Het deels Amsterdamse, deels Haagse Demon Eyes mag drie avonden, waaronder in Rotterdam, het publiek opwarmen voor Baroness. De groep is nog maar kort actief en heeft nog geen releases op zijn naam staan. De band bestaat normaliter uit Marc Emmerik (Vitamin X), Janneke Nijhuis (The Deaf) en Barry van Esbroek (Vanderbuyst). Vanwege andere muzikale verplichtingen kunnen Janneke en Barry er deze avond niet bij zijn. Ze worden vervangen door bassist Georgios Maxouris (onder andere Vitamin X, Dodsrit) en drummer Brendan Duffy (Dodsrit). Demon Eyes speelt vuige en occulte hardrock. Het trio speelt een energieke set, waarin regelmatig flarden van Black Sabbath en Motörhead te horen zijn. Ook duikt de groep zo af en toe de traditionele heavymetalhoek in. Emmerik (die op Roadburn 2017 nog met Baroness-frontman John Dyer Baizley in de gelegenheidsband Razors In The Night speelde) brengt met zijn opzwepende gitaarspel het publiek al snel in beweging. Ook het energieke spel van de ritmesectie werkt aanstekelijk. Op vocaal gebied valt het echter tegen deze avond. Dat lijkt vooral te maken te hebben met de afstemming van het geluid. Het lijkt het publiek niet te deren. Demon Eyes zet een lekker optreden neer en het trio heeft veel mensen overtuigd om een bandshirt aan te schaffen.

Baroness is sinds het vertrek van oudgediende gitarist Peter Adams en de komst van Gina Gleason begonnen aan een nieuw hoofdstuk. Wanneer Baroness om kwart over negen begint met optreden, valt het op dat de fraaie industriële zaal nog niet helemaal gevuld is. Toch is de respons er direct als Baroness aftrapt met een oude klassieker. A Horse Named Golgatha blijkt een ideale opener, want het nummer, dat volop shredwerk bevat, brengt de stemming er meteen in. Gina is naast een fantastische gitariste ook een erg leuke verschijning op het podium. Het is prachtig om te zien hoe ze opgaat in de muziek. Baroness heeft nauwelijks tijd nodig om op te warmen en de onderlinge dynamiek is vanaf het begin goed.

Zoals verwacht staat de setlist vooral in het teken van het nieuwe album Gold & Grey. Na een prima vertolking van het van Yellow & Green-afkomstige March To The Sea volgen Borderlines, Seasons en Tourniquet elkaar in rap tempo op. Op het album is de productie nog altijd een sta in de weg, maar live komen deze nummers erg goed uit de verf. In Seasons is het genieten van het sublieme basspel van Nick Jost en het krachtpatserige drumwerk (waaronder blastbeats) van Sebastian Thomson. Het duo blijft jammer genoeg deze avond letterlijk in de schaduw.

Dat komt vooral door de onmiskenbare dynamiek tussen Gina en man van het eerste uur John Dyer Baizley. Zowel het gitaarspel als de vocalen van Gina en John sluiten perfect op elkaar aan. Als tweetal spelen ze zeer regelmatig akoestische shows en dat komt het samenspel zeker ten goede. De stemmen passen perfect bij elkaar. Met Front Toward Enemy en Throw Me An Anchor volgen nog twee Gold & Grey-songs die op plaat door de productie minder geslaagd overkomen, maar live volop overtuigen. Met het indrukwekkende If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain?) kent het optreden even een rustmoment. Wel een emotioneel rustpunt, want het nummer is geschreven naar aanleiding van het ernstige busongeluk waar de band bij betrokken was in 2012.

Met Shock Me krijgt het optreden weer een energie-impuls. Het keyboard-intro gespeeld door Nick Jost wordt met luid gejuich ontvangen en het publiek scandeert het pakkende refrein uit volle borst mee. De reguliere set wordt afgesloten met het “oudje” The Gnashing, een grotendeels instrumentaal nummer waarin de band nog eens volop gas geeft. Na een korte pauze volgt de toegift. Deze staat in het teken van oudere nummers. Baizley draagt The Sweetest Curse en Isak dan ook op aan de fans die vinden dat “the only good Baroness is the old Baroness”. Het is opvallend hoe verschillend deze songs toch zijn ten opzichte van het nieuwe materiaal. De brullende vocalen van Baizley blijven achterwege, maar Gina blijkt ook prima te kunnen grommen als back-up. Met de meebruller Take My Bones Away sluit Baroness dit intense optreden af.

Baroness speelde in de Maassilo vanaf het begin een gewonnen wedstrijd. Er had nog wel wat publiek bij gemogen, maar de mensen die er waren, hebben een uitstekend Baroness zien spelen. Dit is een ijzersterke line-up die nog veel mooie dingen kan gaan doen. Voor de mensen die er niet konden zijn, is te hopen dat ze Baroness alsnog kunnen aanschouwen wanneer de band op 19 november in een uitverkochte Ziggo Dome speelt, als voorprogramma van Volbeat.

Setlist Baroness:
1. A Horse Called Golgotha
2. March To The Sea
3. Borderlines
4. Seasons
5. Green Theme
6. Tourniquet
7. Can Oscura
8. Front Toward Enemy
9. Eula
10. Throw Me An Anchor
11. If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain?)
12. Fugue
13. Shock Me
14. Broken Halo
15. The Gnashing

Toegift:
16. The Sweetest Curse
17. Isak
18. Take My Bones Away

Setlist Demon Eyes:
1. Run (Shadows Of The Night)
2. Lucifer
3. Midnight Walker
4. In My Head
5. Watch Out
6. Darkness Falls
7. Witching Hour
8. Evil Creeper

Met dank aan Wim Wilms van Brothers in RAW voor de foto's.