Het legendarische Napalm Death bracht eerder dit jaar een vet nieuw album uit, getiteld Apex Preadtor – Easy Meat. De politiek geëngageerde grindcore zal deze zomer ook weer menig zaal en festival teisteren, waaronder het pittoreske Burgerweeshuis in Deventer.
Menig aanwezige zal Teethgrinder al eens gezien hebben, bijvoorbeeld vorig jaar als opener op Dokk'em Open Air of Into The Grave. Het lijkt het Zwolse viertal, met een bandverleden in Greyline en Dr. Doom, dan ook voor de wind te gaan. De gevarieerde grindcore doet nog het meest aan een wat verhardcoredere versie van Nasum denken en schurkt hier en daar zelfs tegen het powerviolencesubgenre aan. Het lijkt het publiek, dat duidelijk maar voor één band is gekomen, niet unaniem te boeien, maar Teethgrinder is een beste aanwinst voor de vaderlandse herrie.
Napalm Death is wellicht een van de leukste livebands die het metalgenre rijk is. De band loopt steevast over van enthousiasme, is er na al die jaren zowel muzikaal als tekstueel niet minder extreem op geworden en de setlist is geen twee tournees hetzelfde. Zo wordt er vandaag begonnen met Multinational Corporations van Scum (1987), om daarna over te gaan in het minder oude, maar even confronterende Silence Is Deafening. Vanavond passeren veel van de beste nummers uit hun dertigjarige carrière, inclusief veel persoonlijke favorieten van uw recensent. Vision Conquest van Harmony Corruption (1990) en When All Is Said And Done van Smear Campaign (2006) bijvoorbeeld.
Gedurende deze best of-set wordt wederom bewezen wat een unieke en intrigerende band Napalm Death eigenlijk is. Naast genadeloos hard beuken is er namelijk nog iets wat Napalm Death altijd doet: de luisteraar boeien met goed doordachte muziek en betekenisvolle teksten. Goed, tijdens het ambientnummer Dear Slum Landlord verslapt de aandacht van het publiek nogal en het zijn uiteraard vertrouwde en onverwoestbare brokken lawaai als Scum, Social Sterility en Suffer The Children die de meeste reactie aan het publiek ontlokken. Maar ook recent werk als Everyday Pox en Cesspits klinkt even gedreven en wordt met groot enthousiasme ontvangen.
Op het enthousiasme en de energie van de heren is, zoals gewoonlijk, niets aan te merken. Ook na vijftien albums en een dubbel aantal actief optredende jaren is het kwartet nog altijd geen plichtmatigheid te verwijten. Barney is vandaag wel in een serieuzere bui dan anders. Hij maakt minder grappen en grollen, maar levert in zijn aankondigingen veel commentaar op de actuele ontwikkelingen in de wereld. Zo wordt er met Errors In The Signals gerefereerd aan de legalisering van het homohuwelijk in de Verenigde Staten. Een van de meest sympathieke, welbespraakte en energieke frontmannen in de harde muziek oogst zo een hoop bijval. En wanneer hij de bedreadlockte gitarist John Cooke, vervanger van de wegens familieomstandigheden afwezige Mitch Harris, introduceert als ‘Munky from Korn’ (inclusief een stukje Blind) heeft hij ook de lachers op zijn hand.
Het is misschien niet handig om zo’n razend concert af te sluiten met twee ontoegankelijke, experimentele ambientnummers (Adversarial/Cpoulating Snakes) van de nieuwe cd. Maar het geeft ook aan hoe Napalm Death altijd zijn eigen weg kiest en zichzelf op die manier al jarenlang weet te handhaven aan de top van de extreme metal. Hopelijk mogen we ze nog veel vaker zien!
