Klokslag acht uur mag de Nederlandse formatie Habitants het spits afbijten. De groep is opgericht door René Rutten, die in een vorig leven bekendheid verwerft als snarenplukker bij Nederlands glorie The Gathering, en zangeres Anne Van Den Hoogen (van de dromerige folkband Rosemary & Garlic). De line-up wordt aangevuld met bassiste Mirte Heutmekers, gitariste Gema Pérez en drummer Jerôme Miedendorp De Bie. En de kwaliteit is overduidelijk hoorbaar. De groep bouwt zijn warmbloedige, melancholische en minimalistische composities met veel finesse op, waardoor het optreden ondanks de grootte van de zaal heel intiem overkomt. Het grootste boegbeeld is Van Den Hoogen, die over een werkelijk prachtig stemgeluid beschikt. Met haar weemoedige en tegelijkertijd zeer zuivere klank doet ze bij vlagen denken aan Heike Langhans (ex-Draconian). Ook muzikaal gezien intrigeert Habitants met zijn mengelmoes van ambient, melancholische progrock, darkwave en subtiele post-rock. De nummers raken de juiste snaar door hun puurheid en bloeien regelmatig op fraaie wijze open middels post-rockgetokkel en aanzwellende distortion. Tegelijkertijd blijft het materiaal lieflijk en ingetogen. Gedurende de set stroomt de zaal voller en valt de band meer respons ten deel. Het optreden van Habitants blijkt voor veel aanwezigen een welkome kennismaking.

Het lijkt erop dat 2024 het definitieve doorbraakjaar is voor de Nederlandse ‘darkrock’-groep Dool. De formatie rondom Raven Van Dorst presenteert in april haar langverwachte, derde album The Shape Of Fluidity tijdens een volgepakte Main Stage op het invloedrijke Roadburn-festival. Het ambitieuze en dappere album zal bij menigeen bovenaan de jaarlijst staan, want de negen ijzersterke composities laten een band horen die in alle opzichten is gegroeid. Nu eens dynamisch en beukend, dan weer artistiek en gevoelig: alle elementen komen perfect samen. Live stijgt Dool meestal boven zichzelf uit. De band is als een goed geoliede machine, maar weet tegelijkertijd steeds te verbinden met het publiek, waardoor het nooit als een routineklus klinkt.

Ook vanavond blijkt al snel dat de band in topvorm verkeert. Gezegend met een kraakhelder geluid komt opener Venus In Flames al direct heerlijk uit de speakers met zijn stuwende en ronkende versnellingen. Het is niet verrassend dat de nadruk vanavond op het nieuwste plaatwerk ligt. Liefst zeven nummers komen ervan voorbij. Qua show heeft Dool weinig meer nodig dan een enorme, witte backdrop, die net als de albumhoes ruimte voor eigen interpretatie laat. De eerste vier nummers komen allemaal van het meest recente werkstuk. De uitvoering is onberispelijk. Wat staat deze band strak, geconcentreerd en vol overtuiging te spelen! Vooral bassist John-Bart Van Der Wal (ex-Aborted) valt op met zijn zeer intense en gepassioneerde uitstraling.

Het publiek is behoorlijk gemêleerd. Zo zien we relatief weinig metalshirts en ook qua leeftijd een zeer uiteenlopende samenstelling. Het lijkt erop dat de populariteit van Raven – te danken aan ontwapenende optredens in goed bekeken televisieprogramma’s als Boerderij Van Dorst en Nachtdieren – veel nieuwsgierigen heeft aantrokken om eens te horen hoe deze band klinkt. Dat betekent echter ook dat de response in eerste instantie ietwat magertjes is. Het valt ook Raven op, die droogjes constateert dat het met die veronderstelde bourgondische houding in het zuiden wel lijkt mee te vallen. Door de urgentie waarmee de band speelt, het prima stemgeluid van Raven (die door de jaren heen steeds krachtiger en zelfverzekerder is gaan klinken) en door de nuchtere en humoristische interactie met het publiek (zo krijgt de kok van Muziekgieterij een compliment voor zijn kookkunsten en de vraag voorgeschoteld of hij ook aan catering doet) weet Dool ‘het Maastrichtse’ toch langzaam wat meer in beweging te krijgen.

Naast veel nieuw materiaal is er gaandeweg ook ruimte voor oudere nummers. Met Wolf Moon, God Particle en The Alpha volgen de ijzersterke tracks elkaar op. Tijdens de stevigere passages onderscheidt Van Dorst zich niet alleen met sterke zang, maar ook met stoer rockend gitaarwerk en een bijna Angus Young-achtige attitude. Het dromerige House Of A Thousand Dreams vormt een mooi rustpunt, waarbij Raven vocaal ook met minimale begeleiding sterk overeind blijft. Het contrast met het beukende, richting post-metalwateren varende Hermagorgon is bijzonder groot, maar Dool overtuigt zowel met minimale middelen als tijdens de luidruchtigere passages. Dat doet de groep zonder aanvullende toeters en bellen, maar door gewoonweg uitstekende muziek vol overtuigingskracht ten gehore te brengen.

Met Raven achter de microfoon weet je dat alles ook met een vleug Rotterdamse humor gebeurt. Als de laatste twee nummers worden aangekondigd, blijkt een toegift er niet in te zitten: “Dat spelletje gaan we niet doen. Ik ben godverdomme net veertig geworden. Dan ga je maar naar Guus Meeuwis!” En dus is het een kwestie van extra bewust genieten van strakke uitvoeringen van de Killing Joke-cover Love Like Blood (die op verrassend veel bijval kan rekenen) en de klassieker Oweynagat (het meest gespeelde nummer van de groep). Zo ontdooit Maastricht dan toch tijdens deze winterdag en verlaat de groep onder een klaterend applaus de planken. En aan de drukte bij de merchandise te zien, heeft Dool er een hoop nieuwe fans bij. Een sterk, professioneel en gedreven optreden, dat de status van de band als een van de meeste interessante groepen van de laatste jaren wederom bevestigt.

Setlist Dool:
1. Venus In Flames
2. Self-Dissect
3. The Hand Of Creation
4. The Shape Of Fluidity
5. Wolf Moon
6. God Particle
7. The Alpha
8. Currents
9. Evil In You
10. House Of A Thousand Dreams
11. Hermagorgon
12. Love Like Blood (Killing Joke-cover)
13. Oweynagat