In tegenstelling tot de show van vorig jaar in Tilburg is er geen voorprogramma. Dream Theater speelt vanavond zo’n drie uur lang, verdeeld over twee sets en een toegift. De sfeer zit er al vroeg in als om 19.45 uur na een prelude Metropolis - Part I: The Miracle And The Sleeper ingezet wordt, waarin de heren meteen hun klasse tonen. Veel bezoekers klappen mee tijdens deze klassieker en uit het gejuich na afloop blijkt het ontzag voor de verrichtingen van het kwintet. Direct valt op dat Portnoy de composities van meer gevoel voorziet en dat hij voor hernieuwde energie bij de band zorgt. Als LaBrie zijn terugkeer aankondigt, spreekt het lang aanhoudende applaus boekdelen. Lang is uitgekeken naar het moment dat hij op het oude nest terugkeerde en vandaag zien velen hem vandaag voor het eerst (sinds vele jaren) live. Portnoy steelt meermaals de show (door onder meer als een dirigent te zwaaien met zijn stokjes) en toont zich af en toe ook nog een verdienstelijke tweede zanger, zoals in het energieke Constant Motion.

Als je het over zingen hebt, kom je natuurlijk ook terecht bij James LaBrie. Vanavond overtreft hij de verwachtingen van veel critici. Enkele malen heeft hij nog wel moeite met de hoge noten of met de articulatie als hij in de hogere regionen zingt, zoals in Pull Me Under, maar de beweeglijke frontman brengt het er over de hele linie prima van af, zeker na de eerste pauze. Hij omzeilt bepaalde valkuilen door enkele keren voor een alternatieve zanglijn te kiezen en maakt veel indruk met zijn bijdragen in bijvoorbeeld This Is The Life en de uitstekend uitgevoerde screams in Octavarium zijn zeer overtuigend, waarvoor hij terecht veel bijval krijgt. Zo goed als vandaag hebben velen hem de afgelopen jaren niet meer gehoord. Hij wint bovendien de sympathie met enkele grappen (over het niet mogen vloeken in het bijzijn van kinderen) en met een energieke performance, waarbij hij meermaals het publiek betrekt.

Band en publiek stuwen elkaar vandaag naar een hoger niveau. Het is genieten van het hoogstaande werk tijdens bijvoorbeeld Night Terror en Octavarium. Mede vanwege een goed presterende geluidsman komt het soleerwerk van toetsenist Jordan Rudess en gitarist John Petrucci uitstekend uit de verf. Met name als Petrucci soleert, gaat er enkele keren een siddering door de zaal. Op andere momenten zingen velen mee met LaBrie, zoals tijdens Act II: Scene Eight: The Spirit Carries On, waarbij de lampjes van de telefoons van de toeschouwers een prachtige lichtjeszee vormen. En over licht gesproken; de lichtshow en de visuals zijn dik in orde en zorgen voor een flitsend geheel.

In de afgelopen jaren stonden veelal nieuwe en jubilerende albums centraal tijdens de optredens, maar vandaag komen zowel klassiekers als verrassingen aan bod. Zo staan voor het eerst sinds jaren Metropolis Pt. 1: The Miracle And The Sleeper, The Mirror, Panic Attack, de demoversie van Holow Years uit 1996, Constant Motion, This Is The Life, Vacant, Stream Of Consciousness en Octavarium weer op de setlist.

Met de meezinger Pull Me Under nemen de heren afscheid van onze hoofdstad. Met vernieuwde energie imponeert Dream Theater vanavond op muzikaal vlak en boezemen de Amerikanen ontzag in. Band en publiek genieten van het beste optreden sinds jaren op Nederlandse bodem. Van de seated show in Parijs die gisteren plaatsvond, wordt in een later stadium een dvd/blu-ray uitgebracht, dus de liefhebbers hebben nog wat moois tegoed.

Setlist:
Act I:
1. Metropolis Pt. 1: The Miracle And The Sleeper
2. Act I: Scene Two: I. Overture 1928
3. Act I: Scene Two: II. Strange Déjà Vu
4. The Mirror (With ‘Lie’ Outro Solo)
5. Panic Attack
6. Barstool Warrior
7. Hollow Years (‘96 Demo Version)
8. Constant Motion
9. As I Am

Act II:
10. Night Terror
11. Under A Glass Moon
12. This Is The Life
13. Vacant
14. Stream Of Consciousness
15. Octavarium

Toegift:
16. Act II: Scene Six: Home
17. Act II: Scene Eight: The Spirit Carries On
18. Pull Me Under

Meer foto's vind je op onze Facebook-pagina!