Enquête

Wat is jouw favoriete blackmetalgerelateerde song?

Bathory – A Fine Day To Die
Behemoth – Ov Fire And The Void
Burzum – Dunkelheit
Carach Angren – When Crows Tick On Windows
Celtic Frost – Circle Of The Tyrants
Cradle Of Filth – From The Cradle To Enslave
Darkthrone – Transilvanian Hunger
Deafheaven – Dream House
Deströyer 666 – I Am The Wargod
Dimmu Borgir – Progenies Of The Great Apocalypse
Dissection – Where Dead Angels Lie
Emperor – I Am The Black Wizards
Immortal – Withstand The Fall Of Time
Kvelertak – Mjød
Marduk – Panzer Division Marduk
Mayhem – Freezing Moon
Mercyful Fate – Satan's Fall
Primordial – Empire Falls
Samael – Baphomet's Throne
Satyricon – Mother North
Taake – Myr
Venom – Black Metal
Wiegedood – Ontzieling
Windir – Journey To The End
een andere blackmetalgerelateerde song, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    9 januari:
  • Hexis
  • Shadow Of Intent, Aversions Crown, Angelmaker, The Last Ten Seconds Of Life en Distant
Kalender
Vandaag jarig:
  • Aaro Koponen (Nailed Coil) - 34
  • Dennis Dunaway (Alice Cooper) - 75
  • Fabian Merkt (Coronatus) - 39
  • Paul H. Landers (Rammstein) - 57

Vandaag overleden:
  • Matt Williamson (Power Of Omens) - 2006
  • Nicholas "Razzle" Dingley (Hanoi Rocks) - 1984
Concertreview

Dutch Doom Days XIX
Op 6 november 2021 in Baroeg, Rotterdam
Een review door Vitus-Frank
Foto's door Vitus-Frank

Van uitstel komt geen afstel, althans niet voor wat betreft het langstlopende doomfestival Dutch Doom Days. Een jaar later dan gepland is het inmiddels de negentiende editie. Er waren wel de nodige hoofdbrekens voor de organisatie, want vanwege het coronagebeuren bleek het niet mogelijk om de line-up die gepland stond voor 2020 in stand te houden. Die houden we tegoed voor 2022, hoewel in deze tijden niets meer zeker is. De namen waarmee de organisatie op deze editie komt aanzetten geven zeker geen reden tot klagen en zijn op beide dagen beloond met een behoorlijk gevulde Baroeg. Vooraf moet iedere toeschouwer door de partytent heen, alwaar de QR-code en legitimatiebewijs worden gecontroleerd. Zo krijg je geen ongevraagd en ongewenst extra doemscenario.

De openingsband op de zondag start traditiegetrouw voor niet al te veel toeschouwers. Dat lot is helaas ook Onhou beschoren. Gelukkig is het halverwege het optreden al een stuk drukker. De Groningers nemen wat aardbevingsgeweld mee naar Baroeg, want de zwartgeblakerde lompe sludge wordt loodzwaar ten gehore gebracht. De wellicht iets te langdradige nummers worden vol overgave gespeeld. Gitarist Alex neemt de bij sludge gebruikelijke brullende vocalen op zich.

Onhou @ Dutch Doom Days 2021

Het zwartgeblakerde element komt voor rekening van toetsenist Florian. Waar hij voor en na het optreden tamelijk schuchter aanwezig is, krijst hij met de meest venijnige gelaatsuitdrukkingen zijn teksten de zaal in. Dat hij een enkele keer te vroeg inzet komt waarschijnlijk door zijn enthousiasme om de zaal de stuipen op het lijf te jagen. Het publiek beloont een en ander met een voorzichtig applausje, maar de band heeft toch wat zieltjes weten te veroveren blijkt later bij de merchandise.

Onhou @ Dutch Doom Days 2021 Een samenwerkingsverband tussen Malta en Nederland, nooit gedacht dat dit mogelijk zou zijn na een bepaalde gebeurtenis op 21 december 1983. Bassist Sean Pollacco besluit na zijn vertrek bij Weeping Silence in 2018 een nieuwe doomband op te richten en heeft contact met gitarist Eric Hazebroek, die na het uiteenvallen van Stream Of Passion met dezelfde plannen rondloopt. Aangevuld met nog drie Maltezers is uiteindelijk Pilgrimage een feit. Anno 2021 is er nog geen debuutalbum uit, dankzij het alsmaar opschuiven van de releasedatum door de platenmaatschappij, want een album kan in deze duistere tijden niet goed gepromoot worden. Het is dan ook pas het vierde optreden van Pilgrimage, want logistiek is invliegen vanuit Malta ook wel een (tevens prijzig) dingetje.

