Deadly Vipers en Wizzerd wisselen deze tour af wie er als eerste en tweede speelt. Deze avond mag Wizzerd openen. De band uit Montana heeft al drie studioalbums op zijn naam staan, waarvan de laatste Space? Issue No.001 (2022) via Fuzzorama Records is uitgebracht. Het is de eerste keer dat dit viertal in Nederland speelt. Vanaf het begin doet Wizzerd er alles aan om het publiek op te zwepen. Bassist Layne Matkovich, gitaristen Jamie Yeats en Jhalen Salazar spelen met volle overgave en zijn overal op het podium te vinden. Hoewel de energie ervan afspat, heeft de band het nadeel dat het publiek er nog even in moet komen. Wel is duidelijk dat de songs van Wizzerd live vele malen beter uit de verf komen dan op plaat. Met name de zang van Jhalen Salazar valt door zijn kracht en zuiverheid in positieve zin op. Wizzerd speelt vanavond als een hyperactieve, geoliede machine en heeft door de gretigheid vast wat zieltjes gewonnen. Met de woorden "Please buy some merch so we can come home" neemt Salazar afscheid van het publiek. Rijk zullen de bandleden van Wizzerd niet naar huis gaan na deze tour, maar wel met een ervaring rijker en een optreden in Burgerweeshuis waar ze trots op kunnen zijn.
Op hetzelfde moment waarop het Franse voetbalelftal gehakt maakt van Nederland speelt de Franse stonerrockgroep Deadly Vipers zijn set voor een inmiddels goed gevulde zaal. De band uit Perpignan heeft twee platen op zak (Fueltronaut (2017) en Low City Drone (2022)). Het is rechttoe rechtaan stonerrock wat Deadly Vipers het publiek voorschotelt. Niet echt origineel, maar dat deert de aanwezigen vanavond niet. Last Rise, Low City Drone, Echoes From Wasteland en afsluiter Supernova zijn hoogtepunten in de set. Hoewel de Fransen een goed optreden neerzetten, blijft de klik met het publiek een beetje achterwege en komt het wat plichtmatig over. Zanger/toetsenist Fred maakt wel wat contact, maar het ontbreekt hem wat aan charisma en als zanger klinkt hij ook beperkt deze avond. Gitarist David daarentegen laat enkele mooie solo’s en groovende riffs horen op zijn opvallende Epiphone Firebird. Al met al een degelijk optreden, maar Deadly Vipers mag nog wel werken aan zijn podiumpresentatie en interactie met het publiek.
Dan is het de beurt aan Truckfighters. De band bestaat al vanaf het begin uit bassist/zanger Mr. Ozo (Oskar Cedermalm) en gitarist Mr. Dango (Niklas Källgren). De band heeft een Spinal Tap-achtige relatie met drummers. In de loop der jaren heeft Truckfighters er flink wat versleten en werkt de band nu met tijdelijke drummers, vandaar de "Who’s drumming on this"-tournaam. Mr. Ozo (de eigenaar van het Fuzzorama-label) en Mr. Dango komen zoals gebruikelijk het podium op in t-shirt en korte broek. Alleen slingert Dango naar welgeteld vier seconden zijn shirt de zaal in, zodat hij enkel in een kickboxers-korte broek het optreden start. De aankleding van het podium is minimaal. De backdrop van de band is wat te groot voor Burgerweeshuis, waardoor we het moeten doen met "Truck". Er zijn wat monitoren van het podium weggehaald zodat het duo lekker los kan gaan op het podium. En wie de band al eens live heeft zien optreden, weet dat Truckfighters die ruimte ook nodig heeft. Vooral Dango staat geen moment stil en trekt, springt, huppelt, danst, airkickt het hele optreden, terwijl hij de meest gekke bekken trekt. Het zweet gutst dan ook al na twee nummers van zijn lijf.
Als je aan Truckfighters denkt, dan denk je natuurlijk aan fuzz, fuzz en nog eens fuzz. Het is het kenmerkende geluid van de Zweedse band. Deze is daar niet alleen in, maar bij live-optredens van Truckfighters is het toch altijd bewonderingswaardig hoe vuig en ronkend de fuzz toch uit de stapel Mesa-versterkers komt. Het geluid staat goed in de zaal, al verdrinken de sporadische zangpartijen van Mr. Ozo nogal eens in de zee van fuzz. Het publiek lijkt het niet de deren. Dat geniet van de lekker gevarieerde setlist, waarbij de albums Gravity X en Universe de meeste aandacht krijgen. Er ontstaat zelfs nog een (voor stoner rock ongebruikelijke) moshpit. Mind Control, Momentum, The Chairman en Mastodont zijn absolute hoogtepunten in de set. Om vervolgens te eindigen met het onvermijdelijke Desert Cruiser, waarbij Truckfighters de hulp van het publiek inschakelt om de woorden "I’m running out of fuel, oh yeah" uit volle borst mee te zingen. Nadat Mr. Dango nog even het publiek induikt om daar verder te gaan spelen, wordt het optreden afgesloten en gaat het publiek bezweet, maar voldaan naar huis.
