Hij heeft een duidelijk beeld van wat hij wil. Ook al is het geen conceptalbum, op deze zesde full-length gaat het over liefde, jezelf confronteren met je eigen pijn om beter te begrijpen wie je bent, over de connectie met elkaar en onze plaats in het universum. Het levert emotionele teksten op die met veel gevoel worden vertolkt door de gepassioneerde frontman en de Zuid-Afrikaanse zangeres.
Haar stem kent veel gelijkenissen met die van Sharon den Adel van Within Temptation, maar is tegelijkertijd anders; donkerder en bijna spiritueel. Ze zingt lager dan haar voorgangster, heeft geen groot bereik en moet het derhalve hebben van het gevoel waarmee ze zingt. Haar stem past goed binnen de bewustzijnsvormende doom. Vooral in de coupletten is er veel ruimte voor Heike om op te vallen. Het meest opvallend is de prachtige samenzang met haar vriend Daniel Änghede (onder andere Crippled Black Phoenix) in het catchy Rivers Between Us.
Ook muzikaal is het dik in orde. Het begint direct al met de gave Candlemass-achtige riff in Heavy Lies The Crown. Op de achtergrond zijn de orgelgeluiden en het pianospel belangrijke sfeerbepalende toevoegingen, die bovendien goed samengaan met de leads. Dat geldt ook voor de samenkomst van de gitaar- en vioolmelodie aan het begin van The Wretched Tide, dat over de geheel lengte een wat minder beklijvende track is. Het tempo ligt veelal lager dan voorganger A Rose For The Apocalypse, al zit er een versnelling in The Wretched Tide en meerdere in Stellar Tombs. De mooiste moet dan echter nog komen.
Net als je denkt dat het wat eentonig wordt, komt het tweede deel van het album met wat verrassingen en hoogtepunten. Rivers Between Us is al een highlight, maar daaraan voorafgaand is Dishearten ook een meesterlijke track. In het eerste deel bepaalt een Katatonia-achtige melodie de sfeer en aan het einde vindt na een rustig, gesproken deel een mooie versnelling plaats naar een deel dat aan A Dying Wish van Anathema doet denken. Zo bevat elke track wel mooie elementen die je als luisteraar goed bij de les houden. Luister maar eens naar het mooie Pale Tortured Blue, met referenties aan de eindriff van Vallenfyre's Desecration.
Sovran is derhalve een zeer geslaagd nieuw album van Draconian. Na een moeilijke periode en het afscheid van Lisa, die bijna een decennium gedeeltelijk de sound bepaalde, breekt er nu een nieuw tijdperk aan met Heike Langhans. Met haar kenmerkende zang bewijst een aanwinst te zijn voor het nieuwe Draconian. De muziek grijpt deels terug op de jaren negentig, maar ook op The Burning Halo (2006). Het is bovendien een logisch (doch trager) vervolg op A Rose For The Apocalypse (2011). De release is modern geproduceerd, volgens sommigen wellicht te glad, maar met voldoende gevoel voor emotie. Het is een verplichte aanschaf voor de fans en een aangename kennismaking voor liefhebbers van het oude werk van Anathema, Katatonia, My Dying Bride en Theatre Of Tragedy.
Tracklist:
1. Heavy Lies The Crown
2. The Wretched Tide
3. Pale Tortured Blue
4. Stellar Tombs
5. No Lonelier Star
6. Dusk Mariner
7. Dishearten
8. Rivers Between Us
9. The Marriage Of Attaris
