Een nieuw jaar, een nieuw Nadja-album. Althans, als het een mager jaar is, want normaliter bestookt dit Canadese sludge/doom/ambient/shoegaze/whatever-duo ons ieder jaar wel met meerdere full lengths. Dat is heel lang goed gegaan – en ik heb regelmatig de loftrompet geblazen over allesverzengende, loodzware en fenomenale albums als Bliss Torn From Emptiness, Thaumogenesis en Touched. Daarna is er echter een beetje de klad in gekomen, met als dieptepunt het bizarre The Life And Death Of A Wasp.

Gelukkig lijkt dit sympathieke duo de weg omhoog weer gevonden te hebben (en zelfs meer dan dat). De sleutel ligt op deze tweede full length uit 2012 in ieder geval in minder improvisatie en meer nadruk op meeslepende songstructuren. Dagdrøm is namelijk een verrassend compact album geworden, althans voor Nadja-begrippen. Verrassend muzikaal ook. In plaats van de gebruikelijke aardverschuivende ambient/doom-soundscapes van om en nabij de 25 minuten, bestaat Dagdrøm uit vier relatief korte nummers van rond de tien minuten, die ook nog eens allemaal duidelijk gestructureerd zijn rondom enkele basisriffs. Dat die riffs dan weer in staat zijn om beton te smelten, zal voor niemand die bekend is met het oorverdovende geluid van deze band als een verrassing komen.

Het is meer dan eens dat ik bij het beluisteren van Dagdrøm aan het legendarische Jesu moet denken, vooral door de relatief grote nadruk die ligt op de iele, maar passende zang van Aidan Baker. De zeer fraaie opener One Sense Alone doet daar bij vlagen al aan denken, maar het is vooral het erg mooi opgebouwde Falling Out Of Your Head dat net zo goed op een album als Conqueror had kunnen staan – en dat mag als compliment gezien worden. De overige twee nummers doen qua niveau nauwelijks onder voor deze twee meesterwerkjes. Afsluiter Space Time & Absence is voor grote delen zelfs pure ambient, met bezwerende fluisterzang van Aidan Baker, waardoor het nummer een psychedelische tint meekrijgt.

Het is voor mijn gevoel lang geleden dat Nadja een album heeft uitgebracht dat zo zorgvuldig gecomponeerd en geperfectioneerd is. Dagdrøm staat niet in het teken van improvisatie – er is juist geschaafd en gesmeed aan de sound tot deze volledig klopt. De perfecte productie van het album maakt al duidelijk dat Dagdrøm een bijzondere plek in het oeuvre van de band inneemt. De plaat is tegelijkertijd loodzwaar en vederlicht – en de uitgestrekte riffs hebben een haast zalvende ondertoon, maar brommen tegelijkertijd tot in de onderbuik door. Het doet mij deugd te horen dat Nadja na tien jaar nog altijd tot een van de meest enerverende experimentele doombands ter wereld behoort. Verplichte kost voor de fans, zeker voor degenen die Belles Betes of When I See The Sun Always Shines On TV tot hun favorieten rekenen.

Tracklist:
1. One Sense Alone
2. Falling Out Of Your Head
3. Dagdrøm
4. Space Time & Absence