De leden van Azaghal zijn niet de minst productieve in de black metalscene. Zo hebben ze dit jaar alweer hun zevende album uitgebracht en de band kennende volgt er nog veel meer, de komende jaren. Hoewel de band ons op Omega niet veel nieuws laat horen, mag toch gezegd worden dat ze een uitstekende prestatie geleverd hebben. Omega is een typisch stukje Finse black metal geworden, waar veel onderscheidende elementen in te horen zijn.

Typisch Fins omdat het een sfeer uitademt die ik gewend ben van enkele anders Finse bands (zou het de taal zijn?); snel, dreigend, hysterisch en agressief. Afwisselend is het album ook, al doen de eerste tonen anders vermoeden. Invloeden uit de thrash metal komen een enkele keer langs in de vorm van die catchy riffs, maar er zijn ook symfonische elementen te horen, die gelukkig alleen maar gebruikt worden om een enkel accent te leggen. Waar de nadruk op ligt zijn echter de stuwende gitaarpartijen en de agressieve zang van Narqath. Op deze manier weet Azaghal een vertrouwd aanvoelend album neer te zetten, waar toch genoeg bijzonderheden in gestopt zijn om het boeiend te houden.

Naast snelle black metal heeft Azaghal ook nog iets anders voor ons in petto. Maailman Viimeinen Yo is een indrukwekkend stuk geworden, waarin het tempo flink omlaag gaat en de rauwe zang een heel melodieus en sfeervol nummer moet begeleiden. Dat een band als Azaghal dit niet lang vol kan houden is ons allemaal natuurlijk wel duidelijk en daarom komt de fellere ontknoping dan ook niet als een verrassing. Dit soort situaties komen vaker voor op Omega; vertrouwd aanvoelende situaties die opeens in iets onverwachts veranderen, of andersom. Daarnaast speelt Azaghal gewoon een heel ruig stuk black metal, dat ook zonder de bijzondere elementen wel opgevallen was.

Tracklist:
1. Taman Maailman Prinssi
2. Pirun Verta
3. Quetzalcoatl
4. Kuolonkaarme
5. Vihani Raivoavina Valtamerina
6. Maailman Viimeinen Yo (mp3)
7. Kuolemankullti
8. Tuhkaan Kirjoitettu
9. Kaikkinakevan Silman Alla