Thrash uit Roermond, kan dat? Dat kan. De jongens van Velozza zijn een jaartje of tien bezig en brengen nu met Humanity hun tweede langspeler uit. In de recensie van de ep Bankrupt The Republic (2023) op dit platform werd de band vergeleken met Exodus en dat snijdt zeker hout, hoewel in dit verband zeker ook Vio-lence genoemd moet worden: luister maar eens naar het klassieke album Eternal Nightmare uit 1988. Limburgse Bay Area thrash geïnspireerd door de eighties dus.
Het is al snel duidelijk dat Velozza gericht op zoek is naar dat oldschool-gevoel. De productie is vrij sober en rauw, maar helder genoeg om alle instrumenten goed van elkaar te kunnen onderscheiden. De stem van zanger Joost past hier goed bij: ruw en schor, een beetje schreeuwerig zo nu en dan, en geen al te diepe grunt. Zijn expressie is energiek en agressief, precies zoals we het in de thrash graag horen. Compositorisch gezien houdt de band het simpel: weinig versieringen, rechttoe-rechtaan en gas d’r op.
Velozza bekoort mij vooral in de snelle riffs, die strak en vol zelfvertrouwen worden gespeeld. Gelukkig wordt het gaspedaal ook regelmatig even losgelaten, zodat het niet te eentonig wordt. Het is dit gevoel voor afwisseling waardoor de beste songs op dit album kleur krijgen. Een track als The Useless klinkt heel dynamisch door de afwisseling van de snelle en tragere riffs, waarbij een goedgeplaatst melodisch accent in het trage stuk voor verdere verdieping zorgt. Het refrein zou wat spannender mogen, maar een kniesoor die daarop let, want dit nummer is een rasechte knaller.
Het beste nummer van het album echter is Rope Burn, dat boeiend is van begin tot einde door de verschillende tempi en pakkende riffs. Ook Preach To The Choir verdient in dit opzicht een eervolle vermelding, vooral door een fijn meeschreeuwkoor in het refrein. Lambs To The Slaughter en Myth Trap vallen juist op door de manier waarop het gebruik van melodische accenten in de muziek het ritme voortduwt en het zo een bijna dwingend karakter geeft.
Het gaat nog niet altijd goed. In Unknown Home en Pact Of Forgetting zijn de gebruikelijke energie en agressie afwezig. De riffs en tempowisselingen sluiten hier niet goed op elkaar aan, alsof de band zoekende is naar het juiste idee en de juiste vorm en deze nooit echt weet te vinden. Hier ontbreekt dus elke vorm van compositorische eenheid, waardoor de aandacht van de luisteraar voortdurend afdwaalt. Maar gelukkig blijft het bij deze twee songs.
Velozza heeft met Humanity een puik album vol energieke en agressieve oldschool-thrash geleverd. Het muzikale wiel wordt niet bepaald opnieuw uitgevonden, want de band waagt zich niet al te ver van de gebaande thrash-paden, maar dat hindert niet. Dit is eigenlijk gewoon thrash zoals we het graag horen: ongecompliceerd, energiek en agressief. Het is ook duidelijk dat de heren zelf groot fan van het genre zijn, want het enthousiasme golft uit de speakers. De band lijkt in vergelijking met het eerdere werk een mooie stap gezet te hebben. Het is tijd dat ze onderdak gaan vinden bij een label dat ze die ene stap verder kan brengen.
Tracklist
1. In The Name Of
2. Preach To The Choir
3. Myth Trap
4. Unknown Home
5. Pact Of Forgetting
6. The Useless
7. Identify
8. Paradise Or Peril
9. Rope Burn
10. Lambs To The Slaughter
