Bij No Dust Records uit Kampen hebben ze een neusje voor talent. Het label duikt graag diep in de historie voor heruitgaven van vergeten demo's en albums, maar komt zo nu en dan ook met kakelvers materiaal op de proppen. Echosoul is de volgende in het rijtje en opnieuw blijkt dat labelvoorman Henk van Delden een prima gehoor heeft.

The End Of Darkness is het eerste wapenfeit van dit eenmansproject. Echosoul draait grotendeels om songschrijver en (bas)gitarist Guy Hinton. Meer vaste leden schijnen er niet te zijn. Voor dit debuut trekt de muzikant een blik aan gastmusici open. Zo tekent Decrepit Birth-drummer Samus Paulicelli voor het slagwerk en zingt Tim 'Ripper' Owens twee liedjes op de cd.

Toch blijkt Owens niet de trekpleister op het album. Die eer gaat uit naar de andere, minder bekende vocalist, Rob Lundgren. De Zweed, bekend van onder meer Powerdrive en Reveal, zingt de Amerikaan finaal van het podium. Where Echoes Go en Elemental met Ripper op zang zijn beslist prima te verteren, maar Lundgren beschikt over een sterker en meer gevarieerd stemgeluid. Owens heeft nog altijd weinig op met nuance en gilt vooral de openingstrack genadeloos vol. Zodoende blijft er weinig ruimte over voor de muzikanten om te schitteren. Het muzikale spektakel is er wel, maar dreigt enigszins te worden begraven onder het vocale geweld.

Lundgren is beter in staat om zijn collega's de ruimte te bieden, als een nummer daar om vraagt. En als zijn stemgeluid dan toch domineert in Hangman (A Roman And The Cross), klinkt het totaalplaatje wat prettiger, omdat de zanger niet de neiging heeft zichzelf continu te overschreeuwen.

Muzikaal citeert Echosoul rijkelijk uit riffgeoriënteerde, Amerikaanse power metal. Af en toe doet de muziek wat denken aan Helstar en Crescent Shield, terwijl op een ander moment Dream Theater, Fates Warning en Jag Panzer de kop opsteken. Echosoul kent beslist wat progressieve invloeden, maar doet nergens te ingewikkeld. The End Of Darkness kost wel een paar luisterbeurten om echt op waarde te kunnen schatten, maar wanneer de zeven tracks eenmaal zijn ingedaald, valt er voldoende te genieten.

De leerpunten zitten meer in de technische afwerking. Ik vind de productie wat dof en de sound had wat dynamischer gekund. Op het album staan bijvoorbeeld best wat lekkere gitaarsolo's en die mogen het geluidsbeeld voortaan wel wat meer openscheuren.

De liefhebbers van stevige US power metal met een progressief randje kunnen echter niet om dit album heen. Echosoul bewijst dat je met iets ander recept toch weer een ietwat andere draai aan een bekend gerecht kan geven. Ondanks een paar schoonheidsfoutjes kan The End Of Darkness de boeken in als een uitstekend visitekaartje.

Tracklist:
1. Where Echoes Go
2. Crucible Of War
3. Elemental
4. Melody Of Misery
5. The Alchemist (Man Of Madness)
6. Cobwebs Of The Mind
7. Hangman (A Roman And The Cross)