Enquête

Er komt een vervolg op de mockumentaire This Is Spinal Tap (1984). Wat is jouw favoriete scène of grap uit de originele film?

band rolt tussenraam omhoog om limousinechauffeur niet te horen
douanecontrole op het vliegveld
exploderende drummer(s)
grote cocon met Derek erin weigert tijdens concert te openen
Jeanine, David's vriendin, wordt de nieuwe bandmanager
Lick My Love Pump songtitel
miniatuursandwiches en andere backstageklachten
na vertrek Nigel gaat Spinal Tap free-form jazz spelen
Nigel verbiedt Marty om zelfs maar naar zijn gitaar te wijzen
optreden op militaire vliegbasis
poppenshow staat boven Spinal Tap op billboard
Shit Sandwich en andere albumrecensies
signeersessie in platenzaak
Spinal Tap maakt glorieuze comeback (in Japan)
Spinal Tap verdwaalt in gangenstelsel richting het podium
Stonehenge-monument maakt zijn livedebuut
uitvoering van Big Bottom
uitvoering van Gimme Some Money
uitvoering van Heavy Duty
uitvoering van Hell Hole
uitvoering van (Listen To The) Flower People
uitvoering van Tonight I'm Gonna Rock You Tonight
versterker die naar elf gaat
zwarte albumhoes van Smell The Glove
een andere scène of grap, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    20 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Hangman's Chair, An Evening With Knives en Lifelong
  • King 810, Afterlife, Yavid, Born A New en 3 Eyed Kids
  • Oranssi Pazuzu, Deafkids en Sturle Dagsland
  • 21 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Manticora
  • 22 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Electric Callboy, Blind Channel en One Morning Left
  • King Satan en Splinterbomb
  • Stake en Cloudsurfers
  • 23 mei:
  • Meshuggah
  • Wolfmother
  • 24 mei:
  • Midnight en Night Demon
  • Russian Circles
  • 25 mei:
  • Korn, Fever 333 en 3 Eyed Kids
  • The Night Flight Orchestra
  • 26 mei:
  • Anneke van Giersbergen
  • Mayhem en Mortiis
    20 juni:
  • Five Finger Death Punch en Megadeth
  • Social Distortion
  • Spiritbox, InVisions en Tigress
Kalender
Vandaag jarig:
  • Allan Johnson (Exciter) - 63
  • Cristiano Migliore (Lacuna Coil) - 51
  • Daniel Sundbom (Persuader) - 44
  • Luca D'Angelo (Daedalus) - 45
  • Martin Lopez (Opeth) - 44
  • Mikael Stanne (Dark Tranquillity) - 48

Vandaag overleden:
  • Twan Fleuren (Legion Of The Damned) - 2011
Review

Pillorian - Obsidian Arc
Jaar van release: 2017
Label: Eisenwald Tonschmiede
Pillorian - Obsidian Arc
Obsidian Arc is een debuutalbum waar met bovengemiddelde interesse naar is uitgekeken. Pillorian is immers het geesteskind van gitarist John Haughm, die met de prachtige, stemmige muziek van Agalloch een aantal briljante albums heeft afgeleverd. De collectieve teleurstelling was dan ook groot toen die band er vorig jaar het bijltje bij neergooide. Tegelijkertijd zullen de verwachtingen van Obsidian Arc bijzonder hooggespannen zijn. Hebben we met Pillorian een waardig opvolger van Agalloch?

Hoewel het logisch is om beide bands met elkaar te vergelijken, is een belangrijke constatering om mee te beginnen dat Pillorian wel andere accenten legt. De nadruk ligt meer op black metal en minder op melancholische folk. In opener By The Light Of A Black Sun is daar evenwel weinig van te merken. Het nummer begint met weemoedig akoestisch getokkel, om vervolgens via fraai melodieus gitaarwerk uit te monden in volbloeds donkere melancholie volgens beproefd Agallochiaans recept (het nummer had niet misstaan op Marrow Of The Spirit). Het voelt als een weldadig, warm bad.

Toch is Pillorian niet simpelweg een voortzetting van Agalloch onder een andere naam. Verschillen zijn er namelijk ook. Neem bijvoorbeeld Archaen Divinity, een zeer divers nummer. Dat begint trager en doom-achtig, met riffs die doen denken aan Swallow The Sun. Daarna worden de blackmetalroots duidelijker hoorbaar in een krachtige versnelling. Forged Iron Crucible is zelfs een van de heftigste nummers die Haughm heeft geschreven. Het is omineus en verrassend grimmig, met statige, gedragen riffs die aan Primordial herinneren. Ook het hierop volgende, Enslaved-achtige A Stygian Pye klinkt duister en dreigend. Desondanks behoudt Pillorian zelfs op de stevigste momenten een soort gedistingeerd karakter dat weinig soortgelijke bands is gegeven.

De oorzaak daarvan ligt met name in het bijzonder smaakvolle gitaarwerk, waarin het belangrijkste wapen van Pillorian schuilt. Zo maakt de band van iedere track iets speciaals. In combinatie met het nadrukkelijk aanwezige basgeluid en het stuwende drumwerk zorgt dat voor een rijk totaalgeluid. Slechts het korte intermezzo The Sentient Arcanum voegt weinig toe, maar dat nummer leidt wel naar de werkelijk adembenemend mooie afsluiter Dark Is The River Of Man, een track die een eervolle vermelding verdient. Dit is eigenlijk Agalloch op zijn fraaist. Mijmerend en introspectief, uitnodigend tot reflectie en vooral schitterend opgebouwd. De cleane zang van Haughm in combinatie met de filosofische teksten zal ongetwijfeld voor kippenvel zorgen.

Pillorian is met recht een nieuw hoofdstuk in het leven en in het werk van Haughm. Zoals dat voor iedereen van ons geldt, wordt dat hoofdstuk geschreven met de ervaringen die in eerdere hoofdstukken zijn opgedaan. Tegelijktijd heeft Pillorian ook een eigen gezicht. De klasse en magie van Haughms vorige band schemeren door, maar worden ook in nieuwe, intrigerende richtingen gestuwd. Ik ben ontzettend benieuwd hoe deze band zich gaat presenteren voor een groot publiek op de komende editie van Roadburn!

Tracklist:
1. By The Light Of A Black Sun
2. Archaen Divinity
3. The Vestige Of Thorns
4. Forged Iron Crucible
5. A Stygian Pyre
6. The Sentient Arcanum
7. Dark Is The River Of Man

Score: 86 / 100

Reviewer: Rik
Toegevoegd: 3 april 2017

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.