Het zoeken naar een origineel geluid binnen de metalscene is intussen net zo lastig geworden als het zoeken naar een geneesmiddel voor kanker of het vinden van Atlantis. Genoeg bands die wat proberen en er soms wel in slagen om iets origineels te vinden. Of het dan ook iets goeds is, is dan ook een tweede. Red Mourning leek het leuk om extreme metal met blues te combineren, terwijl ieder weldenkend mens dit als een hopeloze missie zou beschouwen.

Als muziekliefhebber luister ik graag naar blues en stijlen die daar direct betrekking op hebben. Veel metalmuzikanten hebben zich duidelijk door de blues laten inspireren met succes als gevolg, maar wat Red Mourning hier presteert, maakt me verdrietig. In de meeste gevallen hoor je de blues niet, maar luister je naar standaard metalcore. Soms jengelt er een mondharmonica doorheen die klinkt als een piepende deur. De samenhang is zoek. De bluesriffs die ik hoor, worden waarschijnlijk twaalf keer sneller dan normaal gespeeld en gaat er ook nog een dikke distortion overheen. Het is alsof je een taart met bakstenen belegt.

Nou is Red Mourning geen slechte band, want deze heren zijn prima op elkaar ingespeeld. Fans van extreme metal zullen dit misschien iets meer waarderen dan ik. In het maken van keuzes is dit een van de meest ongelukkige die ik ooit gehoord heb. Ik ga maar snel weer de nieuwe plaat van Graveyard draaien. Die lui weten tenminste hoe je met blues omgaat.

Tracklist:
1. Land Of No Light
2. Splintered Bone
3. The Ever-rising Sun
4. Twenty Pages
5. One Step Away
6. Pregnant With Promise
7. On This Earth
8. Looking For Present
9. Make It To The Surface
10. The Only Way Is Back
11. Faulkner's Past