Wel, dat is zo'n beetje waar het allemaal mee begon. We waren toen nog jonge gasten die de dingen aan het uitproberen waren, en we hadden een kompleet andere sound dan tegenwoordig. Mijn stem was toen nog vrij rauw en ongepolijst, en miste nog veel diepte en kracht. Maar dat was dus het begin, we waren allemaal jong en energiek en we waren erg blij met wat we hadden gedaan.

Wat toen volgde was Human Waste, een EP die later terechtkwam op jullie meest legendarische album, Effigy Of The Forgotten. Waarom werden al die nummers later opnieuw op een plaat gezet?

De nummers voor Effigy namen we allemaal vlak na Reincremated op. Relapse records was toen nog een heel klein label dat net begon en ze namen contact met ons op toen ze de demo hoorden, ze wilden een EP met ons doen. Wij dachten: natuurlijk, waarom niet? Laten we eens echt iets gaan doen, dus namen we Human Waste op. De opnames gingen vrij snel, en veel labels begonnen interesse in ons te tonen, onder andere Metal Blade, Nuclear Blast, Earache en Roadrunner. Die kwamen allemaal naar ons toe naar aanleiding van de Human Waste EP, en omdat al die labels graag verder wilden met de muziek die we maakten op Reincremated en Human Waste zetten we die nummers ook op Effigy Of The Forgotten. Dat werd dan onze eerste full length cd. Daarom is het materiaal ook zo gevarieerd uitgevallen. Op Effigy Of The Forgotten begonnen we ook steeds meer te klinken zoals we wilden klinken. Mijn stem werd bruter, de band werd steeds strakker en we kregen meer en meer plezier in het schrijven en opnemen van ons materiaal. We kenden het materiaal natuurlijk al een tijdje, dus het was ook gemakkelijk op te nemen.

De weg van Suffocation werd vervolgd met Breeding The Spawn. Toch is dat werk een beetje ondergesneeuwd door jullie andere werk.

Ja, er stond wel een hoop goede muziek op het album dat we vlak na de opnames van Effigy hadden geschreven en ik denk nog steeds dat het erg sterk materiaal is, maar Roadrunner vertelde ons dat we niet meer terug konden naar Morrisound, waar we Effigy hadden opgenomen, en dat we een andere studio moesten zoeken. We waren behoorlijk teleurgesteld in die mededeling en we wisten geen enkele goede studio om naar toe te gaan, dus uiteindelijk zijn we beland bij de studio waar we Human Waste opnamen. Het resultaat was dat de opnamen niet zo goed waren als we hadden verwacht, erg slecht zelfs, maar dat was dus de fout van Roadrunner, en niet zo zeer van ons. We waren het liefst weer naar Morrisound gegaan, en Suffocation is ook niet een band die je als een soort cavia moet behandelen, zo van "wij beslissen wel wat jullie doen en waar jullie heen gaan". Het album is dus een beetje geflopt door de productie, terwijl het materiaal wat er op staat in mijn ogen nog steeds erg sterk is.

Is dat ook waarom er zo'n gat zat tussen Breeding The Spawn en Pierced From Within?

Dat was inderdaad één van de redenen. Mike (Smith, drums) verliet de band en we waren het allemaal een beetje zat, om als een soort speelbal van een label gebruikt te worden. De sfeer binnen de band was niet zo goed. Als Breeding The Spawn een betere productie gehad en beter had verkocht hadden we als band ook echt door kunnen gaan. Bovendien kregen we nogal wat negatieve publiciteit, en de fans waren teleurgesteld in ons, allemaal vanwege het slechte geluid op die plaat. Daarom hadden we geen zin om gelijk weer aan nieuw materiaal te schrijven. Ook moesten we weer op zoek naar een nieuwe drummer.

De line-up veranderingen begonnen ook het bandgeluid te beínvloeden. Suffocation werd sneller en meer blastgericht dan in het verleden.

