Nu 2025 definitief achter ons ligt, de oliebollen verteerd zijn, de vuurwerkresten weggeveegd worden en de kerstbomen opgeruimd zijn, is het de eerste maanden van 2026 nog één keer tijd om achterom te kijken naar het afgelopen muzikale jaar, voordat het vizier weer op de toekomst wordt gericht. Welke platen van vorig jaar zijn interessant genoeg om alsnog in de schijnwerpers te zetten? In deze terugblikkende reeks bespreek ik tien platen uit 2025 die zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.

De tiende en laatste uit deze reeks is afkomstig van een band die steeds een verpletterende indruk achterlaat tijdens zijn optredens. De eerste keer dat ik in aanraking kom met het Franse post-rockensemble BRUIT ≤ is tijdens Roadburn 2022, waar de groep in de vroege middag een ronduit magistraal optreden geeft. Met name het twaalf minuten durende, met prachtige klassieke instrumentatie (koperblazers) doorspekte The Machine Is Burning blijkt een instantklassieker die het beste werk van Godspeed You! Black Emperor en Mono naar de kroon steekt. Vorig jaar bewijst de groep rondom bassist en violist Clément Libes dat het debuut geen toevalstreffer is met twee eveneens prachtige optredens in Maastricht tijdens Pelagic Fest.

The Age Of Ephemerality verschijnt na een redelijk lange stilte. Vier jaar zit er tussen het debuut en deze lang verwachte opvolger. De band ging de afgelopen jaren door een moeilijke en stressvolle periode, waarin de leden behoorlijk wat druk ervoeren. Het optreden tijdens Pelagic Fest afgelopen augustus is voor het eerst in twee jaar tijd dat BRUIT ≤ weer live optreedt. Het publiek krijgt deze nieuweling voor de eerste keer te horen. Het is een overdonderende ervaring, met name vanwege de muzikaliteit van de bandleden en de bezieling waarmee ze op de planken staan. Inmiddels is The Age Of Ephemerality bij de betere zaak te krijgen.

Deze nieuweling is qua speelduur weliswaar relatief behapbaar, maar vergis je niet: in vijf nummers en veertig minuten heeft BRUIT ≤ heel wat te melden (ook al is de muziek volledig instrumentaal). De cineastische post-rock van het gezelschap wordt verrijkt en verdiept met klassieke instrumentatie, waaronder veelvuldig gebruik van de cello, trompet, trombone en het orgel. Bovendien experimenteert BRUIT ≤ meer dan ooit met geluidseffecten en invloeden uit de ambient, noise en glitch, wat resulteert in een bij vlagen bijzonder onheilspellend assemblage aan klanken. Zo is vooral Data een bijzonder gewaagd nummer, dat in eerste instantie lijkt te bestaan uit volstrekt willekeurige klanken, vol korte, glitch-achtige fragmenten, effectieve samples en verwrongen pianoklanken, die het geheel een omineuze sfeer geven. De track werkt toe naar een fantastisch hoogtepunt vol huilende tremoloriffs, terwijl op de achtergrond alles bliept, piept, kraakt en knarst, om uiteindelijk langzaam weg te ebben op gebroken piano- en gitaarklanken.

Met Progress / Regress kleurt de band wat meer binnen de lijnen van de post-rock. De uitvoering is uitstekend. Het nummer begint met droefgeestig getokkel en zwaarmoedige celloklanken, waar de melancholie van afdruipt, om dan met een Mono-achtige emotionele lading en passie los te gaan in enkele heerlijke, luidruchtige gitaarerupties. Technoslavery / Vandalism begint prachtig met heel langzaam aanzwellende cello en vioolpartijen. Halverwege vallen grommende gitaren en nerveuse drumroffels in en krijgt het nummer een onheilspellende wending. De spanning wordt opgebouwd tot we in een ware kakofonie aan geluid worden ondergedompeld en getuige zijn van een langzame desintegratie. De meditatieve koorzang zorgt voor een plechtig en vervreemdend eind.

Het pronkstuk van het album is het dertien minuten durende The Intoxication Of Power, het langste nummer op deze plaat. Ook nu begint BRUIT ≤ plechtig en zeer muzikaal. De klassieke passage met orgel en trompetklanken is zeer verfijnd en de band speelt – zoals we dat in dit genre wel kennen – effectief met dynamiek tussen harde en zachte momenten. Een smaakvol drumritme stuwt de track op subtiele wijze steeds verder richting een machtig slotstuk, steeds lagen toevoegend totdat we ons in het oog van een muzikale wervelstorm bevinden. De compositie is groots in gebaar en machtig qua uitvoering.

BRUIT ≤ rekt de grenzen van de post-rock enorm op met dit album. De toevoeging van klassieke instrumenten geeft de sound rijkheid en warmte mee, maar tegelijkertijd experimenteert de band met fragmentarische composities, glitch, drone en noise. Desondanks spat de muzikaliteit van het album af. The Age Of Ephemerality is een meer dan waardige opvolger van het uitstekende debuut. Het is bovendien een welkome muzikale boodschap tegen de gefragmenteerde, technologie- en machtsgedreven dystopie waar we steeds meer naar opschuiven. Het is dan ook passend om te eindigen met de sample waarmee de band ook afsluit, afkomstig uit George Orwell’s dystopische klassieker 1984:

“If you want a picture of the future, imagine a boot, stamping on a human face, forever.
The moral is a simple one.
Don’t let it happen.

It depends on you.”

Tracklist:
1. Ephemeral
2. Data
3. Progress / Regress
4. Technoslavery / Vandalism
5. The Intoxication Of Power