Er is behoorlijk wat veranderd in het Nile-kamp sinds de release van What Should Not Be Unearthed in 2015. In 2017 vertrok gitarist en vocalist Dallas Toler-Wade na twintig jaar. Daarmee verloor Nile zijn frontman maar ook een deel van zijn creatieve kern. Compositorisch mastermind Karl Sanders en monsterdrummer George Kollias doen het nu met bassist Brad Parris en gitarist Brian Kingsland, die beiden ook een deel van de vocalen voor hun rekening nemen. De nieuwe leden bewezen live reeds waardevolle aanwinsten te zijn en lijken in ieder geval op het podium hernieuwde energie aan de band toe te voegen. Beleeft de band op plaat ook een tweede jeugd?
Na het voor velen te technische At The Gate Of Sethu (2012) en het vervolgens wat massieve en eenvormige What Should Not Be Unearthed, is Vile Nilotic Rites allereerst een album dat meer klassieke Nile-elementen bevat, tot aan de lange songtitels toe. Wat te denken van Oxford Handbook Of Savage Genocide? Nummers als Long Shadows Of Dread en That Which Is Forbidden kennen veel tempowisselingen en staan bol van de knappe riffs en het verbazingwekkende spel van Kollias. De exotisch aandoende toonladders zijn weer nadrukkelijker aanwezig en meer in de riffs verwerkt. Tegelijkertijd blijkt Kingsland duidelijk een erg op techniek gerichte gitarist te zijn. Desondanks houdt Nile de flow van nummers alsook de grootse sfeer altijd in de gaten. Weinig deathmetalbands kunnen zulke dramatische nummers schrijven. Seven Horns Of War is bijvoorbeeld een ouderwetse epic, inclusief dreigende orkestraties, die doet denken aan meesterwerken als Ramses, Bringer Of War en Unas, Slayer Of The Gods.
Het tweeluik Thus Sayeth The Parasites Of The Mind en Where Is The Wrathful Sky vormt een hoogtepunt vanwege het fraaie gebruik van sitars en andere exotische, akoestische instrumenten. Tegelijkertijd is de brutaliteit van de eerste paar albums weer terug, getuige korte knallers als het eerder genoemde Oxford Handbook Of Savage Genocide en Snake Pit Mating Frenzy. Het is lang geleden dat Nile ter afwisseling van het meer uitgesponnen materiaal zulke compacte, brute en snelle nummers schreef.
Ondanks het sterke materiaal zal voor veel luisteraars het geluid, net als op de vorige paar Nile-albums, een voornaam struikelblok zijn. Veel deathmetalfans horen immers liever de organischer klinkende producties uit de jaren negentig en vroege jaren 2000 dan de klinische mix waarvan veel moderne deathmetalreleases voorzien zijn. Voor beide stijlen valt iets te zeggen. Een voordeel van de kraakheldere mix op Vile Nilotic Rites is bijvoorbeeld dat ook de bas goed hoorbaar is. Tegelijkertijd is het niet te weerleggen dat, met deze steriele sound, de duistere sfeer van een ouder album als magnum opus In Their Darkened Shrines (2002) totaal ontbreekt. De interludes compenseren het gebrek aan sfeer enigszins, maar gezien de thematiek van Nile blijft dat zonde.
Vile Nilotic Rites is, ondanks de nieuwe gezichten, een vertrouwd Nile-album geworden, dat een stuk beter bevalt dan zijn twee voorgangers. Het biedt geen enorme verrassingen binnen het door Nile vastgelegde kader (daarvan afwijken bleek op At The Gate Of Sethu immers geen onverdeeld succes te zijn), maar is wel verrassend wat kwaliteit betreft. Het is voor het eerst sinds Those Whom The Gods Detest (2009) dat Nile weer zo sterk en vlammend voor de dag komt. Al met al is Vile Nilotic Rites even verwoestend als een zandstorm en blijkt Nile even tijdloos als de piramides. Net zoals de Egyptische mythologie waarop ze zich baseren, zullen Karl Sanders en de zijnen altijd tot de verbeelding blijven spreken.
Tracklist:1. Long Shadows Of Dread
2. The Oxford Handbook Of Savage Genocidal Warfare
3. Vile Nilotic Rites
4. Seven Horns Of War
5. That Which Is Forbidden
6. Snake Pit Mating Frenzy
7. Revel In Their Suffering
8. Thus Sayeth The Parasites Of The Mind
9. Where Is The Wrathful Sky
10. The Imperishable Stars Are Sickened
11. We Are Cursed
