Obsidian Arc is een debuutalbum waar met bovengemiddelde interesse naar is uitgekeken. Pillorian is immers het geesteskind van gitarist John Haughm, die met de prachtige, stemmige muziek van Agalloch een aantal briljante albums heeft afgeleverd. De collectieve teleurstelling was dan ook groot toen die band er vorig jaar het bijltje bij neergooide. Tegelijkertijd zullen de verwachtingen van Obsidian Arc bijzonder hooggespannen zijn. Hebben we met Pillorian een waardig opvolger van Agalloch?

Hoewel het logisch is om beide bands met elkaar te vergelijken, is een belangrijke constatering om mee te beginnen dat Pillorian wel andere accenten legt. De nadruk ligt meer op black metal en minder op melancholische folk. In opener By The Light Of A Black Sun is daar evenwel weinig van te merken. Het nummer begint met weemoedig akoestisch getokkel, om vervolgens via fraai melodieus gitaarwerk uit te monden in volbloeds donkere melancholie volgens beproefd Agallochiaans recept (het nummer had niet misstaan op Marrow Of The Spirit). Het voelt als een weldadig, warm bad.

Toch is Pillorian niet simpelweg een voortzetting van Agalloch onder een andere naam. Verschillen zijn er namelijk ook. Neem bijvoorbeeld Archaen Divinity, een zeer divers nummer. Dat begint trager en doom-achtig, met riffs die doen denken aan Swallow The Sun. Daarna worden de blackmetalroots duidelijker hoorbaar in een krachtige versnelling. Forged Iron Crucible is zelfs een van de heftigste nummers die Haughm heeft geschreven. Het is omineus en verrassend grimmig, met statige, gedragen riffs die aan Primordial herinneren. Ook het hierop volgende, Enslaved-achtige A Stygian Pye klinkt duister en dreigend. Desondanks behoudt Pillorian zelfs op de stevigste momenten een soort gedistingeerd karakter dat weinig soortgelijke bands is gegeven.

De oorzaak daarvan ligt met name in het bijzonder smaakvolle gitaarwerk, waarin het belangrijkste wapen van Pillorian schuilt. Zo maakt de band van iedere track iets speciaals. In combinatie met het nadrukkelijk aanwezige basgeluid en het stuwende drumwerk zorgt dat voor een rijk totaalgeluid. Slechts het korte intermezzo The Sentient Arcanum voegt weinig toe, maar dat nummer leidt wel naar de werkelijk adembenemend mooie afsluiter Dark Is The River Of Man, een track die een eervolle vermelding verdient. Dit is eigenlijk Agalloch op zijn fraaist. Mijmerend en introspectief, uitnodigend tot reflectie en vooral schitterend opgebouwd. De cleane zang van Haughm in combinatie met de filosofische teksten zal ongetwijfeld voor kippenvel zorgen.

Pillorian is met recht een nieuw hoofdstuk in het leven en in het werk van Haughm. Zoals dat voor iedereen van ons geldt, wordt dat hoofdstuk geschreven met de ervaringen die in eerdere hoofdstukken zijn opgedaan. Tegelijktijd heeft Pillorian ook een eigen gezicht. De klasse en magie van Haughms vorige band schemeren door, maar worden ook in nieuwe, intrigerende richtingen gestuwd. Ik ben ontzettend benieuwd hoe deze band zich gaat presenteren voor een groot publiek op de komende editie van Roadburn!

Tracklist:
1. By The Light Of A Black Sun
2. Archaen Divinity
3. The Vestige Of Thorns
4. Forged Iron Crucible
5. A Stygian Pyre
6. The Sentient Arcanum
7. Dark Is The River Of Man