De eerste band van de avond verschijnt al om 19.00 uur ten tonele. Vanzelfsprekend is de zaal dan nog niet vol, maar er zijn toch wel aardig wat geïnteresseerden aanwezig om de verrichtingen van Skin On Flesh te volgen. De punkrockers uit Berlijn zien eruit als een schizofreen gezelschap, maar tonen zich wel van hun actieve kant en brengen een degelijke show. De songs bieden echter niets opzienbarends en de zang is iets te braaf. De zangeres laat horen wel at in haar mars te hebben, maar doet dat te weinig. Een beleefd applaus als dank voor de moeite is terecht, maar memorabel is het optreden zeker niet.

De tweede band komt helemaal uit Australië. Miruthan heeft kosten noch moeite gespaard om een speciale show neer te zetten. De bandleden zijn verkleed in monnikspijen en verschijnen onherkenbaar in maskers. De frontman staat centraal te preken met blackmetalscreams, maar is niet de enige. Links naast hem staat namelijk een zangeres te schreeuwen. Beiden hebben een boek bij zich en het optreden krijgt daardoor meer het karakter van een ritueel. Er is in ieder geval veel te zien. Muzikaal is het wat minder interessant. Veelal laat de nog geen twee jaar geleden opgerichte groep een mix horen van death en black metal, met hier en daar groove metal. Voor de meeste bezoekers is het te extreem.

Eigenlijk is Elyose tegenwoordig een studio-project van zangeres Justine Daaé en multi-instrumentalist Anthony Chognard (Smash Hit Combo), die vandaag gitaar speelt, maar het duo maakt voor deze tour bij wijze van experiment een uitzondering. Vandaag krijgt het duo hulp van een sessiedrummer. Hij speelt samen met Chognard in een andere band en hoewel het drietal muzikanten pas vlak voor de tour voor het eerst samen heeft gespeeld, is de uitvoering van de nummers dik in orde. Daaé kondigt trots aan dat vandaag de release van het nieuwe album Évidence gevierd wordt. Veel nieuwe tracks dus op de setlist en dan komen er ook nog eens tracks aan bod van Devianté (2023). Het Franse trio brengt een mix van alternatieve metal met elektronica, gothic en industrial. Een heel eigenzinnige mix. Dat eigenzinnige hoor je ook terug in de zang van Daaé. Ze zingt niet alleen in het Frans, maar heeft een niet alledaags stemgeluid waar je wat mee kunt of niet. De performance is energiek (vooral de zeer fanatieke Chognard valt op) en dik in orde, maar het songmateriaal wil maar moeizaam beklijven. Toch zijn er wel wat liefhebbers en mede omdat de zaal inmiddels beter gevuld is, is er dan ook meer bijval dan voor de eerste twee bands.

Hoewel Semblant helemaal uit Brazilië komt, is de populaire groep de laatste jaren al meermaals op tour geweest in Europa. Het sextet is inmiddels een geoliede machine die voor veel power en overtuigingskracht staat, zo ook vandaag. Zangeres Mizuho Lin en zanger Sérgio Mazul vormen een uitstekend koppel en stelen de show, al mag het knalharde en strakke geram van de drummer niet onvermeld blijven en laten ook de anderen zich van hun goede kant horen. De geluidsman is de enige die niet in vorm is. De songs klinken wat dof en missen een bepaalde sprankeling. Erg jammer. Desondanks is er veel bijval voor de Zuid-Amerikanen en hun hits What Lies Ahead, Dark Of The Day en Enrage. Na de huidige tour reist Semblant verder door Europa als headliner. Gaat dat zien!

De meeste bezoekers komen echter voor Infected Rain dat net als Semblant veelvuldig tourt. Die ervaring betaalt zich vandaag uit. Ten opzichte van vorig jaar heeft de productie een behoorlijke upgrade gekregen. Zo zijn er uitstekende visuals te zien op een groot scherm en is ook de fysieke presentatie dik in orde. Prachtig hoe frontdame Lena Cataraga tijdens een rustige passage zingt terwijl op het scherm achter haar een maan te zien is. Over elk detail lijkt nagedacht te zijn, zonder dat het constant geregisseerd overkomt. Zoals altijd is gitarist Vadim "Vidick" Ojog een attractie op zich. Hij gaat helemaal in de muziek op, draait, headbangt en het is een wonder dat hij niet uit balans raakt. Bassiste Alice “Lane” Pandini imponeert vooral met haar techniek. Haar bijdragen worden door de uitstekend functionerende geluidsman op een aantal momenten, zoals in Pandemonium en Vivarium uitstekend uitgelicht. Lena windt ondertussen het publiek al snel om haar vingers. “I need to see some sweat” wordt direct beantwoord met een pit en een wall of death. Het publiek reageert al enthousiast op de show die velen omver blaast. Infected Rain komt live pas echt in zijn kracht te staan en het is dan ook van begin tot einde genieten van de grooves, de zang, de visuals en de energie die van het podium af spat. De enige twee kanttekeningen zijn de iets te lange pauzes tussen de nummers (zeker aan het begin van de show) en dat de show na Sweet, Sweet Lies er al weer opzit. Infected Rain laat Nederland (“sounds like a country from fairytales”) verbluft achter, maar niet voordat Lena en Alice alle tijd nemen om bij de merchandise stand, waar goede zaken gedaan worden, te signeren, op de foto te gaan en een praatje te maken met de fans.

Setlist Infected Rain:
1. A Second Or A Thousand Year (Intro)
2. The Realm Of Chaos
3. Pandemonium
4. Vivarium
5. Fighter
6. The Answer Is You
7. Orphan Soul
8. The Earth Manta
9. Dying Light
10. Never To Return
11. Because I Let You
12. Sweet, Sweet Lies

Setlist Semblant:
1. Incinerate
2. Dark Of The Day
3. Mere Shadow
4. The Shrine
5. Scarlet Heritage
6. What Lies Ahead
7. Enrage

Setlist Elyose:
1. Retour au réel
2. Mission Lunaire
3. Étoile Solitaire
4. Vendredi Noir
5. Humaine
6. Tentatives Échouées
7. Immuable

Setlist Miruthan:
1. Survived The Blast
2. At The Barricades
3. Land Of The Damned
4. Primative Anthropophagist
5. Ridges Of Fire And Ice

Setlist Skin On Flesh
1. You’ll See Me
2. Ur Cute, Let’s Hang
3. Groundhog Day
4. El Tiempo
5. Giving Up
6. A Plain Hollyday
7. All The Way
8. Para Mi
9. Terrible And Sad
10. It’s Not Unusual You’re Like This