Daarop hebben de Italiaanse alternatieve metalen rockers zich op veel vlakken verbeterd. De kinderlijke keyboardmelodietjes zijn verdwenen, de productie is voller en de formatie uit Genua weet goed waar de extreme vocalen op zijn plaats zijn. De screams zijn nog slechts in twee songs te horen. Marta ‘Polverina’ Vassallo geeft de muziek met haar poppy vocalen nog steeds een heel jong karakter, maar het geheel klinkt beslist zwaarder (bas staat harder), krachtiger en volwassener.
Het niveau van de songs ligt heel dicht bij elkaar. Er zijn weinig uitschieters, maar er staan zeker geen slechte tracks op deze release. Nymph, Naked en het dynamische The Forgiveness Song blijven het beste hangen. De meeste nummers rocken erop los (zoals de energieke opener Popular), maar er is ook ruimte voor ingetogen liedjes. Waar Ashes To Ashes op Borderline te veel risico nam, is er nu meer op safe gespeeld. Dat is jammer, want het gitaarwerk is daardoor wat minder flitsend en beperkt zich iets te veel tot powerakkoorden. Een van de hoogtepunten, Mother Of Grace, vormt daar een positieve uitzondering op. Het is veruit de pittigste track op de release met daarin overtuigende screams van Polverina op de juiste momenten. Het andere uiterste vormt de trage, atmosferische afsluiter Just Daydreaming.
Het is knap hoe Ashes To Ashes zich in korte tijd op verschillende gebieden heeft verbeterd. Urania is consistenter en volwassener dan het debuut. De keyboards zijn op de juiste momenten versterkend, zoals in het heavy Nymph en derhalve niet meer storend aanwezig. Wel is het jammer dat het gitaarwerk minder flitsend is en dat echte toppers missen, zoals die wel op Borderline stonden. Deze tweede full-length is derhalve geen wereldschokkende plaat, maar gewoon een alternatieve metalplaat die lekker in het gehoor ligt.
Tracklist:
1. Popular
2. Nymph
3. Naked
4. Once Upon A Time
5. The Forgiveness Song
6. A Thousand Pieces
7. Birds In A Cage
8. Path In The Dark
9. Wallace Hartley
10. Mother Of Grace
11. Just Daydreaming
.jpg){kind=small}
