Ondanks dat is Earthshine geen grensverleggend album geworden. In feite blijft Tides From Nebula keurig binnen de in het postrockgenre gebruikelijke lijntjes: kalm voortkabbelend gitaarwerk, hier en daar aangevuld met een vleugje ambient en sporadisch toewerkend naar een uitbarsting. Op een nummer als The Fall Of Leviathan pakt dat erg mooi uit, met name vanwege het smaakvol opgebouwde akoestische gitaarwerk en de stevige riffs waarmee het nummer eindigt. Het lange Caravan weet echter minder de aandacht vast te houden en sleept zich iets te lang voort. De overige nummers zitten tussen die twee uitersten in en luisteren vooral lekker weg, zonder overigens ooit tot echt grootse hoogten uit te groeien.
Liefhebbers van bands als Explosions In The Sky, God Is An Astronaut en Long Distance Calling zullen met Earthshine zeker geen slechte aankoop doen. Tegelijkertijd is het niveau wel wat lager dan bovengenoemde bands. Earthshine is een sfeervol, dromerig plaatje geworden van een band die voldoende capaciteit heeft om onderhoudende nummers te schrijven, maar nog onvoldoende compositorisch vernuft bezit om die nummers naar een hoger niveau te tillen.
Tracklist:
1. These Days, Glory Days
2. The Fall Of Leviathan
3. Waiting For The World To Turn Back
4. Caravans
5. White Gardens
6. Hypothermia
7. Siberia
8. Cemetery Of Frozen Ships
