Ik verdenk Angra ervan gastzangers uit te nodigen om de kwaliteiten van Edu Falaschi te benadrukken. Het zal niemend ontgaan dat de zanger van de Braziliaanse formatie soms niet te onderscheiden is van zijn tegenspeler Hansi Kursch (Blind Guardian), of dat hij niet achterblijft bij Kai "Gamma Ray" Hansen. De vergelijkingen gaan door bij het noemen van zijn voorganger André Matos, of Les Dougan van de zwaar ondergewaardeerde neoprogband Aragon. Veelzijdig mannetje, die Edu. Alleen het bereik van Sabine Edelsbacher (van Edenbridge) heeft hij nog niet helemaal in de vingers.

The music remains the same. Angra schakelt tussen lichte en ragsnelle powermetal en Latijn-Amerikaanse tribal. Samen met het Bittencourt/Loureiro combogeluid resulteert dat in nummers die aan de ene kant goed zijn om het gaspedaal extra in te trappen op weg naar 013, maar aan de andere kant ook schoonouders zou kunnen behagen na een stevige Argentijnse schranspartij.

De gastrollen zijn ook goed uitgedacht. Als Kai z'n muntje opgooit klinkt de muziek rechtstreeks uit het nog onvoltooide derde Stormwarrior album zijn geknipt. In de kofferbak van Hansi lag nog wat restmateriaal van A Night At The Opera.

De plastic aandoende orchestrale intro en outro komen uit een plankje met knoppen. Beetje wrang voor een band met proporties, want na de verwenning op platen als "Once", "Hellfire Club" en "Death Cult Armageddon" klinkt dit toch erg goedkoop. Ook de overige nummers staan vol met dit soort kabouterorkestjes.

In zijn totaliteit is Angra weer wat complexer, wat vuriger. Geen wereldschokkende vernieuwing, maar kwaliteit te over.

Tracklist:
1. Deus Le Volt!
2. Spread Your Fire
3. Angels And Demons
4. Waiting Silence
5. Wishing Well
6. Temple Of Hate
7. Shadow Hunter
8. No Pain For The Dead
9. Winds Of Destination
10. Sprouts Of Time
11. Morning Star
12. Late Redemption
13. Gate XIII