Natuurlijk, want als je nieuwe drummers binnen je line-up krijgt nemen die ook andere stijlen en invloeden mee. Doug was een totaal andere drummer dan Mike dat was, en we probeerden de dingen die Doug graag speelde te verenigen in het Suffocation-geluid. We probeerden als het ware de muziek om de drumpartijen heen te bouwen. Dat was ook het geval met Dave Culross, die een nogal snelle en technische drummer was. Omdat hij technisch zo goed was begon de rest van Suffocation ook technischer te worden, om een beetje zijn speelmogelijkheden bij te benen.

Reflecteerden die bezettingswisselingen niet in het bandgevoel en de eenheid binnen Suffocation?

Ehm, ja, eigenlijk wel denk ik. Ja, dat deed het wel tot op zekere hoogte. Elke keer dat je naar de band kijkt is er weer een nieuw lid. Je bent op je gemak met een line-up, zit er plotseling weer een nieuwe drummer op de drumkruk. Dan raak je daar weer aan gewend, voelt die nieuwe situatie goed aan, en voor dat je het weet is er weer een verandering. Dus ik denk inderdaad dat dat slecht was voor het algemene bandgevoel.

Nu is er dus de nieuwe, Souls To Deny, een album waarop zowel het meer blastgerichte werk van Pierced From Within als de trage lompheid van Effigy goed op zijn vertegenwoordigd. Denken jullie daar ook zo over?

Inderdaad. Wat we met dit album probeerden te doen is helemaal teruggaan naar de wortels van ons bandgeluid. Kijk, Depise The Sun was een aardig album, maar het was niet echt de muzikale richting die ik in wilde slaan met Suffocation, en ik denk ook niet dat de rest van de band die kant op wilde gaan. Vanuit mijn perspectief is Suffocation altijd een optelsom van dingen geweest: eerst de snelle, brute gedeeltes met technische hoogstandjes, en dan weer melodische afbouw en tussenstukken, en met dit album wilden we weer teruggaan naar dat recept waar we al zoveel jaren bij gebaat zijn. We wilden alle goede dingen die we in het verleden hebben gedaan verenigen op één album, in plaats van het gewoon zo snel mogelijk te maken.

Welke album is jouw persoonlijke favoriet?

Ehm... Dat is een lastige... Ik denk dat de algehele brutaliteit van Pierced From Within, met de sterk gestructureerde songs dat album erg goed maakt. Effigy Of The Forgotten, dat is werk wat we al helemaal in het begin schreven, materiaal dat erg fris was en nieuw in de metalscene, en dat is dus ook een erg goed album. Natuurlijk is onze nieuwe ook erg sterk, met het zware geluid en de brute stukken. Toch heb ik het gevoel dat Pierced From Within zo veel brutaliteit en kracht in zich heeft, en een hoop sterke songs natuurlijk. Dat is denk ik wel mijn favoriet.

Jullie worden in de scene zo'n beetje gezien als de uitvinders van de "downtuned US-Death Metal", een stroming die nu erg populair is. Denk je dat Suffocation nieuwere, snellere bands als Hate Eternal, Krisiun en Deeds Of Flesh nog kan bijhouden?

Nou, ik denk niet dat we hetzelfde proberen te doen als zij doen. Hate Eternal, Deeds Of Flesh, die spelen gewoon een andere stijl dan wij doen. Ik respecteer die stijl, daar niet van, maar het is niet wat wij willen spelen. We proberen niemand in te halen of zo. We hebben het altijd gehouden op het schrijven van brute, harde muziek en ik denk dat doel we dat op elk album wel bereikt hebben. Maar we proberen niet beter te zijn dan iemand, of te zeggen "hé, wij kunnen dit beter dan jullie dat kunnen", het enige wat we ooit gedaan hebben is het spelen van brute muziek en onze fans hebben dat altijd op prijs gesteld.

Wel, ik hoop dat jullie er nog een heel eind mee komen, ook live. Bedankt voor het interview, en ik zie jullie nog wel in een zaal ergens.

Graag gedaan.