Middelmatige muziek is verre van zeldzaam. En door de toegenomen beschikbaarheid van programma’s als Suno en Musely zullen we in de komende jaren waarschijnlijk alleen nog maar meer bedolven worden onder een stortvloed van AI-gegenereerde troep. Goede muziek is zeldzamer. Wie zijn ogen en oren echter een beetje open houdt, kan ieder jaar heel wat pareltjes ontdekken. Ècht briljante albums - die je vanaf de eerste seconde grijpen en niet meer loslaten - zijn wel degelijk zeldzaam. Zo'n soort muziek heeft meer te bieden dan technisch perfecte composities: het zijn existentiële albums, die de luisteraar boven de grauwe realiteit verheffen, of juist een emotionele snaar weten te raken door hun diepgang.
De Amerikaanse zanger en multi-instrumentalist Steve Von Till is een van die bijzondere componisten wiens muziek in deze categorie valt. Von Till is in eerste instantie natuurlijk bekend geworden als gitarist en mede-vocalist van de legendarische post-hardcore/sludgeformatie Neurosis. Daarnaast creëert hij onder zijn eigen naam echter sinds de eeuwwisseling een zwaarmoedige, ten diepste ontroerende vorm van duistere folk/americana, die met minimalistische middelen diepe gaten in de emotionele verdedigingslinie van menig luisteraar slaat. En net als met goede whisky geldt voor Von Till dat hij door de jaren heen alleen maar beter is gaan klinken.
Vijf jaar na het meesterwerk No Wilderness Deep Enough (2020) keert de indrukwekkend bebaarde frontman met Alone In A World Of Wounds terug met nieuw werk onder eigen naam, nadat hij ook met zijn project Harvestman een drieluik heeft uitgebracht. Degenen die aanwezig waren bij het prachtige, serene optreden tijdens het Roadburn-festival (waarin hij een zaal van 3000 bezoekers muisstil kreeg) kregen in april al een voorbode te horen van het nieuwe materiaal. Al tijdens die eerste luisterbeurt werd duidelijk dat er iets bijzonders staat te gebeuren op deze nieuweling. Inmiddels is Alone In A World Of Wounds bij de betere platenzaak te verkrijgen.
En bijzonder is het album zeker. Sterker nog: ik kan me niet voorstellen dat ik dit jaar een plaat ga horen die me dieper weet te raken dan deze. De basis van de muziek is nog steeds de zwaarmoedige, diepe zang van Von Till, wiens lang aanhoudende klanken tot in de diepste vezels van het lichaam resoneren en een haast louterende ervaring creëren. Maar meer dan ooit tevoren heeft Von Till samen met zijn kompanen Dave French (keyboards, percussie, basgitaar) en Brent Arnold (cello) zorg gedragen voor briljante, klassieke ondersteuning, waardoor de melancholische en vaak minimalistische composities een subtiele verdiepende en verrijkende laag krijgen, die de emotionele diepgang van de nummers en de teksten alleen nog maar verder benadrukken.
De acht composities op Alone In A World Of Wounds zijn dan ook niets minder dan briljant. Opener The Corpse Road begint met een wonderschoon cello-arrangement, waar een diepe weemoed van afstraalt. Vanaf de eerste, peilloze tonen worden de ledematen loom en zuigen de reflectieve, donkere klanken de luisteraar mee in een meditatieve toestand. Toch is het niet louter duisternis dat de klok slaat. Alone In A World Of Wounds laat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht nieuwe invloeden en ideeën horen, die bovendien stuk voor stuk geweldig uitpakken. Zo vormt het melodieuze refrein van Watch Them Fade een verrassend ankerpunt.
Zang en instrumentatie versterken elkaar regelmatig op magnifieke wijze. Zoals in het ontroerende Distance, waarin de zwaarmoedige, diepe zang van Von Till prachtig wordt ondersteund en verheven middels wonderschone, ingetogen klassieke instrumentatie (Eric Davis op de hoorn). De fragiele weemoed in de teksten (“Aren’t we all seeking ourselves?”) zorgt voor kippenvel. En ook in Horizons Undone harmonieert de diepe bromstem van Von Till prachtig met de subtiele ambient-effecten op de achtergrond. En dan, volstrekt onverwacht, breekt in het fragiel geneuriede refrein, op tranentrekkend mooie wijze ondersteund door de cello, ineens een straal zonlicht door, die het toch al schitterende nummer volledig in bloei zet. Subliem, een ander woord heb ik er niet voor!
Het is niet eens het meest bijzondere nummer van dit album. Die eer gaat toch echt naar Calling Down The Darkness. Het is vrijwel niet onder woorden te brengen hoe dit nummer me raakt, maar de combinatie van diep melancholische schoonheid en wederom zo’n prachtige, intens ontroerende tekst (“It’s the nature of loss that binds us”) zorgt ervoor dat de tranen me iedere keer weer over de wangen stromen in een bitterzoete mengeling van verdriet en dankbaarheid. Ook in het afsluitende River Of No Return raakt de muziek me keer op keer. Hier lijkt de duisternis plaats te maken voor enkele voorzichtige zonnestralen, die met name in het prachtige refrein doorschemeren. Het is alsof de verharde, winterse natuur zich langzaam lijkt klaar te maken voor een nieuwe cyclus van leven, verweerd en gehavend, maar ondanks alles nog veerkrachtig.
Hoewel Alone In A World Of Wounds net veertig minuten duurt, voelt het als een veel langer album. Dat bedoel ik overigens in de meest positieve zin denkbaar, want dat gevoel vloeit vooral voort uit de emotionele diepgang en rijkdom van dit meesterwerk. Het kan haast niet anders of Alone In A World Of Wounds levert een transformationele ervaring op voor degenen die echt de tijd en moeite nemen om zich te verliezen in de muziek. En dat is een ervaring die ik eenieder gun, want het zijn dit soort albums die betekenis geven aan het leven waar we allen in geworpen zijn.
Tracklist:
1. The Corpse Road
2. Watch Them Fade
3. Horizons Undone
4. Distance
5. Calling Down The Darkness
6. The Dawning Of The Day (Insomnia)
7. Old Bent Pine
8. River Of No Return
