Snelle lezers zullen vast denken dat we hier een album bespreken van een neonazibandje. Ik dacht dat eerlijk gezegd een paar seconden ook. Het grappige is misschien dan ook wel dat de band tot 2011 Arryan Path heette. Mochten er nog twijfels en Phil Anselmo-achtige verwensingen aanwezig zijn, dan wil ik toch beginnen met het feit dat we hier te maken hebben met een Cypriotische band en dat de naam weinig meer betekent dan een bospad.

Het kost wat tijd en moeite om Chronicles Of Light te doorgronden. Dat de band vrij modern uit de hoek wil komen, zal daar ongetwijfeld wat mee te maken hebben. Voortdurend worden oude en nieuwe elementen aangehaald en zelf zie ik een band liever wat consistenter te werk gaan. Ook het zangwerk lijdt eronder. Nicholas Leptos is een uitstekende zanger, mits hij niet aan het grunten of screamen is. Geen idee waarom hij die fratsen uithaalt, want het is helemaal niet nodig.

Zo heeft dit album wel meer onder dit soort kleine dingen te lijden. Arrayan Path claimt epic heavy metal te spelen, maar dit schurkt meer tegen prog aan. Niet dat dit progressief is, maar het schijnt een stijl op zich te zijn. Laten we het er maar op houden dat de band probeert met zijn tijd mee te gaan. Het is jammer dat daar de focus op ligt. Op Chronicles Of Light krijg je een tiental tracks geserveerd die niet echt een geheel lijken te vormen. Echt sterk is allemaal ook niet. De frontman draagt de muziek met zijn goede stem en sporadisch sterke zanglijnen en zo heb je met December een interessante uitschieter. Het is alleen niet consistent genoeg.

Tracklist:
1. Solomon Seed
2. Gabriel Is Rising
3. Τhe Distorted Looking-Glass
4. Orientis
5. Ignore The Pain
6. Scorpio (cd bonustrack)
7. Chronicles Of Light
8. Lex Talionis
9. December
10. The Last Eulogy