Ze zijn er nog. De bands die niet alleen blindvaren op techniek en agressie. Groepen die zweren bij de kracht van de melodie. Het Noorse Triosphere behoort vanaf het debuut Onwards (2006) tot die club. Degelijk plaatwerk, evenals opvolger The Road Less Travelled. Een enorme uitschieter heb ik de band echter nooit gevonden. Eerder leuk voor af en toe.

Dat is met deze derde langspeler iets veranderd. Triosphere heeft namelijk weer een stap vooruit gezet. De band had de zaken muzikaal natuurlijk altijd al prima op orde. De muzikanten beheersen hun instrumenten tot in de puntjes. Ook de zingende bassiste Ida Haukland vervult haar taak naar behoren. Ze moet het wellicht meer van power hebben dan van techniek of bereik, maar haar strot past goed bij de melodieuze metal van Triosphere. Haar stemgeluid en de muziek zijn gevangen in twaalf composities. Het zijn zonder uitzondering compacte songs, meestal niet langer dan vier à vijf minuten. In vergelijking met eerdere albums gebeurt er wel wat meer in de nummers. Zo zijn de gitaarsolo's wat langer en steken de riffs wat complexer in elkaar. Niet dat de Noren opeens voluit progressieve metal zijn gaan spelen, maar de mannen en vrouw hebben duidelijk geprobeerd wat meer afwisseling in de composities te verwerken.

Dat is tot op zekere hoogte gelukt. Want hoewel de structuren en refreinen op een charmante wijze voorspelbaar zijn, zijn de arrangementen veel interessanter ingekleurd. De gitaarsolo's klinken bijvoorbeeld flitsender dan ooit. Ook is er meer tijd voor instrumentale stukjes, waarin er soms lekker op los gefreakt wordt. Zonder dat het de compositie in de weg staat overigens, want de groep verstaat de kunst van het weglaten. Zodoende behoren The Storyteller en The Heart's Dominion tot de beste Triosphere-songs tot nu toe. Toch zijn er ook wat minpuntjes. De productie is voor de derde cd op rij weer aan de vlakke kant. De muziek is weliswaar goed vastgelegd, maar het klinkt toch wat levenloos. Een vreemde zaak, aangezien de band de muziek live wel spetterend en vet neerzet. De vertaalslag naar cd blijkt helaas lastig.

Hoe dan ook, The Heart Of The Matter is beslist een stap in de goede richting. Ik wil niet zover gaan als sommige andere recensenten en dit bombarderen tot moderne klassieker. Maar een sterke plaat is dit zonder meer. Daarnaast is het fijn om te weten dat relatief jonge muzikanten zich weinig aantrekken van trends en zich vol overgave storten op melodieuze metal. Met de frisse, progressieve injectie levert dat enthousiasme wederom een degelijk werkstuk op.

Tracklist:
1. My Fortress
2. Steal Away The Light
3. The Sentinel
4. Breathless
5. Departure
6. The Heart's Dominion
7. As I Call
8. Relentless
9. The Sphere
10. Remedy
11. Storyteller
12. Virgin Ground