Het vorig jaar verschenen Zi is Negură Bungets tweede deel uit een trilogie van albums over Transilvanië. Het eerste deel (Tău) zag in 2015 het levenslicht, na een stilte van vijf jaar. Dat album bleek ronduit teleurstellend. Hoewel er bij een oppervlakkige luisterbeurt weinig veranderd leek ten opzichte van klassieke albums als 'N Crugu Bradului (2002) en Om (2006), bleek Tău veel te fragmentarisch voort te kabbelen. Het leek er dan ook op dat drummer Negru, sinds 2009 de leidende kracht achter de band, te veel hooi op de vork had genomen en zijn compositorische kwaliteiten enigszins had overschat.

Slechts een jaar na Tău ligt de opvolger al in de schappen. Zi (Roemeens voor ‘dag’) richt zich in conceptueel opzicht op het verkennen van de tradities en lokale praktijken van de bewoners van Transilvanië, hun connectie met de natuur en de spiritualiteit die daaraan wordt ontleend. Hoe interessant het materiaal thematisch ook is, de muziek blijkt wederom teleurstellend. Ook Zi blijft namelijk ver achter bij het werk dat Negură Bunget met Hupogrammos en Sol Faur uitbracht. Het grootste deel van het album bestaat uit akoestische passages en ambient. Dat kan enorm sfeerverhogend werken, maar ook Zi ontbeert een duidelijk muzikaal kompas. Daardoor kabbelen de meeste nummers maar wat voort.

Het is veelzeggend dat Zi pas na halverwege het tweede nummer (Grădina Stelelor) op gang komt. Dan is het album al ruim negen minuten onderweg, maar veel meer dan wat mystieke, cleane zang en akoestisch gefröbel heeft de luisteraar nog niet hoeven te verteren. Na een korte opleving zakt het nummer echter weer in. Het is eigenlijk pas bij het lange Brazdă Dă Foc en Baciu Moșneag dat we wat van de metalen roots van Negură Bunget terughoren. De stevigere aard van deze nummers komt als een welkome afwisseling en vooral laatstgenoemde track bevat een aantal interessante melodielijnen. Toch slaagt de band ook hier niet helemaal erin om de losse ideeën tot een coherent geheel te smeden.

Zi is dan ook – net als zijn voorganger in dit drieluik – een behoorlijk onsamenhangend werkstuk geworden, waarin nauwelijks muzikale visie te ontdekken is. Hoewel alle karakteristieke elementen – met name de prominente rol voor sfeervol ingezette folk-instrumenten – oppervlakkig gezien aanwezig zijn, is het alsof de essentie van de band is verworden tot niets meer dan een schim van voorheen. Maar net wanneer het album als een nachtkaars uit lijkt te gaan, volgt met het afsluitende, elf minuten durende epos Marea Cea Mare ineens een bijzonder aangename verrassing. Hoewel dit het meest ingetogen en dromerige nummer is, vallen hier wél aardig wat puzzelstukjes op hun plaats. Dat komt voor een groot deel op het conto van de prettige, mijmerende vocalen van gastzangeres Manuela Marchis, die het nummer een heel eigen tintje meegeeft.

Wie de special edition aanschaft, krijgt nog vier bonustracks bij het reguliere materiaal. Helaas zijn ook die tracks vooral wisselvallig. Slechts de felle, eindelijk weer wat meer blackmetalgeorienteerde remix van Baciu Moșneag (met Nederlandse teksten!) door Adrian 'Oq' Neagoe, is de moeite waard. De rest valt in de categorie ‘vreemde trip-hop’ (de remix van Brazdă Dă Foc) en een soort mellow dance-nummer met kerkkoor (Schimnicește). Laat die laatste zin even op u inwerken in het besef dat we het hier over Negură Bunget hebben. De Roemenen verkeren in een hardnekkige identiteitscrisis. Met twee ondermaatse albums koester ik dan ook weinig hoop voor het afsluitende deel uit deze trilogie, dat in 2018 moet verschijnen.

Tracklist:
1. Tul-Ni-Că-Rînd
2. Grădina Stelelor
3. Brazdă Dă Foc
4. Baciu Moșneag
5. Stanciu Gruiul
6. Marea Cea Mare
7. Tul-Ni-Că-Rînd (Remix By Daniel Dorobanțu)*
8. Brazdă Dă Foc (Remix By Silent Strike)*
9. Schimnicește (Remix By Tibor Kati & Ionuț Cârja)*
10. Baciu Moșneag (Remix By Adrian 'Oq' Neagoe & Tragacanth)*

*Bonustrack