Hoe sommige bands het voor elkaar krijgen om zich bij iedere plaat te verbeteren, ik weet het niet. Daar waar anderen na een aantal platen volledig onderuit gaan en de plank compleet mis slaan, of gaan experimenteren met zaken waar ze zich verre van moeten houden, krijgt The Black Dahlia Murder het voor elkaar om iedere keer weer een betere plaat ten opzichte van de vorige uit te brengen. Ritual uit 2011 was al een pareltje, maar Everblack gaat daar met rasse schreden ruim overheen.

Everblack is een duistere, snelle plaat geworden, en één van de hardste releases tot nu toe van deze band. Goat Of Departure en Blood Mine sprongen er bij de eerste keer luisteren meteen bovenuit, maar na een aantal luisterbeurten is de hele plaat een aaneenschakeling van hoogtepunten. Their Beloved Absentee verdient een extra vermelding vanwege het obscure en bijna griezelige intro. Ondanks het feit dat de plaat spijkerhard is, hebben de heren het voor elkaar gekregen dat Everblack uitermate lekker weg luistert. De melodieuze stukken zijn goed geplaatst en er is meer dan voldoende afwisseling. Trevor Strnad is zoals altijd geweldig bij stem en krijst en grunt alles lekker aan elkaar. Qua riffs en gitaarsolo´s zijn de vingers wederom af te likken: The Black Dahlia Murder stelt eigenlijk nooit teleur en ook deze keer niet!

Everblack is het bewijs dat deze band nog altijd een stijgende lijn volgt sinds Nocturnal (2007) en ik durf bijna te zeggen dat deze plaat de beste is die deze band uitgebracht heeft. Dat fans van de band deze plaat gaan kopen dat staat natuurlijk buiten kijf, maar ben je nog niet bekend met The Black Dahlia Murder en hou je van brute melodeath dan is dit zeker een schijfje om te overwegen.

Tracklist:
1. In Hell Is Where She Waits For Me
2. Goat Of Departure
3. Into The Everblack
4. Raped In Hatred By Vines Of Thorn
5. Phantom Limb Masturbation
6. Control
7. Blood Mine
8. Every Rope A Noose
9. Their Beloved Absentee
10. Map Of Scars