Vroeger, toen de drempels nog kuilen waren en toen poep nog met een lange oe was. Toen de kratten nog van hout waren en je door moest zuipen om de open haard aan te houden. Vroeger, toen Long Distance Calling nog instrumentaal was. Maar tijden veranderen. Soms ten goede, soms niet, maar verandering is onontkoombaar. Stilstand is achteruitgang. Verandering is essentieel.
Nou wil ik niet gelijk beweren dat elke verandering ten goede is. En in het geval van Long Distance Calling zullen de meningen verdeeld zijn. Feit is wel dat de heren met dit album duidelijk vervolg geven aan de weg die ze in 2013 met The Flood Inside insloegen. Natuurlijk waren er eerder al wel wat experimentjes aanwezig (Middleville, The Nearing Grave). Maar met Trips lijkt het tij definitief te zijn gekeerd ten faveure van muziek met zang.
Long Distance Calling is dus tegenwoordig met vocalen. Erg poppy vocalen, welteverstaan. Want hoewel zanger Martin Fischer intussen vervangen is door Petter Carlsen, klinkt alles behoorlijk gelikt en gesmeerd. De tracks zijn ook korter geworden. Op het afsluitende Flux van ruim dertien minuten na klokken alle tracks bijtijds in. Geen Black Paper Planes of Into The Black Wide Open dus. Ook de productie is rond en gelikt. De schurende scherpe randjes zijn ervan af. En dat is jammer.
Is dat dan allemaal slecht? Nou nee, zeker niet. Het voordeel van zulke muziek is natuurlijk dat het lekker wegluistert. Bovendien zitten de songs als vanzelfsprekend goed in elkaar. Dat is aan onze oosterburen natuurlijk ook wel toevertrouwd. De nummers hebben stuk voor stuk een goede opbouw en de zogenaamde kunst van het weglaten beheersen de bij tijd en wijle shoegazende postmetallers tot in de puntjes.
En toch laat deze plaat me met gemengde gevoelens achter. Ik twijfel. Dat deed The Flood Inside destijds ook, en dat vind ik intussen een heerlijke plaat. Ik begreep de bedoeling van die plaat pas toen ik ze live zag. Die kans gun ik de mannen dan deze keer ook zeker weer. 9 mei in 013 zal ik die nieuwe nummers dan ook hoopvol, maar kritisch, tot me laten komen. Maar stiekem gaat mijn voorkeur toch uit naar de instrumentale tracks.
Tracklist:
1. Getaway
2. Reconnect
3. Rewind
4. Trauma
5. Lines
6. Presence
7. Momentum
8. Plans
9. Flux
10. Escape
