wordt bruut. De crossover van thrash, grind en Brabants absurdisme is een cocktail die altijd inslaat. Het geluid staat niet heel geweldig afgesteld; de zanger verdwijnt in een muur van geluid waar zelfs een ervaren mijnwerker moeite mee zou hebben. Maar het doet niets af aan het tempo: het is strak, hard en zonder franje. Praatjes zijn schaars maar de bandleden stuiteren des te overvloediger het podium over. Onderling zoeken ze continu contact, alsof ze proberen te kijken wie er als eerste door het podium zakt. Kiko Is Stoned wordt opgedragen aan het publiek dat vanavond onder dezelfde rookpluimen heeft gestaan. De cover Breaking the Law van Judas Priest laat het aanwezige publiek helemaal los gaan. Zelfs organisator Niels kan het niet laten en besluit te stagediven. De zaal draagt hem letterlijk op handen, een beeld waar je spontaan warm van wordt. Als het laatste nummer is gespeeld verlaat de band de stage met de afsluitende woorden in pure Brabo Charme "Houdoe!".

De changeover naar de laatste band van vanavond moet heel even wachten. Niels roept twee vaste gezichten van het METALCAFE, Thierry en Harmen, het podium op. De twee worden in het zonnetje gezet omdat ze tijdens een festival ingrepen toen iemand een hartstilstand kreeg. Het applaus dat volgt, is niet alleen voor hen, maar voor de hele community. Want zo werkt het in metal: als iemand valt, raap je ’m op. Dat geldt zowel in de pit als daarbuiten.

En dan is het tijd voor Project Pain, de afsluiter die qua reputatie bijna een waarschuwing verdient. Dit is thrash zoals thrash bedoeld is: bot, snel, strak en zonder enige vorm van opsmuk. De set is een achtbaan zonder rem. Wanneer het publiek wordt gevraagd om “Fuck You, You Fuck!” mee te schreeuwen, gebeurt dat zonder enige aarzeling. Alsof iedereen het al jaren scandeert op de vrijdag avond. De pit is inmiddels een vrijstaat waar iedereen welkom is. Zelfs iemand in een Tiroler Heidi-jurk duikt zonder aarzelen de chaos in. Het is METALCAFE, niemand kijkt ergens van op. Tijdens de hekkensluiter van de set Wall Of Death ontstaat er een wall of death. Toch vet om het nummer op deze manier eer aan te doen. Na de laatste aftershow foto met het aanwezige publiek zit de avond er weer op.

METALCAFE Live 9 laat opnieuw zien dat Hilversum snakt naar metal: echte metal, luide metal, metal zonder excuses. Drie bands stonden vanavond op het podium. Drie totaal verschillende invalshoeken binnen het thrash-spectrum, maar één gezamelijke impact: een zaal die volledig murw en tegelijk gelukkig naar buiten rolt. De community? Hechter dan ooit. De sfeer? Onverwoestbaar. De toekomst? Editie 10 wordt gegarandeerd een beest. Let’s raise some hell.