Een van mijn favoriete platen aller tijden is Eschaton van Anaal Nathrakh uit 2006. Dat zeggende, bedenk ik me eigenlijk dat de volledige discografie van Anaal Nathrakh regelmatig te vinden is in mijn cd-speler. Behalve de laatste plaat. Passion had voor mij niet meer de impact die bovengenoemde plaat had. Dat is ook logisch, aangezien een band (en ook een genre) uiteraard groeit en verandert. Daar waar bepaalde dingen als breinversnipperend bruut worden ervaren, is er na een aantal jaren luisteren toch een bepaalde gewenning gekomen. Passion mankeerde ironisch genoeg de passie die eerdere releases wel hadden. Het doet mij dan ook er veel plezier om nu Vanitas, de jongste parel van dit gezelschap uit Birmingham te mogen reviewen.

Het eerste dat meteen opvalt is het gebrek aan cleane zang. Jawel, een van de meest in het oor springende zaken op eigenlijk alle releases van deze band is zo goed als afwezig op Vanitas. Op slechts één of twee nummers is het nog te horen, maar als ik heel eerlijk ben mis ik het geen moment. Bepaalde zanglijnen werden immers regelmatig herhaald of leken veel op elkaar, maar op Vanitas klinkt de zang extremer dan ooit! Geniaal is het nummer A Metaphor For The Dead, waarbij de cleane zang juist wel aanwezig is en als een soort Venetiaans epos klinkt. Doordat de cleane zang zo veel minder gebruikt wordt, vallen de stukken die er wel in zitten juist in positieve zin op.

Echter, de algemene snelheid van de nummers is wel omlaag gegaan maar dat komt zeker ten goede aan de songstructuren. Op Passion mankeerde de riffs een beetje en hadden ze niet de kwaliteit die we van Mick Kenney gewend zijn. Maar op Vanitas zijn de riffs wederom bruut en meedogenloos en klinken ze messcherp. Dat geldt sowieso voor de algehele productie. Zelfs de elektronische gebbetjes toveren een glimlach op m’n gezicht en dat is toch iets wat we niet van deze band gewend zijn. Anaal Nathrakh anno 2012 is een aaneenschakeling van hoogtepunten, maar als ik dan toch één nummer aan moet wijzen, dan is dat Of Fire, And Fucking Pigs, de eerste single en een ultiem bruut nummer. En met een songtitel als You Can’t Save Me, So Stop Fucking Trying kan het natuurlijk helemaal niet meer stuk!

De mannen van Anaal Nathrakh vinden zichzelf opnieuw uit op Vanitas en brengen één van hun beste platen uit in 2012. Een behoorlijk indrukwekkend feit, gezien hun vorige releases en staat van dienst. Ik zeg niet dat Vanitas beter is dan Eschaton of Hell Is Empty, And All The Devils Are Here. Maar van deze nieuwe Anaal Nathrakh lust ik wel meer. Veel meer…

Tracklist:
1. The Blood-dimmed Tide
2. Forging Towards The Sunset
3. To Spite The Face
4. Todos Somos Humanos
5. In Coelo Quies, Tout Finis Ici Bas
6. You Can’t Save Me, So Stop Fucking Trying
7. Make Glorious The Embrace Of Saturn
8. Feeding The Beast
9. Of Fire, And Fucking Pigs
10. A Metaphor For The Dead