Pilgrimage @ Dutch Doom Days 2021

Pilgrimage brengt doom/death met de nodige melodieuze tussenstukken ten gehore, waarbij de diepe zware grunt van zanger Dario Pace Taliana, die tevens nog steeds de zanger is van Weeping Silence, grote indruk weet te maken. Dat kan helaas niet worden gezegd van zijn cleane vocalen, zeker als hij de hoogte in gaat. Daar is nog wat werk aan de winkel. Op een enkel schoonheidsfoutje na zet de band een behoorlijk strakke set neer. Dat is best wel knap als je nog nooit samen hebt kunnen oefenen. Pilgrimage is een band om in de gaten te houden.

Pilgrimage @ Dutch Doom Days 2021

Hierna is het tijd voor de trots van Rotterdoom, tevens min of meer de huisband van Baroeg, Officium Triste. Dat verklaart ook een inmiddels lekker gevulde zaal. De melodieuze doom/death staat na 27 jaar nog altijd als een huis. Een belangrijke rol daarin is weggelegd voor gitarist van het eerste uur Gerard de Jong, tegenwoordig voorzien van een grijs coronabaardje. Quasi nonchalant en bijna fluitend levert hij zijn melancholische solopartijen af, die een genot voor het oor zijn. This Inner Twist, toch altijd een headbang-hoogtepuntje, laat de band vandaag achterwege. In plaats daarvan is het oudje Pathway Of Broken Glass weer eens van de partij. Ook leuk.

Officium Triste @ Dutch Doom Days 2021

Enig ongemak is er helaas wel bij dit optreden. Zo gaat bassist Theo Plaisier er op een gegeven moment bij zitten en speelt hij wat ongemakkelijk verder. Zijn band blijkt te zijn losgeschoten van de bas, een euvel dat zich later zal herhalen. De oorzaak blijkt een losschietend knopje te zijn, dat de band op zijn plek moet houden. Als Officium Triste Like A Flower In The Desert in wil zetten, blijkt de geluidsband met de toetsenpartijen er geen zin meer in te hebben. Na wat vruchteloos geklooi wordt er besloten om dan maar zonder te spelen, net zoals het erop volgende Like Atlas. De nummers hebben er gelukkig niet onder te lijden en worden net zo strak gebracht. Bij het sluitende My Charcoal Heart doet de geluidsband het weer, dus voor zover het bij doom mogelijk is, is er sprake van een happy end.

Officium Triste @ Dutch Doom Days 2021

Het op tour zijnde Frayle werd op het laatste moment aangeboden en daardoor is er wat geschoven met het geplande speelschema, hetgeen enkele dagen voorafgaand aan het festival keurig is gecommuniceerd. Deze Amerikaanse band band speelt een kruising tussen post-rock en doom, en doet regelmatig denken aan het Oostenrijkse Jack Frost. Zeker als de Johnny Cash-cover Ring Of Fire wordt gebracht, vakkundig omgebouwd tot een langzame depri versie. Muzikaal is het allemaal dik in orde, maar vocaal is het een kwestie van haat het of hou ervan.

Frayle @ Dutch Doom Days 2021

Zangeres Gwyn Strang, die naast de gebruikelijke dikke laag make-up op haar gezicht, vandaag is uitgedost met een soort van sm-maskertje, heeft namelijk een mierzoete, kwelende en krachteloze stem. Die stem heeft dan ook moeite om boven het geluid van de instrumenten uit te komen. Tevens is Gwyn letterlijk gebonden aan de microfoonstandaard, middels een draad die verbinding maakt met de apparatuur die daaraan is bevestigd. Gaandeweg het optreden wordt het al wat rustiger in de zaal, ondanks de aanstekelijke depri muziek die meer dan eens uitnodigt tot een rustig potje headbangen. Het uur speeltijd wordt uiteindelijk met een krappe vijftig minuten gevuld, maar het is wel goed zo. Volgend jaar is de twintigste editie van Dutch Doom Days. Daar kunnen we alvast reikhalzend naar uitkijken.

Frayle @ Dutch Doom Days 2021

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2021 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.