Op 11 mei komt het nieuwe album van End Of The Dream uit en twee dagen later is de cd-presentatie in Willem Twee te Den Bosch. Een select gezelschap is echter op 1 april in de studio in Kaatsheuvel al getuige van de luistersessie van de band rond zangeres Micky Huijsmans. Met spanning en vertrouwen kijken we ernaar uit om Until You Break te horen.

Nadat iedereen, waaronder een paar Oost-Duitse dames, met een hapje en een drankje is verwelkomd, krijgt het gezelschap uitleg over het proces van totstandkoming van Until You Break. Net als bij het debuut All I Am is de opvolger geproduceerd door Joost van den Broek en geschreven door gitarist/toetsenist Armen Shamelian. Dit keer heeft Joost in een veel vroeger stadium al contact gehad met Armen en vonden alle opnames plaats in Sandlane Recording Facilities. Bij het debuut zijn alleen de drums daar opgenomen en de rest in de slaapkamer van Armen. Er is een groter budget tegenaan gegooid en dat levert meer controle over de sound op en meer emotie. Het debuut is wat dat betreft strakker en wat clinisch. Armen vertelt dat hij een jaar lang aan Until You Break heeft gewerkt en ook veel bij Micky thuis heeft gezeten om aan de songs te werken.

Vervolgens stijgt de spanning in de kleine kamer, want de luistersessie gaat van start. Wat direct opvalt, is dat het album sterk start met het titelnummer. Het is een toegankelijke track, een "modern take on female fronted metal". Who Do You Think You Are volgt in het zelfde tempo. Het tweede deel van het nummer maakt middels zijn gelaagdheid het nummer interessanter en over interessant gesproken: Erase Me laat een andere kant horen en bevat experimenten met elektronica, een progressief stuk en je kunt duidelijk horen dat het drumwerk interessanter is dan op het debuut.

Na een drietal nummers is er steeds even een pauze voor de luisteraars. De bandleden spreken de aanwezigen kort toe over de nummers. Zo is Wakeless het eerste nummer dat voor de nieuwe plaat is geschreven. Deze toegankelijke track is ook al live ten gehore gebracht. Het is dan ook het nummer dat het dichtst in de buurt komt van het vorige album. The Heart Is Mine laat juist een ander geluid horen: groovy, djenty, met een Delain-twist en ook hier weer de onderscheidende bijdrage op drums. Het gemiddelde tempo ligt overigens wat hoger dan op het debuut. Waar de meeste nummers in vierkwartsmaat zijn gespeeld, is het aanvankelijk semi-akoestische I Am Nothing in driekwartsmaat, deels te vergelijken met Beautiful Lies van Beyond The Black. Het nummer is mooi opgebouwd en werkt toe naar een mooie, gelaagde climax met een prachtige solo aan het einde die uiteindelijk samengaat met de zang van Micky. De zangeres laat horen gegroeid te zijn ten opzichte van All I Am. Ze zingt krachtiger en er zit meer dynamiek in haar performance.

Defile is de eerste single van het album. Er is een lyricvideo voor gemaakt, welke we recentelijk hebben gedeeld. Het is een ideale livetrack die veel power heeft. Het gitaargeluid treedt hier op de voorgrond. De solo verraadt de voorliefde voor klassieke muziek van de componist. From The Sky en In My Hands zijn beide symfonische tracks met catchy refreinen en sterke melodieën. Eerstgenoemde is na de eerste luisterbeurt met zijn tempowisseling en solo net wat interessanter dan de track die erop volgt. Opvallend over de hele line is dat het geheel veel professioneler is opgenomen en geproduceerd. Er zit meer diepte in het geluid. Zowel de instrumentatie als de zang profiteren hiervan. Het geheel is bombastischer en voller.

De laatste twee tracks zijn een vak apart. Waar je als luisteraar tot dan toe hebt geconstateerd dat het proggy aspect vooral is geïntegreerd in de songs, komt het hier echt tot leven en voert het de boventoon. Aan het einde van de afsluiter speelt Armen een stuk op piano van Chopin, voor hem een belangrijke inspiratiebron.

Na een pauze verhuist het gezelschap naar een andere kamer voor de lyric-video van Defile en daarna de videoclip van Until You Break. Met name laatstgenoemde is uiteraard interessant. Het is een verzorgde video waarin alle bandleden goed in beeld komen. Opvallend zijn het drumstel met bandlogo en de nieuwe zevensnarige gitaren. Na afloop is er tijd om de band te fotograferen en is er gelegenheid voor interviews. End Of The Dream mag beslist trots zijn op de geboekte vooruitgang. Het is uiteraard moeilijk om al na een luistersessie conclusies te gaan verbinden aan het album, anders dan ze hierboven genoemd zijn in termen van productie en stijl. Daarvoor zijn meerdere luisterbeurten nodig. Een review van het album volgt dan ook pas over ongeveer een viertal weken. De 'luistermiddag' was in ieder geval gezellig, goed verzorgd en beslist voor herhaling vatbaar voor toekomstige releases.

[ Terug naar de Artikelen ]