Suffocation is al sinds de debuut-ep Human Waste (1991) een vaste waarde binnen de death metal. De New Yorkse formatie is tijdens de inmiddels bijna drie decennia beslaande carrière uitgegroeid tot één van de meest invloedrijke bands in het genre. De zorgvuldig uitgekiemde balans tussen techniek en brutaliteit die de muziek kenmerkt, is in de moderne death metal veelvuldig gekopieerd, maar nooit geëvenaard. Eigenhandig stonden de New Yorkers aan de wieg van zowel technische als brutal death metal, slam en deathcore.

Hun innovatorsstatus en stylistische en kwalitatieve consistentie ten spijt, is het de afgelopen jaren echter onrustig geweest rond Suffocation. Vocalist Frank Mullen kon vanwege zijn drukke baan niet meer mee op tournee. Zijn rol werd op het podium ingenomen door collega-brulboeien als Bill Robinson (Decrepit Birth), John Gallagher (Dying Fetus), Ricky Myers (Disgorge) en momenteel Kevin Muller (The Merciless Concept, ex-Pyrexia). Ook op de overige posities was het een komen en gaan, met gitarist Terrance Hobbs als enige constante factor. Het moet gezegd worden: wie er ook op de planken stonden, de liveoptredens bleven verpletterend. Maar hoe pakt dit alles uit op de nieuwe full-length …Of The Dark Light?

Laten we voorop stellen dat alle kenmerkende elementen van Suffocation aanwezig zijn. De New Yorkers weten namelijk nog steeds als geen ander hoe je een technisch hoogstaand huzarenstukje schrijft, dat ondanks het ingenieuze karakter toch heel goed behapbaar is. Tegenover de stortvloed aan technisch gitaarwerk en blastbeats staan namelijk vele pakkende hooks. Alleen al vanwege het technische kunnen, is …Of The Dark Light een genot om naar te luisteren. En de breakdowns zijn lomper dan ooit tevoren, zo blijkt al tijdens opener Clarity Through Deprivation. Hoewel hij de songs waarschijnlijk niet live ten gehore zal brengen, leent Frank Mullen zijn kenmerkende stofzuigergrunt wel aan de nieuwe nummers.

Geluidstechnisch is …Of The Dark Light vrij exemplarisch voor het gemiddelde moderne deathmetalalbum. Het gitaargeluid is onprettig scherp. De drumsound is wel beter dan op voorganger Pinnacle Of Bedlam (2013). De mix is wel goed en de muziek van Suffocation kan een hoorbare bas zeker gebruiken. Het geheel klinkt echter vrij plastisch en mist de lompheid van bijvoorbeeld Suffocation (2006).

Alle onderdelen die een Suffocation-album goed maken zijn aanwezig. En dit is eigenlijk precies wat er mankeert aan …Of The Dark Light. Want het album voelt letterlijk als een in elkaar gezet product, in plaats van een op organische wijze ontstaan stuk muziek. De songs hebben weinig onderlinge identiteit en lijken inwisselbaar. Deze mate van eendimensionaliteit en een gebrek aan variatie is niet iets wat ik niet van Suffocation gewend ben. De onderlinge verschillen zijn zelfs zo klein dat ik het begin van nieuwe nummers meermaals aanzie voor een tempowisseling. Elk album dat Suffocation tot op heden maakte, ook de recentere, bevatte wel een paar nummers die eruit sprongen en waarvan ik zeker was dat ze onderdeel van de toekomstige setlists zou worden. Nu is er eigenlijk niet een song die me echt opvalt.

Kortom, …Of The Dark Light is absoluut geen album waar de New Yorkers zich voor moeten schamen, maar ook geen pronkstuk. De onrust rond Suffocation blijkt te resulteren in een plaat waar het vakmanschap vanaf druipt, maar waar de spontaniteit en inspiratie wat op lijken te ontbreken. Ik hoop dat men op een volgend album weer sterker en stabieler in het zadel zit.

Tracklist:
1. Clarity Through Deprivation
2. The Warmth Within The Dark
3. Your Last Breaths
4. Return To The Abyss
5. The Violation
6. Of The Dark Light
7. Some Things Should Be Left Alone
8. Caught Between Two Worlds
9. Epitaph Of The Credulous