De celliste is vereerd om met de hoofdact te touren, zo vertelt ze tijdens de set. Jo Quail deelde op Roadburn het podium reeds met Mono, Myrkur en At The Gates, maar speelt vanavond solo op haar elektrische cello. In vijf composities laat ze horen hoe divers haar instrument klinkt. Daarbij maakt de Engelse muzikante veelvuldig gebruik van loops en effecten. Ze bouwt de composities, die vaak gebaseerd zijn op zowel één instrumentaal als een inhoudelijk thema, zorgvuldig op. De avontuurlijke songs beginnen vaak rustig, clean en met percussie om na verloop van tijd laag voor laag op te bouwen naar een muur van versterkt en 'distorted' geluid.

Tijdens de tracks zit ze volledig geconcentreerd en met veel beleving te spelen en in de korte pauzes spreekt ze de toeschouwers toe. Zo vertelt ze over de achtergrond van de composities (Gold gaat over de nacht, Adder Stone is een hymne aan de godin van de zee), legt ze uit dat ze haar eigen label AdderStone Records in het leven heeft geroepen "because nobody would sign me" en dankt ze iedereen voor het vroeg op komen dagen. Mandrel Cantus en Adder Stone zijn de hoogtepunten van een boeiende set, die respectvol stil door de bezoekers gevolgd wordt. "Thank you very much, indeed."

Na een korte ombouwpauze is het podium voor Mono. Uiteraard is er vanavond veel ruimte op de setlist voor het nieuwe album Nowhere Now Here. Zes van de elf composities staan op die tiende full-length. Zoals collega Rik in zijn review al aangaf, komt de muziek van de Japanners live pas écht goed tot z'n recht. En hij heeft gelijk, zo blijkt al direct uit After You Comes The Flood, dat de set na een lang piano-intro en de strijkers-intro God Bless (beide helaas van backingtrack) overtuigend opent. Live klinkt deze track zoveel intenser en kwader dan op plaat. De emoties die de composities kenmerken, worden live verveelvoudigd. Zo blijkt ook uit het introverte Breathe, waarin Tamaki Kunishi de bas verruilt voor het keyboard. Het ingetogen nummer contrasteert prachtig met zijn agressieve voorganger, waarin de stroboscopische lichtshow de impact versterkt.

De heren nemen de voor hen bekende posities in. Leadgitarist Takaakira "Taka" Goto en ritmegitarist Hideki "Yoda" Suematsu zitten dus aan weerszijden van het podium op een kruk. De sinds vorig jaar toegetreden drummer Dahm Majuri Cipolla zit centraal achterin. Ondanks zijn korte periode bij de band heeft de Amerikaanse slagwerker (Phantom Family Halo) zich de songs snel eigen gemaakt. Hoewel veel aandacht uitgaat naar het gitaarspel van Taka, is het Cipolla die met zeer veel gevoel het karakter van de omvangrijke songs versterkt. De Amerikaanse multi-instrumentalist brengt met zijn indierockachtergrond een nieuwe flair die verfrissend werkt.

Nieuw is ook de zang van Kunishi in Breathe. Hoewel haar sterkste kant op het instrumentale vlak ligt, past haar introverte bijdrage uitstekend in het nummer, dat vooral indruk maakt vanwege zijn gevoeligheid in de filmische, ruimtelijke ambient soundscapes. Het is een vroeg hoogtepunt in de set, net als Dream Odyssey, waarmee het kwartet na Death In Rebirth even verder de historie van de discografie opzoekt. Dit tot grote vreugde van de aanwezige fans. De melodieuze, ruimtelijke en wonderschone track van For My Parents (2012) is toegankelijker en lichter van kleur dan de zwaardere voorgangers en krijgt ondersteuning van een prima lichtshow (vijf lampen op de achtergrond die de ritmiek accentueren). Het is heerlijk wegdromen. Je ziet dan ook veel aanwezigen wegdromen en de ogen sluiten.

Ook met Sorrow is het aanvankelijk heerlijk wegdromen, al bouwt de track op naar een stevige climax. Beide extremen komen vanavond uitstekend uit de verf vanwege het perfect afgestelde geluid. Het cleane getokkel klinkt kraakhelder en de stevige secties hebben veel power. Ook het cellospel van Jo Quail, die het podium betreedt voor Halycon (moeilijk te zien voor de mensen rechts in de zaal omdat het gordijn ervoor hangt) , is mooi uitgelicht. De overgang naar de noisy passage in het tweede deel behoort tot de sterkste van de avond. Quail krijgt na afloop applaus van Kunishi, die vervolgens xylofoon speelt in Ashes In The Snow, voor velen het hoogtepunt van de avond.

De uitstekende uitvoering vraagt om meer, en er komt meer. De toegift wordt geopend met de enige toespraak van de avond van Taka, die het publiek voor de steun in al die twintig jaar bedankt. Vervolgens sluit de band af met één van de eerste tracks die deze schreef: een interessant gearrangeerde versie van Com?. Een voor een verlaten de muzikanten aan het einde het podium en er blijft een lading noise over. Oorverdovend reflectief. Mono was vanavond indrukwekkend goed.

Setlist Mono:
1. God Bless
2. After You Comes The Flood
3. Breathe
4. Nowhere, Now Here
5. Death In Rebirth
6. Dream Odyssey
7. Sorrow
8. Meet Us Where The Night Ends
9. Halycon (Beautiful Days)
10. Ashes In The Snow

Toegift:
11. Com(?)

Setlist Jo Quail:
1. White Salt Stag
2. Gold
3. Reya Pavan
4. Mandrel Cantus
5. Adder Stone